Med ho­vud­sete i hønse­hu­set

Faedrelandsvennen - - NY­HE­TER -

HØystein Moi

● Øystein Moi star­tet nett­ste­det moi­sund.com i 2002. Han bru­ker nå sin lo­kal­kunn­skap fra ind­re byg­der til å la oss le­se­re bli kjent med men­nes­ker fra den­ne de­len av Ag­der.

Den­ne uka har Moi møtt Per Ema­nu­el­sen (66)

an er fødd i Bertes­buk­ta, opp­vak­sen i Dron­nin­gens­gate og i dag er han bu­sett i Kri­gen. På Yt­re Strai. Ut­sjå­na­den min­ner my­kje om eit av dei sis­te, att­le­van­de tids­vit­na til­høy­ran­de den opp­rørs­ke 68-ge­ne­ra­sjo­nen.

Kven skul­le ei­gent­leg tru at den­ne le­ka­men, og det­te ho­vu­det, til­høy­ran­de Per Ema­nu­el­sen er 66 år gamalt. Snart al­ders­tryg­da. Ek­te livs­gle­de, ein stor vene­krins, eit varmt hjar­ta – og eit tid­le­ga­re liv som ihuga og høgt re­spek­tert hønse­bon­de er tru­leg av­gje­ran­de fak­to­rar ein må take med i eit slikt rekne­styk­ke.

Når me fyrst ta­lar om hø­ner, så had­de Per det ei­gent­leg som plom­ma i eg­get då han i ung­do­men stu­der­te ved Ri­sør hus­flid­s­ku­le. Han tok vi­dare­ut­dan­ning i ve­ving, og det bør ikkje øver­as­ke no­kon som helst at han var ein­as­te gu­ten i klas­sen.

Per Ema­nu­el­sen er ut­dan­na dia­kon og sjuke­plei­ar, og er i dag til­sett i halv stil­ling som pros­ti­dia­kon i flei­re kom­mu­nar i aust­fyl­ket. Ri­sør, Tvede­strand og Åm­li for å nem­ne no­kre. Når Per ikkje er i bein­ve­ges opp­drag for bis­ko­pen, for Vår her­re – og for kyr­kja den nors­ke, så bru­ker han tida på eit umå­te­leg vik­tig ar­beid for Kris­tian­sand kom­mu­ne.

Per driv her eit fan­tas­tisk ar­beid som om­hand­lar til­bod til etter­lat­te etter sjølv­mord. Eit ar­beid, og ei te­nes­te, blant med­men­nes­ke som folk flest ei­gent­leg ikkje skjø­ner heilt om­fan­get av.

– I det­te ar­bei­det mø­ter eg ufat­te­leg my­kje gil­de folk. Stort sett ber­re gil­de folk. Når kri­sa ram­mer ein heim, når det ver­ste du kan ten­kje deg skjer, då er det vik­tig å ha eit nett­verk kring seg. No­kon å tale med. No­kon å gri­ne i lag med. No­kon å hal­de i han­da. Då eg byr­ja i den job­ben fekk eg be­skjed om at eg tru­leg ikkje vil­le kla­re meir enn fire år i ei slik krev­jan­de stil­ling. No he eg hal­de på i 23 år.

Per Ema­nu­el­sen er ikkje ut­dan­na teo­log, men som han sei­er sjøl­ve så tek han vi­dare­ut­dan­ning kvar ein­as­te dag. Møte med uli­ke men­nesk, unge og gam­le – i gle­de og sorg, gjer at han på ein måte må opp til ek­sa­men kvar ein­as­te dag. Fag­krin­sen om­hand­lar krev­jan­de emne som rus, fa­mi­lie­kon­flik­tar, psy­kisk helse – og sorg.

– Eit klapp på skuld­ra, ei god mel­ding på te­le­fo­nen – el­ler ein varm klem er den bes­te løna eg kan få. Då veit eg att ek­sa­men er be­stått.

I 12 år had­de Per ned­slags­fel­tet sitt mel­lom Kvar­stein­brua og fel­les­fjo­set på Bjå­en. På båe si­der av rv 9.

