«O com­pli­ca­do non é ter a idea dun­ha no­ve­la, se­nón dar­lle for­ma»

Ase­gu­ra que a súa obra prés­ta­se pa­ra ser li­da nos ins­ti­tu­tos

La Voz de Galicia (Barbanza) - Especial2 - - Portada - PAS­TOR RO­DRÍ­GUEZ

A Voz de Bar­ban­tia pre­sen­to­ulle a Na­ta­lia Ca­rou un­ha no­ve­la no pa­sa­do mes de maio, na Pou­sa­da das Áni­mas, de Boi­ro, nun ac­to que re­sul­tou in­ten­so e en­tra­ña­ble. Ho­xe con­ver­sa­mos con ela pa­ra o no­so Su­ple­men­to Cul­tu­ral.

—Na­ta­lia Ca­rou pu­bli­cou a súa pri­mei­ra no­ve­la en 2012, O alen­to nas cos­tas, pe­ro que­ro sa­ber se foi a pri­mei­ra que es­cri­biu.

—Non, foi a pri­mei­ra pu­bli­ca­da, pe­ro ha­bía xa va­rios bo­rra­do­res dou­tras no­ve­las que aín­da vou re­es­cri­bin­do. O com­pli­ca­do non é ter a idea dun­ha no­ve­la, se­nón dar­lle for­ma de­fi­ni­ti­va.

—Pe­ro, des­pois de es­cri­bir, hai que lo­grar edi­tar a obra. Foi di­fí­cil?

—Non, as tres edi­to­riais ás que en­viei a no­ve­la con­tes­ta­ron afir­ma­ti­va­men­te; só ti­ven que elixir. Foi máis di­fí­cil edi­tar a no­ve­la en cas­te­lán, pois a com­pe­ten­cia é moi­to maior e pa­ra un escritor des­co­ñe­ci­do é moi di­fí­cil, pois os edi­to­res re­ci­ben uns mil ma­nus­cri­tos ao ano; así que pa­ra un escritor des­co­ñe­ci­do é ca­se prac­ti­ca­men­te im­po­si­ble che­gar ao edi­tor que pre­ten­de e o pro­ce­so po­de re­sul­tar frus­tran­te”.

—In­te­ré­so­me por sa­ber can­do na­ceu en Na­ta­lia o desexo por con­tar his­to­rias.

—O meu in­tere­se por es­cri­bir xur­diu de xei­to pa­ra­le­lo ao in­tere­se po­la lec­tu­ra. Me­drei nun in­ter­na­do, lon­xe da fa­mi­lia, e os libros eran un xei­to de atu­rar o illa­men­to. Can­do viña á ca­sa fi­xá­ba­me no tra­ba­llo que dei­xa­ra meu avó, que fa­le­ceu co desexo in­cum­pri­do de pu­bli­car a súa obra. Eu de­ci­dín que cum­pri­ría ese desexo por el.

—Canto tem­po soes em­pre­gar en es­cri­bir un­ha no­ve­la?

—A re­dac­ción da his­to­ria, can­do xa está fei­to o tra­ba­llo de do­cu­men­ta­ción, que é o máis cus­to­so, lé­va­me uns me­ses, pe­ro as co­rrec­cións po­den le­var ca­se un ano. Cús­ta­me moi­to dar por vá­li­da un­ha pá­xi­na.

—Que che cus­ta máis á ho­ra de es­cri­bir?

—Pa­ra min, co­rri­xir, re­es­cri­bir, dar por boas as pa­la­bras que que­ro em­pre­gar.

—As dúas no­ve­las que le­vas pu­bli­ca­do en ga­le­go te­ñen dous pla­nos, un no pa­sa­do his­tó­ri­co e ou­tro no pre­sen­te.

—Pen­so que así son máis doa-das de ler. As dúas no­ve­las en ga­le­go te­ñen un for­te con­ti­do his­tó­ri­co e vou­nas ali­xei­ran­do con ou­tro re­la­to que con­te­ña un­ha te­má­ti­ca ac­tual, coa que o lec­tor se iden­ti­fi­ca de ma­nei­ra máis doa­da.

—Por que a Ga­li­cia me­die­val nas túas no­ve­las ga­le­gas?

