Ros­tros de es­pe­ran­za

La Voz de Galicia (Barbanza) - Especiales1 - - Entrevista -

Xa re­ma­tou o ve­rán e te­mos ás por­tas o in­verno coa súa te­mi­ble amea­za. Os ce­lei­ros es­tán car­ga­dos ou po­lo me­nos en­chi­dos e á fal­ta dal­gún ou­tro la­bor, as co­llei­tas, fo­sen boas ou ma­las, xa fo­ron ou ca­se es­tán; e ago­ra os fieis han de pen­sar máis en si mes­mos, nes­te tem­po de frío e chu­via que se ave­ci­ña. De fei­to, se­tem­bro é, no santoral, un mes pa­ra dar gra­zas e pe­dir un fa­vor por adian­ta­do: o fa­vor da saú­de. Des­pois de to­do, on­de an­tes se in­vo­ca­ba de mo­do pre­ven­ti­vo ó men­ci­ñei­ro Es­cu­la­pio, ago­ra son Cos­me e Da­mián, as Vir­xes dos mi­la­gres, san­ta Eu­fe­mia ou san Cam­pio. Un cos­tu­me que non é no­vo. Pe­ro sobre to­do, nes­tes días, lem­bra­mos aquel fes­te­xo dos ro­ma­nos, du­ran­te os Idus (arre­dor de me­dia­dos do mes), hon­ran­do ós seus deu­ses prin­ci­pais, Xú­pi­ter, Mi­ner­va e Xuno, pa­ra agra­de­cer­lles a be­ne­vo­len­cia con que os tra­ta­ron ó lar­go do ano e pe­dir­lle pro­tec­ción de ca­ra ó vin­dei­ro tra­mo fi­nal. Á fin o mes­mo que nós lle es­ta­mos agra­de­cen­do e pe­din­do ó Di­vino Na­za­reno da Pobra. E se ben a pro­ce­sión das Mor­ta­llas co­me­zou no sécu­lo XV, co ofre­ce­men­to que o re­xe- dor don Xoán de Li­ña­res fi­xo, de ves­tir o há­bi­to mo­ra­do e le­var o seu ca­da­lei­to na mes­ma pro­ce­sión se cu­ra­ba dun­ha tre­men­da en­fer­mi­da­de, a festa en si re­món­ta­se a va­rios sécu­los atrás, se­gu­ra­men­te co­mo un­ha evo­lu­ción ri­tual traí­da des­de épo­cas pre­cris­tiás, co­mo un­ha ce­le­bra­ción de fin de es­ta­ción, an­tes de que co­me­ce o du­ro in­verno.

Ben cer­to é que ca­da san­tua­rio ten a súa es­pe­cia­li­da­de e ca­da mes a súa preo­cu­pa­ción, pe­ro o cu­rio­so do Na­za­reno de se­tem­bro é que máis que pa­ra pe­dir un fa­vor in­vó­ca­se pa­ra dar gra­zas, pa­ra cum­prir coa pro­me­sa fei­ta nal­gún ou­tro mo­men­to de ne­ce­si­da­de ó lar­go do ano, can­do a lo­te­ría dun­ha ma­la noticia nos afun­de na de­s­es­pe­ran­za, can­do a voz do mé­di­co nos ne­ga o so­rri­so e o des­con­so­lo se apo­de­ra de nós, algo que por des­gra­za non ten da­ta.

É es­te un fes­te­xo con ad­vo­ca­ción a ese Xesús con quen o doen­te tra­ta de iden­ti­fi­car­se, que vai ca­mi­ño do su­pli­cio, pe­ro aín­da coa ca­be­za er­gui­da, re­sig­na­do co que vai vir. Un Xesús coa fa­cia­na tris­te po­la dor pe­ro ó mes­mo tem­po coa ex­pre­sión da es­pe­ran­za, un Cris­to ata­do, cons­cien­te de que o agar­da un trá­xi­co fi­nal, pe­ro ta­mén que de mo­men­to vai an­dan­do, que co­mo cal­que­ra sa­be a vi­da é un tran­so ó que nos aga­rra­mos e ca­da se­gun­do un triún­fo. As ima­xes, á fin, son par­te fun­da­men­tal da cren­za, por­que se aso­cian co sen­ti­men­to de ca­da quen e amo­san pre­ci­sa­men­te a afi­ni­da­de coa que o doen­te se iden­ti­fi­ca.

E os pe­ni­ten­tes da Pobra non só bus­can o am­pa­ro imi­tan­do á di­vin­da­de a quen im­plo­ran, pois ade­mais dos seus há­bi­tos de cor púr­pu­ra ta­mén le­van nos seus ros­tros a ima­xe da dor e da re­sig­na­ción. Se­mé­llan­se ó Xesús que pre­si­de a ce­le­bra­ción e emu­lan o fei­to po­lo señor Li­ña­res por­tan­do os ca­da­lei­tos que, de non ser fa­vo­re­ci­dos ser­vi­rían­lles de vehícu­lo ó Alén. Ca­da­lei­tos por­ta­dos por ami­gos e fa­mi­lia­res que, po­lo xe­ral, le­van nos bei­zos o tris­te so­rri­so dun in­cer­to triún­fo, ago­chan­do a tra­xe­dia tan­tas ve­ces im­po­si­ble de di­si­mu­lar.

Eses ros­tros só son más­ca­ras apo­tro­pai­cas con­tra o me­do, cheos de se­re­ni­da­de e de es­pe­ran­za adian­do o fa­tal desen­la­ce. O cal non qui­ta que apa­re­zan fa­cia­nas que se­me­llan mi­rar ós cu­rio­sos re­pro­bán­do­lles que lles rou­ben esa in­ti­mi­da­de de su­fri­men­to que non desexan com­par­tir, aín­da que se ve­xan na obri­ga de amo­sa­lo.

¿Co­mo de­fi­nir a preo­cu­pa­ción que ve­mos ne­sas ca­ras de tra­xe­dia can­do to­da festa de­be­ría ser un triún­fo da vi­da? ¿Que ou­tra ma­nei­ra hai de de­fen­der­se de­sa lo­te­ría que to­ca sen ser xo­ga­da, se non é arre­po­ñén­do­lle a ima­xe ho­meo­pá­ti­ca da dor?. Aquí é on­de se xus­ti­fi­ca a fe ce­ga ne­sas «cu­ñi­ñas de bo pao» que nos ofre­cen un­ha de­rra­dei­ra opor­tu­ni­da­de dian­te da in­se­gu­ri­da­de e avi­van a cren­za man­ti­da por un­ha tra­di­ción que chan­ta as súas raí­ces en tem­pos moi an­te­rio­res ó cris­tia­nis­mo, ali­men­ta­dos, iso si, an­tes e ago­ra, po­la co­bi­zo­sa si­mo­nía. E xa sa­be­des que, can­do o mé­di­co non acer­ta e os san­tos non po­den é que non es­ta­ba de Deus, e da­que­la só que­da a re­sig­na­ción.

Can­do o mé­di­co non acer­ta e os san­tos non po­den é que non es­ta­ba de Deus

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.