Frå ugras til gras

Rogalands Avis - - Helg -

EN FOR­TEL­LING FRA VEST­RE AKER AV

MET­TE KARLSVIK

Ein båt ligg lågt i fjor­den, er tung av gu­tar, gam­lin­gar, gull og frø av aego­po­di­um po­dag­ra­ria. Bis­ko­pen står på berg og tar imot brør og frø og prik­lar frøa; for­sik­tig, i bed ram­ma inn av stein. Dei plan­tar i rek­kjer, med fem cen­ti mel­lom kvart frø. Frø spirar; ein puls gjen­nom jor­da. Gror opp for kvar fem­te centi­me­ter, vis­nar, men kjem att vår­en et­ter. Ein puls gjen­nom åra: Kvar vår er skval­ler­kå­len ny. Yng­lar, rei­ser med vin­den, og finn jord der and­re ser by, grus, grøft. Po­dag­ra­ria slår rot der and­re frø fér. Først fjor­den, si­dan opp bek­ken, og vest­over, for­bi furu, lauv­skog. Langs tog­skin­ne­ne er ein aeve­leg bris av T-bane­vog­ner. Ugras kla­rar vind, svin­gar og skinne­kvin. Skval­ler­kå­len var jo plan­ta; er kul­ti­vert. Han blir na­tu­ra­li­sert, og til­pas­sar seg gjen­nom skif­tan­de års­ti­der, år­ti­er. Aego­po­di­um po­dag­ra­ria står sjølv når elek­trisk tog su­sar for­bi og gjen­nom låg lauv­skog. To­get er ber­re ei hum­le som stop­par ved sta­sjo­nar: Slepp noko av, pluk­kar noko opp. Hol­men mø­ter Hov­se­ter mø­ter Røa, blan­dar blod og blomst­rar. By­folk sett bu på usann­sy­lege sta­der. Alt er si­vi­li­sa­sjon så len­ge to­get går for­bi. Tøff tøff over tre­fjø­ler. Fjø­le­ne ein puls un­der skin­ner av jern og skin­ne­ne ein navle­streng ein ald­ri klip­par. Ikkje klip­per ein gra­set el­ler sa­gar furu­er. Nes­le, ugras, ljå står i rek­kjer langs lina. Vog­ne­ne sig for­bi; ein kvile­puls gjen­nom da­gen.

Newspapers in Norwegian

Newspapers from Norway

© PressReader. All rights reserved.