in­spi­ra­sie:

Op 41 vind sy uit sy ver­wag ’n twee­ling, maar dit was net die be­gin van haar skoknuus. DEUR Na­di­ne Wil­li­ams

Kuier - - Inhoud -

Ma se moei­li­ke be­sluit oor Do­wn­sin­droom­ba­ba

Vir ’n oom­blik word al­les don­ker en stil rond­om haar. Sy vryf oor haar maag soos die tra­ne by haar woor­ge­sig­ge­sig­af­rol, ter­wyl sy die dok­ter se woor­de aan­hoor – Do­wn­sin­droom, hart­ver­sa­king en a­bor­sie . . .

Chris­ti­na Vi­r­go­ti­ne (nou 42) van Wol­se­ley sal daar­die dag in A­pril 2013 in die dok­ter se spreek­ka­mer nooit ver­geet nie. Wat ver­on­der­stel was om ’n dag vol vreug­de te wees, het in hart­seer ge­ëin­dig. Chris­ti­na is ’n ver­pleeg­ster by die Wor­ces­ter-hos­pi­taal. En as ’n ma van al­reeds twee groot dog­ters, Ray­li­ne (20) en G­ri­zé (12), het sy en haar man, Gran­dol (42), nie ver­wag om nog kin­ders te hê nie.

“Ek het een­dag net baie skie­lik baie siek be­gin voel by die werk. Maar ek het nie ge­dink dit is juis baie erns­tig nie. Nog min­der het ek ge­dink ek is s­wan­ger. Ek was dan op die pil,”glim­lag Chris­ti­na.

Maar ná ’n be­soek

by die dok­ter het Chris­ti­na ge­hoor sy is reeds 16 we­ke s­wan­ger met ’n twee­ling. “Dit het as ’n baie groot skok ge­kom vir my en Gran­dol.

“Die skok in Gran­dol se oë was baie dui­de­lik sig­baar. Maar hier­die skok het vin­nig in blyd­skap ver­an­der. ons het bly ge­voel, want hier­die swan­ger­skap was ’n di­rek­te en wa­re b­les­sing van God, al het wie ook wat ge­sê.”

sy glim­lag ef­fens as sy so te­rug­dink aan daar­die kort­ston­di­ge blyd­skap.“Dit was reg­tig ’n baie wei­rd dag, vol van baie ver­skil­len­de e­mo­sies, want ná die skok was ek bly. Tot­dat die dok­ter daar­die ver­skrik­li­ke woor­de ge­ui­ter het en my dag som­mer ge­spoil het.

“Die dok­ter het vir my en Gran­dol nie juis baie tyd ge­gee om die feit dat ek nou s­wan­ger is en boon­op met ’n twee­ling, te ver­werk nie. Want ons moes by hom hoor die twee­de ba­ba se hart­klop rit­me is baie swak en dat die moont­lik­heid van oor­le­wing maar baie skraal is.

“Die dok­ter het voor­ge­stel ek kraam vroeg en a­bor­teer dan dié kind. vol­gens die dok­ter sou hart­ver­sa­king, Do­wn­sin­droom, baie fi­nan­si­ë­le kos­tes, ’n kind wat nooit nor­maal sal wees nie en ’n kind met ’n swak im­mun­stel­sel wat ge­du­rig siek gaan wees, ons voor­land wees.”

Moei­li­ke be­slui­te

Dit was vir Chris­ti­na en haar man baie om in te neem. sy kon nie glo iets so won­der­lik kon haar so seer laat nie. ná baie wor­ste­ling met die He­re en baie vrae, het Chris­ti­na die dok­ter laat weet dat die na­tuur maar sy gang moet gaan.

“ek kon nie doen wat die dok­ters van my ver­wag het nie, ten spy­te van al hul ken­nis het ek steeds ge­glo die He­re het ’n doel met hier­die kind. ’n Doel met my.

“ek kon nie kies om son­der my kind te le­we nie. en ek wou ver­al nie iets doen wat ek la­ter sou be­rou nie. ek kon nie.”

son­der e­ni­ge twy­fel het Chris­ti­na en haar man be­sluit om al­twee hul ba­bas voort te bring, ten spy­te van al die fi­nan­si­ë­le kos­tes en siek­tes waar­teen die dok­ters hul­le ge­waar­sku het. sy het ge­weet haar ge­loof, hoop en ver­troue in God sou haar en haar ge­sin deur­dra. Dít was net meer as ’n jaar ge­le­de. van­dag as jy by die vi­r­go­ti­ne-huis in­stap, groet twee vro­li­ke ge­sig­gies jou. Met een­der­se pienk skoen­tjies word jou el­ke be­we­ging met groot, nuus­kie­ri­ge o­gies dop­ge­hou. Hier­die twee woel­wa­ters het in au­gus­tus hul eer­ste ver­jaar­dag ge­vier en dit is dui­de­lik dat hul­le vir Chris­ti­na som­mer baie be­sig hou.

Ho­pe sit langs haar ma in die stoel en hou haar­self be­sig met s­peel­goed, ter­wyl Faith styf vas­ge­druk op haar ma se skoot sit.

