De ob­xec­tos e ou­tros se­res

La Voz de Galicia (Barbanza) - Especial2 - - A voz de barbantia -

Era un home co­mo tan­tos ou­tros, fa­cía de­co­te as mes­mas cou­sas ru­ti­nei­ra­men­te, día tras día. Aque­la ma­ñá pa­sou dian­te dun es­ca­pa­ra­te e viu un flo­rei­ro que creu que se ade­cua­ba ao que es­ta­ba bus­can­do. Ao che­gar á ca­sa pú­xoo so­bre o si­tio máis vi­si­ble de to­dos e co­lo­cou­lle un ra­mo de flo­res, as máis fer­mo­sas e re­cen­den­tes que ato­pou. Esa noi­te or­ga­ni­zou un­ha cea cos ami­gos, e os que acu­di­ron ga­ba­ron a be­le­za da pe­za, as súas for­mas, a ele­gan­cia na­tu­ral, a de­li­ca­de­za.

O home sen­tiu me­do, sa­cou­lle as flo­res e pú­xoo nun lu­gar ago­cha­do, on­de non cha­ma­se a aten­ción. Non que­ría que nin­guén pui­de­se ve­lo, go­za­lo e moi­to me­nos desexa­lo. Sen­tía­se co­mo can­do era ca­ti­vo e aca­ba­ba de re­ci­bir un novo xo­gue­te que non que­ría com­par­ti­lo con nin­guén; lem­bra­ba que pa­ra non dei­xár­lle­lo aos de­mais ra­pa­ces do par­que ago­chá­bao co­mo po­día pa­ra que nin se­que­ra llo vi­sen.

Días máis tar­de, no tra­ba­llo, re­cor­dá­ron­lle o fer­mo­so que era o va­so e a sor­te que ti­ña por po­der te­lo con­si­go. El li­mi­tou­se a sa­car­lle im­por­tan­cia, di­cin­do que era lai­do e sen gra­za: un ca­chi­fa­llo co­ma cal­que­ra ou­tro.

Ao che­gar á ca­sa, a ra­bia e o sen sen­ti­do apo­de­rá­ron­se del; aga­rrou a fi­gu­ra e es­ca­chou­na no chan. A cul­pa era da­quel pe­queno anaco de ar­xi­la. Quen o fi­xe­ra tan lin­do?

De­bu­llá­ban­se as úl­ti­mas ho­ras da tar­de can­do de­ci­diu que re­co­lle­ría os ca­chos do chan, pois ve­los por alí ti­ra­dos man­cá­bano. Po­la noi­te, lo­go de moi­tas vol­tas no ca­tre, non pui­do cos re­mor­de­men­tos, e pe­gou os seus anacos men­tres pen­sa­ba que a cul­pa non fo­ra súa por es­can­ga­lla­lo, se­nón da pro­pia fi­gu­ra por per­mi­tir que ou­tros a vi­sen en to­do o seu es­plen­dor; dei­xouno xun­ta a fies­tra e foi dur­mir.

O va­so, que pa­re­cía un ob­xec­to in­ani­ma­do —que non su­fría nin pa­de­cía—, viu­se re­flec­ti­do no cris­tal e re­cor­dou que ti­ña sen­ti­men­tos. Ne­se mo­men­to des­cu­briu a súa ver­da­dei­ra for­ma: Era un­ha mu­ller, un­ha per­soa, e non un ob­xec­to co­mo aquel ser lle fi­xe­ra crer du­ran­te moi­to tem­po.

Que cruel e desapia­da­do fo­ra du­ran­te to­do aquel tem­po! Arre­ba­tá­ra­lle co seu egoís­mo o so­rri­so pri­mei­ro, o da le­di­cia. E des­po­suí­raa do im­pul­so de se arre­dar de quen a con­ver­te­ra nun­ha mal­po­ca­da e ago­ra só fal­ta­ba que lle qui­ta­se a vi­da. Non es­ta­ba dis­pos­ta a per­mi­ti­lo.

Aquel ser in­mun­do ti­ve­ra na súa man a po­si­bi­li­da­de de ser fe­liz, fa­cén­doa fe­liz, mais pre­fe­riu ma­chu­ca­la e arrin­car den­de o ta­lo un­ha flor. Pou­co sa­bía el que a fra­gran­cia dun in­tre non se con­quis­ta, dis­frú­ta­se!

Patricia To­rra­do Quei­ru­ga Li­cen­cia­da en Fi­lo­so­fía, mu­seó­lo­ga, xes­to­ra cul­tu­ral...

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.