På tide å styr­ke livs­lang la­e­ring i det frivillige?

Varden - - MENINGER - Kja­er­sti Gangsø, dag­leg lei­ar Stu­die­for­bun­det kul­tur og tra­di­sjon Ka­ri Lie, fyl­kes­kon­takt Stu­die­for­bun­det kul­tur og tra­di­sjon Tele­mark

Del­ta­king, til­høyrs­le, å få bi­dra, har alt å gje­re med opp­la­e­rin­ga i lan­dets frivillige or­ga­ni­sa­sjo­nar. Vi byg­ger fel­les­skap, styr­ker de­mo­kra­ti­et og byg­ger men­nes­ka innan­frå.

Opp­la­e­rin­ga er sen­tral og har ein vik­tig funk­sjon i fel­les­ska­pet i frivillige or­ga­ni­sa­sjo­nar, både i form av å la­ere og å la­ere bort. Men kvi­for er det så vik­tig for oss å sta­dig sø­kje oss vi­da­re, å ut­vik­le oss, å la­ere?

Ein kan fort fal­le i ei fel­le å ten­kje at i en­den av valt ut­dan­ning og yr­kes­veg er job­ben gjort. At vårt or­ga­ni­ser­te og in­sti­tu­sjo­na­li­ser­te sam­funn le­ve­rer eit fer­dig og ved­li­ke­halds­fritt pro­dukt i form av ein fiks fer­dig vak­sen. Ein som er klar til å bi­dra, klar til å mei­ne, klar til å bret­te opp er­me­ne i den sto­re livs­dug­na­den. Stop­par vi litt opp og ten­kjer oss om, veit vi sjølv­sagt at slik er det ikkje. Ald­ri blir vi fer­di­ge pro­dukt som vaks­ne – hel­dig­vis. Kva for ei verd vil­le vi fått om det var slik? Kvar vil­le det teke ut­vik­lin­ga? Kva vil­le mo­ti­vert oss til å hal­de ko­ken og kva vil­le dri­ve oss fram­over? Kor­leis vil­le vi kun­ne hand­te­re ei verd i sta­dig end­ring, ei verd i sta­dig utvikling, om vi ikkje sjøl­ve var til å end­rast på?

Ein kjen­ner seg gjer­ne mind­re enn li­ten når ein kjem lus­kan­de inn i ny jobb, el­ler til eit heilt nytt land. Sår­bar er du når skoa du trud­de skul­le frak­te deg trygt gjen­nom li­vet, plut­se­leg ikkje pas­sar len­ger. Frivillige lag og or­ga­ni­sa­sjo­nar har slik ein plass for alle. Når vi ser kor­leis are­na­er som tea­ter, hus­flid og dans in­klu­de­rer in­di­vi­da i flok­ken, byg­gjer det opp un­der på­stan­den at kul­tur­are­na­er har ein unik ei­gen­art. I dans og tea­ter, til dø­mes, kjem in­di­vi­det inn i flok­ken, og rol­le­ne, struk­tu­ra­ne og funk­sjo­na­ne til det­te in­di­vi­det blir skapt om­kring kva­li­te­ta­ne til den en­kel­te. Her er få føre­hands­struk­tu­rar el­ler møns­ter del-

ta­ka­ren må inn­ord­ne seg etter, el­ler ein po­si­sjon ein må pas­se inn i el­ler opp­fyl­le kra­va til. Ta­ket er så uen­de­leg høgt og dø­ra så vid ein får mog­leg­heit i la­e­rings­si­tua­sjo­nen til å spe­le på det uni­ke i alle, og gje gode vil­kår for at vi skal kjen­ne oss nyt­ti­ge ak­ku­rat sli­ke vi er.

Med eitt blir det ikkje så vik­tig å pas­se i ein boks el­ler kun­ne pas­se­re ein flaske­hals. I ein slik flokk, i eit slikt la­e­rings­mil­jø, brin­ger vi ut­vik­lin­ga vi­da­re – i oss sjøl­ve og i sam­fun­net. Vi byg­ger men­nes­ke in­nan rau­se ram­mer som med opne sinn kan stå ved nye veg­skil­je i li­vet og ten­kje: – Det­te har eg ald­ri prøvd før.

Til haus­ten står vi over­for ein ny re­gje­rings­pe­rio­de. Spen­nan­de blir det for oss om det vil in­ne­bere at stu­die­for­bun­da får vil­kår som gjer det mog­leg for oss å nå fram med vik­tig opp­la­e­ring og nett­verks­byg­ging i alle våre frivillige or­ga­ni­sa­sjo­nar. Dei øko­no­mis­ke ram­me­ne til stu­die­for­bun­da, som man­ge frivillige or­ga­ni­sa­sjo­nar er til­slut­ta har vor­te sta­dig tron­ga­re og slik det er nå er det ikkje meir å skra­pe av bei­na. Vil vi, utan å måt­te bru­ke av ver­di­full tid på å sel­je lodd og vaf­lar, som li­ke­vel ber­re tek oss eit styk­ke på vei, kun­ne hal­de fram med å byg­gje men­nes­ke gjen­nom opp­la­e­ring, folke­opp­lys­ning, til­høyrs­le, mest­ring og slik sik­re livs­lang la­e­ring? Det­te blir spen­nan­de.

ILLUSTRASJONSFOTO: NTB SCANPIX

KUL­TUR ER EIN VIK­TIG ARENA: - Frivillige lag og or­ga­ni­sa­sjo­nar har ein plass for alle. Når vi ser kor­leis are­na­er som tea­ter, hus­flid og dans in­klu­de­rer in­di­vi­da i flok­ken, byg­gjer det opp un­der på­stan­den at kul­tur­are­na­er har ein unik ei­gen­art, skriv...

Newspapers in Norwegian

Newspapers from Norway

© PressReader. All rights reserved.