An­dan de aquí pa­ra alá

La Voz de Galicia (Barbanza) - Especiales1 - - News -

An­dan de aquí pa­ra alá, co­ma fo­llas mo­vi­das po­lo ven­to. Can­do cho­ve mó­llan­se ata tal pun­to que é co­ma se lles ca­la­se a mo­lla­du­ra aos ósos. Can­do dá o sol, quéi­man­se tan­to que se vol­ven tan ver­me­llos que che­gan a se­me­llar as la­pas dun­ha fo­guei­ra. Su­can os ma­res sen im­por­tar­lles se es­tán en cal­ma ou se te­ñen que loi­tar con­tra os mil de­mo­ños que nel ha­bi­tan, e ofré­cen­lles a súa vi­da aos san­tos can­do os azou­ta un tem­po­ral; e os da ca­sa, pe­dín­do­lle á Vir­xe do Car­me que os pro­te­xa. Es­tra­ñan un bi­co que non se­xa ese úl­ti­mo tan amar­go con sa­bor a des­pe­di­da, e pa­san pe­nu­rias, tris­te­zas, soi­da­des. Te­ñen me­do, es­tra­ñan o seu fo­gar e ta­mén as súas xen­tes, e ago­chan os seus sen­ti­men­tos por­que non que­ren que nin­guén os ve­xa cho­rar. Con­tan os días, as ho­ras e os me­ses pa­ra po­der dur­mir nun­ha ca­ma am­pla e quen­te, non co­ma as dos seus ca­tres, e po­de­ren es­tar cos seus. Que tris­te e du­raéa vi da­do ma­ri­ñei­ro!

Pe­ro ta­mén oé ad as­sú as mu­lle­res! Esas loi­ta­do­ras que es­pe­ran con an­sia un­ha cha­ma­da ou un­ha men­sa­xe alen­ta­do­ra que lles di­ga que es­tá ben, po­den­do así vol­ver es­coi­tar a súa voz. As que es­tán se­pa­ra­das dos seus ho­mes e se dei­tan día a día nun­ha ca­ma fría e ba­lei­ra, chea de soi­da­de. Que por moi­ta pe­na que te­ñan, nun­ca lle­la fan ver a eles, pa­ra así dar­lles áni- mos e fa­cer me­no­res as súas pe­nas. As que te­ñen que fa­cer «de tri­pas co­ra­zón» ao ve­los mar­char sen sa­ber se han de vol­ver. As que mi­ran as no­ti­cias e sem­pre ven bar­cos no ma­pa do tem­po, aque­las que te­ñen que criar e edu­car os seus fi­llos fa­cen­do de nai e pai á vez. As que con­tan os días, as ho­ras e os me­ses, pa­ra así po­der vol­ver abra­za­lo. As que ago­chan as bá­goas pa­ra que nin­guén lles no­te a tris­te­za da au­sen­cia do seu ama­do. Esa tris­te­za que aca­ba ao ve­los che­gar ao por­to, al­go que non se po­de ex­pli­car. Sen dú­bi­da, un­ha sen­sa­ción inigua­la­ble e chea de ale­gría.

Arre­pían­se­che os pe­los, pó­ñen­se­che de pun­ta, e o tem­po fai­se eterno ata que vol­ves a ve­lo. Por­que nun­ca se mi­ra o es­for­zo, se­nón a re­com­pen­sa. O amor que os une é máis gran­de que a dis­tan­cia que os se­pa­ra. E ese bi­co ao che­gar a por­to ten o mes­mo sa­bor e a mes­ma ilu­sión que o pri­mei­ro, e non hai me­llor re­com­pen­sa que ter ao teu ca­rón a per­soa que amas.

Yael Sam­pe­dro Da­vi­la Ten 18 anos, é alum­na no IES Es­pi­ñei­ra de Boi­ro, on­de cursa se­gun­do de Ba­cha­re­la­to.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.