Cho­ra Ga­li­cia

La Voz de Galicia (Barbanza) - Especiales1 - - News -

O ceo tin­guiu­se de vermello e fai­se im­po­si­ble res­pi­rar por mor do fu­me. Er­gueu­se un­ha gran nu­be de cin­zas que quen sa­be a que re­mo­to lu­gar da Te­rra arras­tra­rá o ven­to.

Ho­xe, ao igual ca ou­tros anos, é un día triste pa­ra nós. Ga­li­cia es­tá de loi­to. Os ani­mais co­rren ate­rro­ri­za­dos, sen sa­be­ren a on­de ir. Ou­tros te­ñen moi­ta me­nos sor­te, e mo­rren abra­sa­dos en­tre o lu­me. A xen­te sén­te­se im­po­ten­te ven­do co­mo o lu­me avan­za ca­ra ás súas ca­sas sen nada po­de­ren fa­cer, aque­las ca­sas que de­fen­de­rán mes­mo coa súa vi­da se fo­se mes­ter.

Bá­goas de dor, de tris­te­za, de im­po­ten­cia, de reali­da­de.

Xen­te maior que ten que dei­xar os seus fo­ga­res, po­los que le­van tra­ba­llan­do toda a vi­da e que tan­to lles cus­tou con­se­guir. Al­gúns, po­de­rán vol­tar de no­vo ao lar, pe­ro ou­tros ve­rán co­mo en cues­tión de ho­ras, da­quel fo­gar que lo­gra­ron cun­ha vi­da de tra­ba­llo e suor, só que­dan as cin­zas: e to­ca co­me­zar de no­vo, in­da que, nal­gúns ca­sos, se­xa de­ma­sia­do tar­de.

Xen­te que mo­rre quei­ma­da nas es­tra­das por­que o lu­me non a dei­xa avan­zar, e nos ca­mi­ños, ten­tan­do es­ca­par do in­ferno. Te­le­xor­nais que nos mos­tran a ca­ra máis du­ra dos in­ter­mi­na­bles in­cen­dios que en­chen a no­sa te­rra, e nos fan ver a triste reali­da­de. Re­des so­ciais que ar­den cos co­men­ta­rios, no­mean­do os posibles cul­pa­bles, aín­da que se bo­ten a cul­pa os uns aos ou­tros. Pe­ro o que acon­te­ce é ou­tra cou­sa.

Non hai tris­te­za máis gran­de que ver cho­rar un­ha nai e, ho­xe, a no­sa nai cho- ra. A no­sa Ga­li­cia es­tá a cho­rar, e nós sen nada fa­cer por lle evi­tar o seu su­fri­men­to. Sem­pre foi máis doa­do mi­rar pa­ra ou­tro la­do e non di­cir ren, co­ma se nada pa­sa­se, ou com­par­tir­mos un­ha men­sa­xe de apoio nas no­sas re­des so­ciais.

Os no­sos mon­tes non ar­den sos, iso sa­bé­mo­lo to­dos. Pe­ro ta­mén nos de- be­ria­mos pa­rar a mi­rar en que es­ta­do es­tán, pois un­ha gran par­te ató­pan­se aban­do­na­dos, atei­ga­dos de in­tere­ses e con anos de ma­le­za. Pe­ro... to­dos so­mos cul­pa­bles! Uns por non lim­par e ou­tros por fa­cer­nos os ce­gos. Ta­mén so­mos cul­pa­bles po­lo que con­se­gui­mos cos no­sos que­ri­dos ami­gos os eu­ca­lip­tos.

Non é tem­po pa­ra bo­tar­nos as cul­pas. To­ca apren­der. Por que non ir­mos aos mon­tes cun­ha man­chea de amor e se­men­tes, e as plan­ta­mos alí, na de­sola­ción?

Ga­li­cia é no­sa, e to­dos so­mos Ga­li­cia. Ga­li­cia é a her­dan­za que nos dei­xa­ron os no­sos pais e avós, e ta­mén a que lles dei­xa­re­mos aos no­sos fi­llos e ne­tos. Apren­da­mos. Pa­ra min, non hai peor cou­sa que ver a no­sa nai, im­po­ten­te, cho­rar.

Yael Sampedro Da­vi­la É alum­na no Ins­ti­tu­to de En­sino Se­cun­da­rio (IES) Es­pi­ñei­ra de Boi­ro, on­de cur­sa se­gun­do de Ba­cha­re­la­to.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.