Che Tem­bra

La Voz de Galicia (Barbanza) - Especiales1 - - News - AN­TO­NIO PI­ÑEI­RO

Po­súe a ha­bi­li­da­de de ca­ri­ca­tu­ri­zar (sin­te­ti­zar nun bos­que­xo rá­pi­do e fi­de­digno o que ve) co me­tal. Co­ma for­xar de­bu­xos, tem­plar o tem­po, fa­cer que a mon­ta­ña ve­ña ca­ra a un. Ca­se un­ha ar­te do im­po­si­ble.

Me­ter­lle o fe­rro es­cul­tó­ri­co a un de­bu­xo ou á iro­nía de Cas­te­lao, ao fino hu­mor ca­ri­ca­tu­res­co, non se­me­lla doa­do, e lé­va­nos a ima­xi­na­lo co­ma un cí­clo­pe da fra­gua de Vul­cano, ollan­do pa­ra a du­re­za vir­xe da lá­mi­na co­ma se des­cu­bri­se ne­la a be­le­za, pa­ra o Apo­lo apa­re­ci­do co­ma se des­cu­bri­se a di­vin­da­de. Aín­da que el non co arre­pío de Vul­cano, se­nón máis en do­zu­ra e so­rri­so, máis en Che.

Re­cor­do un­ha ima­xe, coi­do que no pro­gra­ma

que é exac­ta­men­te así. Pe­ro non é iso o que máis ad­mi­ra­ción nos cau­sa. Po­do di­cir que o xei­to de tra­ba­llar de Che Tem­bra, a súa per­so­na­li- ros, Sal­sei- da­de ar­tís­ti­ca e ín­ti­ma, é un­ha das cou­sas que me deu alen­to cer­to.

Mes­tu­ran­do a afou­te­za

Ten­me guia­do moi­to, Che Tem­bra, mes­tu­ran­do a afou­te­za do co­ñe­ce­men­to coa do­zu­ra do ser, o me­tal coa me­mo­ria, co­ma un­ha sol­da­xe da ver­da­de. Di­se que a me­mo­ria é un­ha sol­da­xe do vi­vi­do por me­dio das súas emo­cións. É cu­rio­so que Che es­co­lle­se (po­lo me­nos en boa par­te) co­mo te­ma a me­mo­ria e co­mo vehícu­lo o me­tal. Un­ha sol­da­xe que nos trae o con­cep­to de per­sis­ten­cia á vez que nos si- túa dian­te do re­lo­xo bran­do da vi­da. To­do un pen­sa­men­to.

Fo­mos to­mar un­ha cun­ca un­ha tar­de, aí atrás, no bar Ber­be­re­cho de Rian­xo e, dian­te dun seu tra­ba­llo col­ga­do na pa­re­de, con­tá­ba­me os re­trin­cos da es­ce­na na que pu­xe­ra un­ha man a mu­xir un ubre, pe­ro en fe­rro hu­mo­rís­ti­co. Un ubre de fe­rro que se me fi­xo co­ma a me­tá­fo­ra dun­ha me­tá­fo­ra, un­ha re­vi­ra­vol­ta do sig­ni­fi­ca­do, un­ha xe­nia­li­da­de. O tí­tu­lo que inspira a va­ria­ción, de só­ca­to, mu­dou (e coi­do que ta­mén el o per­ci­biu) na lin­gua­xe dun sen­ti­men­to cor­dial, ri­sei­ro, un­ha mes­tu­ra de ten­ru­ra e for­za, do amor po­la terra co ful­gor vi­tae, que coi­do que vén ser o sen­ti­do pri­mei­ro da súa obra.

Ao fa­lar­mos, fa­la­ba pre­to. Sem­pre o fai. Aché­ga­se, que­ro di­cir: ache­ga o seu fac­tor hu­mano e dei­xa a can­ce­la aber­ta de vez pa­ra re­ci­bir o no­so. O fe­rro é al­go así. For­za dúc­til, en­tei­re­za fle­xi­ble, fle­xi­bi­li­da­de for­te. Qui­zais o ele­men­to/ma­te­rial na­tu­ral­men­te com­pa­ti­ble coa na­tu­re­za de Che, coas pe­bi­das de lu­me de for­xa nas mans, co ve­lu­do da cin­za, coa tei­mo­sía da fe­rru­xe, coa ca­lor do ho­me; a olla­da de coi­ro ami­za­ble, da leal­da­de dúc­til que o fe­rro dá, e un so­rri­so que co­me­za aí, na olla­da, que vai en­chen­do dis­cre­ta­men­te os es­pa­zos nos que se ato­pa. O me­tal re­cor­ta­do, des­bas­ta­do, gol­pea­do, sol­da­do, adi­cio­na­do, puí­do, ra­ña­do, ma­lea­do, ro­to, fun­di­do, trans­fi­gu­ra­do, dun­ha ar­te e dun­ha obra cu­xo co­men­ta­rio se fai ines­go­ta­ble, in­abar­ca­ble, pe­ro do que me que­dou, den­de o pri­mei­ro in­tre, iso, o exem­plo do seu fa­cer e a ad­mi­ra­ción da súa per­so­na­li­da­de.

Non é doa­do con­ver­ter en fe­rro es­cul­tó­ri­co un de­bu­xo de Cas­te­lao

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.