– Fan­tas­tis­ke år. Se­tes­dø­la­ne er eit vene­sælt og gjest­fritt folke­ferd. He du fyrst vor­te ven med ein se­tes­døl, ja då he du ein tru­gen ven for res­ten av li­vet.

Dia­ko­nen fal­dar hen­de­ne, ser mot him­mel­kvel­ven – og let att augo. På sin ei­gen måte tak­kar han sje­fen sjøl­ve, Vår Her­re, for ei minne­rik tid i Se­tes­dal.

– Med sunn gal­skap og dår­leg hu­kom­mel­se vert li­vet ei fan­tas­tisk rei­se, sei­er Per Ema­nu­el­sen og slen­gjer båe fø­te­ne opp på skrive­bor­det. I hønse­hu­set.

Per he sitt ho­vud­sete, sitt heime­kon­tor, i det ned­lag­te hønse­hu­set hei­me i ha­gen. Her tek han i mot folk til den gode sam­ta­len. Of­te til ein heilt av­gje­ran­de sam­ta­le. Her mø­ter han med­men­nes­ke, sam­byg­din­ger, fra­man­de – og kan­skje folk frå granne­la­get.sam­ta­le i takk­semd og gle­de. Sam­ta­le i den dju­pas­te sorg, og sam­ta­le i den ver­ste livs­si­tua­sjo­nen du kan ten­kje deg folk kan ham­ne opp i.

– Eg let meg sta­dig im­po­ne­re over kor­leis dei al­ler fles­te etter kvart finn ve­gen ut av det som til man­ge ti­der kan min­ne om ei en­de­laus og botn­laus sorg.

– Trua er grense­laust vik­tig for meg. Eg er heilt av­hen­gig av Gud i kvar­da­gen. Det er heilt av­gje­ran­de å vete at eg ald­ri gjeng allei­ne der ute i ein sta­dig tøf­fa­re kvar­dag. Det er all­støtt ein som held meg i han­da. Ein som gjev med styr­ke, trygg­leik og trøyst.

I hønse­hu­set he Per sam­la 320 uli­ke an­dakts­bø­ker. Slike bø­ker som he eit «ord for da­gen» for kvar ein­as­te dag året rundt. Kvar mor­gon op­nar han ei ny bok, les eit godt kris­te­leg vers, og set boka var­samt at­ten­de på sin til­mål­te plass i bok­hyl­la. Ald­ri den same boka to da­gar etter kvar­and­re.

Eg spør dia­ko­nen, ein av Vår Her­re sine mest trug­ne og mest etter­spur­de lære­svei­nar på hei­le Sør­lan­det, om kor ein finn den all­mek­ti­ge og kjær­lege Gud – i Sy­ria. I Mosul. Kor er Gud blant mil­lio­nar av svolt­ne og døy­an­de born i Afri­ka. Kor er den all­mek­ti­ge og kjær­lege Gud når uluk­ka slær ned, brått og bru­talt, midt i ung­doms­flok­ken. I vårt eige granne­lag.

Per ki­kar opp mot bok­hyl­la. Han ki­kar opp mot dei 320 an­dakts­bø­ke­ne. Sva­ret fin­nast tru­leg der. Blant to slit­ne per­mar. Ein el­ler an­nan stad.

Me er sam­de om ein ting, blad­fy­ken og dia­ko­nen - me må ha be­tre tid for å fin­ne ut av nett­opp det spurs­må­let. Gud er på man­ge må­tar ein un­der­leg fi­gur.

Me tek av­skil ute på tu­net. Su­mar­kvel­den er varm. Løve­tan­na far­gar gras­vol­len gul. I driv­hu­set sy­ter Per for at hundre­vis av kak­tus fær godt stell og gode da­gar.

– Kak­tus be­tyr «yn­skje om evig ven­skap» sei­er Per .

Me ne­vast – og me tak­kar kvar­and­re for stun­da. Med yn­skje om gode da­gar – og med ei von om eit evig ven­skap. For oss båe to. Kak­tus.

FOTO: ØYSTEIN MOI

Newspapers in Norwegian

Newspapers from Norway

© PressReader. All rights reserved.