Pes­ca­do­ra

Nun al­to na súa ru­ta mi­gra­to­ria, es­ta aguia ató­pa­se en­tre nós

La Voz de Galicia (Barbanza) - Especial2 - - A Voz De Barbantia - AGUS­TÍN AGRA

Ma­no­lo dá­me con­ta pun­tual da súa che­ga­da. Xa es­tá aquí, di­me ca­da ano; vi­na nes­te si­tio ou na­quel ou­tro. Dese xei­to, fai­me par­tí­ci­pe ca­da tem­po­ra­da da súa pre­sen­za nal­gún lu­gar da bei­ra­mar ou no foz dun dos no­sos ríos.

Es­te día de­ci­din­me a acom­pa­ña­lo nun­ha saí­da e cons­ta­tar por min mes­mo o avis­ta­men­to. A tar­de es­co­lli­da, chu­vi­ñen­ta e anubra­da, non pro­me­tía ren. Em­po­ri­so, an­te as es­ca­sas pers­pec­ti­vas de éxi­to, re­crea­mos o ca­mi­ño coa vis­ta do es­qui­vo pi­ca­pei­xe, un mi­núscu­lo raio azul e ver­de ape­nas en­tre­vis­to cru­zan­do li­xei­ro so­bre a to­na da au­ga; coa da gar­za real ves­tin­do as ore­las de ele­gan­cia e coa de va­rios exem­pla­res de li­mí­co­las: bi­lu­ri­cos, pí­lla­ras e pil­ros, co­rri­can­do po­la la­ma con des­lei­xo. Po­rén, e ma­lia o meu es­cep­ti­cis­mo, o pre­mio da xor­na­da aca­bou caen­do:

Alí, alí! Non a ves? Uns ollos cun­ha mio­pía de ca­se cin­co diop­trías non son o ins­tru­men­to máis axei­ta­do pa­ra iden­ti­fi­car un­ha ra­paz a dis­tan­cia; mais uns pris­má­ti­cos cun­ha boa óp­ti­ca re­sul­tan un­ha axu­da ines­ti­ma­ble se, ase­ma­de, a ave dá va­rias pa­sa­das a cur­ta dis­tan­cia amo­san­do o voo len­to e o pla­neo ca­rac­te­rís­ti­cos, as ás lon­gas e an­gu­lo­sas, a plu­ma­xe ca­se bran­ca agás as pun­tas ne­gras. Can­do de­ci­de pou­sar a súa fi- gu­ra ma­xes­to­sa en­col dun eu­ca­lip­to se­co e en­xer­ga­mos a li­ña ocu­lar ne­gra a xei­to de an­te­fa­ce, a iden­ti­fi­ca­ción que­da co­rro­bo­ra­da.

O seu no­me non en­ga­na. A no­sa vi­si­tan­te ali­mén­ta­se de pei­xes que cap­tu­ra —es­pec­tácu­lo digno de ver— des­pois de guin­dar­se con­tra eles den­de o al­to. Ma­lia que es­te día non ti­ve­mos a sor­te de con­tem­plar co­mo se mer­gu­lla­ba na au­ga coas pou­tas ca­ra adian­te, o meu com­pa­ñei­ro si go­zou do pri­vi­le­xio en oca­sións an­te­rio­res.

Des­co­ñe­zo o lu­gar on­de cría, de xei­to ha­bi­tual no bi­co dun­ha ár­bo­re de gran por­te, nin tan se­que­ra se o fai. Mais aín­da que o sou­be­se tam­pou­co o di­ría: hai in­dis­cre­cións que ma­tan. Non que­re­ría ser eu quen le­van­ta­se a le­bre. Re­co­ñe­zo que un­ha ali­ma­ña deseca­da a ca­rón do te­le­vi­sor vis­te moi­to o cuar­to e que un bo tro­feo re­sul­ta do máis aris­to­crá­ti­co: un­ha for­ma de im­pre­sio­nar as vi­si­tas ben máis ori­xi­nal ca o ví­deo da lúa de mel nun­ha praia tro­pi­cal.

A ma­tar un ani­mal —un ele­fan­te po­ña­mos por ca­so— cha­má­mos­lle de­por­te, mais can­do o que ca­za pa­ra ali­men­tar­se e so­bre­vi­vir é o ani­mal ca­ta­lo­gá­mo­lo co­mo asa­sino —eis a can­dor­ca ou Ki­ller wha­le co­mo exem­plo—. A en­car­ni­zar­se cun be­cho cun com­por­ta­men­to digno de ser tra­ta­do por un psi­co­te­ra­peu­ta —un tou­ro nun­ha pra­za—, di­cí­mos­lle ar­te. Nas ha­xio­gra­fías do de­fun­to Fran­cis­co Fer­nan­do, ar­qui­du­que e her­dei­ro do trono do ex­tin­to im­pe­rio aus­trohún­ga­ro, eló­xian­se a súa pun­te­ría e ha­be­len­cias co­mo gran ca­za­dor: no trans­cur­so da súa vi­da ma­tou, el só, 300.000 ani­mais; máis de 2.000 du­ran­te o trans­cur­so dun­ha úni­ca xor­na­da de ca­za. Asa­sino en se­rie hai moi­to, abo­fé!

Que­ro crer que os fur­ti­vos e os ti­ra­do­res de ga­ti­llo fá­cil non son máis ca un pe­sa­de­lo do pa­sa­do, un­ha es­pe­cie xa ex­tin­ta, e que a aguia pes­ca­do­ra —e non pei­xei­ra, que se­gun­do a RAG sig­ni­fi­ca­ría que ven­de pei­xe—, es­tá en­tre nós, nun al­to no ca­mi­ño da súa ru­ta mi­gra­to­ria, fó­ra de pe­ri­go; pre­to das no­sas ca­sas ca­da tem­po­ra­da pa­ra quen quei­ra go­zar da súa pre­sen­za.

FO­TO HILLEBRAND STE­VE USFWS

A ave co­me pei­xes que cap­tu­ra guin­dán­do­se den­de o al­to

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.