Un­ha lin­gua pro­pia e de fu­tu­ro

La Voz de Galicia (A Coruña) - - OPINIÓN - VA­LEN­TÍN GAR­CÍA GÓ­MEZ Se­cre­ta­rio Xe­ral de Po­lí­ti­ca Lin­güís­ti­ca

Tal día co­ma ho­xe, do ano 1983, o pleno da Cá­ma­ra do Par­la­men­to de Ga­li­cia de­ba­tía e apro­ba­ba, co vo­to uná­ni­me de to­dos os depu­tados e depu­tadas pre­sen­tes na se­sión, a Lei de nor­ma­li­za­ción lin­güís­ti­ca. Con es­te tex­to, po­ñía­se­lle, en cer­ta me­di­da, a tra­be mes­tra a un edi­fi­cio nor­ma­ti­vo, da­que­la aín­da en cons­tru­ción, cu­xos ali­cer­ces eran a Cons­ti­tu­ción es­pa­ño­la de 1978, que re­co­ñe­cía e san­cio­na­ba a na­tu­re­za plu­ri­lin­güe e plu­ri­cul­tu­ral de España, e mais o Es­ta­tu­to de Au­to­no­mía de Ga­li­cia, de 1981, que lle ou­tor­ga­ba á mi­le­na­ria lin­gua ga­le­ga o ran­go de ofi­cia­li­da­de no te­rri­to­rio de Ga­li­cia por pri­mei­ra vez en to­da a his­to­ria. O fei­to vi­vi­ría­se fes­ti­va­men­te, xa que cons­ti­tuía un fi­to his­tó­ri­co: coa Lei de nor­ma­li­za­ción lin­güís­ti­ca con­cre­tá­ban­se os com­pro­mi­sos que, en dian­te, os po­de­res pú­bli­cos que­da­ban obri­ga­dos a asu­mir en ma­te­ria de pro­mo­ción so­cial da lin­gua ga­le­ga, prin­ci­pal­men­te na­que­les ám­bi­tos nos que a «lin­gua pro­pia de Ga­li­cia» per­ma­ne­ce­ra se­cu­lar­men­te ex­cluí­da, ben fo­se po­la ac­ción, ben po­la omi­sión, das clases go­ber­nan­tes. Por es­ta ra­zón, o bre­ve preám­bu­lo que pre­ce­día o ar­ti­cu­la­do de­di­ca­ba par­te do seu ar­gu­men­ta­rio a alu­dir a epi­so­dios nos que o idio­ma ga­le­go per­de­ra ci­tas im­por­tan­tes coa mo­der­ni­da­de, co­mo fo­ra a da irrup­ción da im­pren­ta en Eu­ro­pa no sécu­lo XV, e vin­cu­la­ba ese pa­sa­do de au­sen­cias e ex­clu­sións co dis­cur­so reivin­di­ca­ti­vo que, co­ma un río, fluí­ra des­de a épo­ca da Ilus­tra­ción ata a ac­tua­li­da­de. A Lei de nor­ma­li­za­ción lin­güís­ti­ca vi­ña a ser, des­te xei­to, a cons­ta­ta­ción de que os tem­pos eran che­ga­dos. Así que, máis alá das re­fe­ren­cias a un pa­sa­do no que fun­da­men­ta­la, a Lei de nor­ma­li­za­ción lin­güís­ti­ca con­ci­bía­se, real­men­te, a mo­do de ape­la­ción ao fu­tu­ro que es­ta­ba por vir. Re­fe­ría­se, polo tan­to, ta­mén a nós, ci­da­dáns e ci­da­dás de ho­xe que, 35 anos des­pois, con­me­mo­ra­mos a súa apro­ba­ción. Faino nun do­bre sen­ti­do. Por un­ha ban­da, es­ta efe­mé­ri­de ten que ser­vir pa­ra le­var a ca­bo un exer­ci­cio de re­fle­xión so­bre a ta­re­fa rea­li­za­da. Cer­ta­men­te, es­tes 35 anos en que a Lei de nor­ma­li­za­ción lin­güís­ti­ca se man­tén en vi­gor ser­vi­ron pa­ra que, de mo­do cre­cen­te, o po­bo ga­le­go pui­de­se ex­pre­sar a cul­tu­ra con­tem­po­rá­nea na lin­gua de seu en to­dos os ám­bi­tos nos que se es­tru­tu­ra, en­ga­din­do ase­ma­de os adi­ta­men­tos en­ri­que­ce­do­res pe­cu­lia­res e re­con­ci­lian­do un­ha lin­gua se­cu­lar coa ver­ti­xe da mo­der­ni­da­de.

No en­tan­to, o fu­tu­ro é un­ha es­ca­lei­ra me­cá­ni­ca que non se de­tén. A ta­re­fa per­ma­ne­ce aí, dian­te de nós, in­con­clu­sa; ta­mén dian­te das ins­ti­tu­cións pú­bli­cas, com­pro­me­ti­dos, co­mo es­ta­mos, en le­var a ca­bo e afian­zar po­lí­ti­cas que sir­van de axen­tes fa­vo­re­ce­do­res da per­du­ra­bi­li­da­de e da vi­zo­si­da­de dese pa­tri­mo­nio lin­güís­ti­co her­da­do, que a to­dos e to­das nos per­ten­ce, e que cha­ma­mos lin­gua ga­le­ga.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.