Es­cul­tor de com­pro­mi­sos

La Voz de Galicia (Barbanza) - Especiales1 - - News - EME CAR­TEA

Fa­go meu o li­miar que Isa­bel San­tos, con ex­qui­si­ta lu­ci­dez, fi­xo pa­ra o ca­tá­lo­go da úl­ti­ma ex­po­si­ción de Ri­car­do Dá­vi­la, que se po­de vi­si­tar no Mu­seo Et­no­grá­fi­co de Ar­tes, gra­zas ao en­co­mia­ble la­bor e de­di­ca­ción do seu pre­si­den­te Ma­nuel Rei­riz, Di­gar.

Re­fe­ren­cia Isa­bel as 18 pe­zas de es­cul­tu­ra, mais ta­mén os ros­tros es­cul­pi­dos das per­soas do lu­gar que lle ser­vi­ron de mo­de­los ao ar­tis­ta na­do no Muí­ño Ve­llo (a ca­ba­lo en­tre Pal­mei­ra e A Po­bra) e que, den­de ra­paz, con­ver­teu a súa vi­da nun­ha pai­xón ili­mi­ta­da po­la ta­lla e o mo­de­la­do. Por­que, máis alá da súa de­pu­ra­dí­si­ma téc­ni­ca, fa­la­mos dun es­cul­tor de ideas e de emo­cións, a quen a ins­pi­ra­ción sem­pre ato­pa coas mans na ma­sa, co­mo esi­xe o bo pan. Ta­len­to e de­di­ca­ción ase­ma­de.

O pri­mei­ro te­ma nes­ta ex­po­si­ción é a vio­len­cia de xé- ne­ro. O nú­me­ro de fe­mi­ni­ci­dios non ce­sa, au­men­ta. A vio­len­cia do­més­ti­ca, fí­si­ca e psi­co­ló­xi­ca, é un cri­me e xa an­tes do asa­si­na­to. As me­di­das le­gais non che­gan, ou non se apli­can. U-lo em­po­de­ra­men­to da mu­ller? Es­ta reali­da­de trans­cen­de o ho­me e a mu­ller, e con­vér­te­se nun sín­to­ma, na ex­pre­sión dun­ha so­cie­da­de en­fer­ma que re­cla­ma un­ha pe­da­go­xía da cruel­da­de que com­ba­ta o se­xis­mo, o ma­chis­mo e o an­dro­cen­tris­mo co­mo ori­xe do mal. Non es­que­za­mos que o ho­me é a primeira ví­ti­ma do man­da­to e da es­tru­tu­ra aba­fan­te da mas­cu­li­ni­da­de.

Ci­da­des en­xa­me

O se­gun­do é a con­vi­ven­cia en ci­da­des en­xa­me, for­mi­guei­ros hu­ma­nos on­de so­bre­vi­vir­mos é un­ha aven­tu­ra. Ri­car­do de­nun­cia a des­hu­ma­ni­za­ción do no­so há­bi­tat, as ci­da­des dor­mi­to­rio, con pro­ble­mas de su­per­po­boa­ción, con­ta­mi­na­ción, ca­ren­cias de ali­men­tos e áreas ver­des; trá­fi­co, po­bre­za, desem­pre­go, de­lin­cuen­cia...

Ri­car­do Dá­vi­la ope­ra con pen­sa­men­to crí­ti­co e crea­ti­vo. Bus­ca a no­sa re­fle­xión, a no­sa em­pa­tía. Non que­re res­pos­tas: es­ti­mu­la pre­gun­tas: e ver, sen­tir, pen­sar di­fe­ren­te. Por iso mo­du­la pa­la­bras e for­mas que son co­ma be­rros ta­lla­dos en so­li­da­rie­da­de e re­pul­sa: co­mo ma­cha­da­zos na du­ra con­cien­cia.

Ar­te con­cep­tual on­de o pri­mor­dial é o que se di, non co­mo se di. As ideas an­tes cá for­ma. Ar­te co­mo tes­te­mu­ño, de­nun­cia, crítica e ex­plo­ra­ción dun­ha reali­da­de per­ver­sa en si, que nos fe­re. Iro­nía e sá­ti­ra, e non tan­to be­le­za for­mal ou ex­ce­len­cia dos ma­te­riais.

Da­daís­mo ico­no­clas­ta que pro­vo­ca e des­trúe con­cep­cións des­fa­sa­das, me­dian­te o hu­mor ab­sur­do e bur­les­co, aza­ro­so e es­pon­tá­neo. A trans­cen­den­cia da ar­te é a men­sa­xe. Un xo­go de azar, o re­gre­so á in­fan­cia, re­bel­de e in­for­mal. De aí os «ob­xec­tos en­con­tra­dos» (raí­ces de oli­vei­ra), a co­la­xe (ara­mes de es­pi­ño), a rup­tu­ra das for­mas, e as en­sam­bla­xes des­ar­ti­cu­la­das. To­do con sa­bor a ex­pre­sio­nis­mo, a fu­tu­ris­mo, a cu­bis­mo, a cons­tru­ti­vis­mo ru­so, a da­daís­mo, a su­rrea­lis­mo, in­for­ma­lis­mo,a fe­mi­nis­mo. Un­ha rai­za­me sen lí­mi­tes on­de o es­pec­ta­dor, dono do úl­ti­mo sig­ni­fi­ca­do, ten a pa­la­bra e mais o pra­cer: de ver, de re­fle­xio­nar. Tal­vez de apren­der.

«Círcu­lo in­fer­nal» é un co­la­xe de ma­dei­ra de oli­vei­ra e ara­me de es­pi­ño

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.