—Hai pou­ca li­te­ra­tu­ra am­bien­ta­da ne­sa épo­ca, un­ha das máis in­tere­san­tes da his­to­ria de Ga­li­cia. Hai mi­les de libros so­bre a Gue­rra Ci­vil, pe­ro hai moi pou­co es­cri­to so­bre o pa­sa­do máis re­mo­to, que é o que eu fa­go pa­ra es­per­tar a cu­rio­si­da­de do lec­tor e obri­ga­lo a con­sul­tar da­tos que moi­tos xa ti­ña­mos es­que­ci­dos den­de a eta­pa es­co­lar.

—Ta­mén as len­das ga­le­gas te­ñen moi­ta pre­sen­za nas túas obras.

—A len­da da al­dea aban­do­na­da de Abuín, que moi­tos co­ñe­cen por «a al­dea mal­di­ta» xa a re­co­llía Cas­te­lao no seu re­la­to Ca­mi­ño es­que­ci­do, e a mi­ña fa­mi­lia pa­ter­na, que é de Rian­xo, foi a que me con­tou a len­da e me ex­pli­cou on­de que­da­ba es­ta al­dea; así que alá fun in­ves­ti­gar, en bus­ca dun­ha his­to­ria in­tere­san­te. Man­ter a no­sa cul­tu­ra po­pu­lar é in­dis­pen­sa­ble, te­mos que dei­xar esa her­dan­za aos no­sos fi­llos, pou­co pre­sen­te nos libros de tex­to.

—Pre­gún­to­lle ago­ra po­los lec­to­res aos que van di­ri­xi­dos os seus libros.

—As mi­ñas no­ve­las fo­ron es­cri­tas ori­xi­na­ria­men­te pa­ra os adul­tos, aín­da que, po­la te­má­ti­ca his­tó­ri­ca que con­te­ñen, prés­tan­se moi ben pa­ra se­ren li­das nos ins­ti­tu­tos, da­do que os pro­fe­so­res as apro­vei­tan pa­ra pro­fun­dar e de­ba­ter te­mas de gran­de in­tere­se pa­ra os ado­les­cen­tes, ta­les co­mo as dro­gas e o mal­tra­to.

—Na­ta­lia é au­to­ra ta­mén dun­ha no­ve­la en cas­te­lán, Ma­ri­po­sas tris­tes (2017).

—É un­ha obra am­bien­ta­da na Ga­li­cia de co­me­zos do sécu­lo XX, un­ha his­to­ria de su­pera­ción. A his­to­ria dun­ha ra­pa­za aban­do­na­da po­la súa nai na Ala­me­da de San­tia­go, que bus­ca a súa fa­mi­lia nos su­bur­bios des­ta ci­da­de e que­re sa­ber que oco­rreu cos seus pa­ren­tes des­apa­re­ci­dos, ade­mais de in­ten­tar re­cu­pe­rar o seu pa­tri­mo­nio, un pa­zo fa­mi­liar coas súas ade­gas na Ri­bei­ra Sa­cra.

—Fa­la­mos ago­ra d’A co­va da Mou­ra, pu­bli­ca­da en maio des­te ano.

—Foi a pri­mei­ra no­ve­la que en­ce­tei. Xur­diu dun­ha via­xe ao pa­zo de Sou­to­maior hai máis de dez anos. As pro­ta­go­nis­tas son dúas mu­lle­res, Cleo­far, na épo­ca me­die­val, e Ma­le­na, na épo­ca ac­tual. É a his­to­ria da bus­ca dun te­sou­ro por Ma­le­na que vai pór en pe­ri­go a súa vi­da. Na obra es­tán pre­sen­tes a vio­len­cia de xé­ne­ro, o afán de po­der, os abu­sos. Son pro­ble­mas que aín­da non su­pe­ra­mos. Gus­ta­ría­me que a no­ve­la in­fluí­se na mo­ci­da­de pa­ra fa­ce­la re­fle­xio­na so­bre es­tes te­mas tan de ac­tua­li­da­de.

—Pre­gun­to a Na­ta­lia po­la li­te­ra­tu­ra en xe­ral.

—Pa­ra min é po­der vi­vir moi­tas vi­das di­fe­ren­tes; ta­mén me ser­ve pa­ra apren­der e es­ti­mu­lar a ima­xi­na­ción e po­der trans­mi­tir dis­tin­tas sen­sa­cións.

—E re­ma­to in­da­gan­do so­bre a lec­tu­ra.

—In­dis­pen­sa­ble pa­ra es­cri­bir, pa­ra apren­der.

ILUS­TRA­CIÓN ABRAL­DES

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.