Ho­pe en faith

Chris­ti­na kan nie uit­ge­praat raak oor al die He­re se ge­na­de en guns oor hul le­we nie. “om te dink die dok­ters het ge­sê Faith sal nie oor­leef nie. en dat sy van­dag op een­ja­ri­ge ou­der­dom soos e­ni­ge an­der kind my al my dae gee, is won­der­lik,”lag Chris­ti­na.

“Dit is net weer­eens ’n be­wys e­nig­iets is moont­lik en na­tuur­lik dat mens nooit hoop moet op­gee nie.”

Die twee­ling is op 34 we­ke ge­bo­re. Faith het maar 1,4 ki­lo­gram ge­weeg ter­wyl Ho­pe 1,8 ki­lo­gram ge­weeg het.“Faith moes in die hos­pi­taal ag­ter­bly, vir twee maan­de lank. Dit was aak­lig om haar so met al die py­pe te sien.”

Die dok­ters het in­tus­sen ook ge­sien Faith is ge­bo­re met drie hart­ka­mers.“sy moes na die Chris Bar­nard-hos­pi­taal gaan vir ’n o­pe­ra­sie. Hul­le het ’n rek­kie om haar a­or­ta, die aar in die hart wat suur­stof na die lig­gaam neem, ge­sit so­dat daar nie te veel bloed na die hart kon vloei nie.

“Faith was vir ’n tyd­jie ná die o­pe­ra­sie op hart­me­di­ka­sie, ver­le­de jaar het sy in­fek­sie in die lon­ge ge­had en ’n paar we­ke ge­le­de het sy ook bron­chi­tis ge­had. Maar my Faith is sterk, sy het deur dit al­les ge­kom.

“selfs ná al­les glo ek steeds ek het ver­le­de jaar die reg­te be­sluit ge­maak,”sê Chris­ti­na met ’n on­wrik­ba­re ge­loof.

Chris­ti­na laat jou gou ver­staan dat Faith soos e­ni­ge an­der kind is.“sy doen al­les wat haar sus­ter Ho­pe doen. Hul­le is saam stout, maar ook al­twee te kos­te­lik.”

sy ver­se­ker jou, al lyk haar dog­ters nie die­self­de nie en al gaan Faith al­tyd in ter­me van ont­wik­ke­ling ver ag­ter Ho­pe wees, is sy ewe lief vir al­bei haar dog­ters. Die fa­mi­lie en vrien­de stem saam, want hier­die twee­tjies het diep in hul har­te ge­klim.

Daar lê wel nog ’n lang pad voor vir Faith.“as Faith twee jaar oud is, moet sy nóg ’n hart­o­pe­ra­sie by die Chris Bar­nard- hos­pi­taal on­der­gaan. en ’n pad van spraak­te­ra­peu­te, fi­si­o­te­ra­peu­te en ’n spe­si­a­le skool is een wat ons as fa­mi­lie trots met Faith gaan stap en deel.”

Ho­pe is baie be­sker­mend teen­oor haar sus­sie.“ek weet as hul­le gro­ter is, gaan sy glad nie toe­laat dat e­nig­een s­koor soek met haar sus­ter nie,”sê Chris­ti­na trots.

as ’n sterk Chris­ten-ge­sin is die vi­r­go­ti­ne’s glad nie be­kom­merd oor hul­le en ver­al Faith se toe­koms nie.“My twee sneeu­wit­jies is sterk en die He­re sal hul­le deur al­les dra. ek weet Hy het groot plan­ne vir hul­le.

“ons as ge­sin is ster­ker. ek ont­hou Gran­dol moes toet­se skryf om sy pa­pie­re as e­lek­tri­si­ën te kry in die tyd wat Faith in die hos­pi­taal was. ek moes af vat by die werk en ons moes ons twee oud­ste kin­ders in Wol­se­ley los so­dat ons hier by Faith kon wees. Dit was moei­lik tye, maar ons is daar­deur.”

Chris­ti­na er­ken dat sy nog leer om “min­der”be­sker­mend te wees oor Faith. “ek weet sy is baie vat­baar en ek was op ’n sta­di­um so erg dat ek nie eens wou ge­had het dat ie­mand an­ders, be­hal­we ek, haar moet vas­hou nie.

“ek voel ook soms baie skul­dig dat ek so baie aan­dag aan Faith gee. sy verg baie aan­dag van my en dan weet ek dat ek soms vir Ho­pe af­skeep.

“Maar ek weet Ho­pe sal ver­staan as sy een­dag groot is. ek is dank­baar vir my twee­ling. en ek weet as ek weer voor so ’n keu­se staan, sal ek weer kies om al­bei kin­ders te hou.”

HOOFOTO: Chris­ti­na Ver­go­ti­ne (42) met

haar een­ja­ri­ge twee­ling­dog­ters, Ho­pe en Faith. Faith is met Do­wn­sin­droom en drie hart­ka­mers

ge­bo­re. REGS: Dié twee sus­sies

op se­we maan­de.

Newspapers in Afrikaans

Newspapers from South Africa

© PressReader. All rights reserved.