A Co­va da Mou­ra

La Voz de Galicia (Barbanza) - Especiales1 - - A Voz De Barbantia - ISABEL SAN­TOS

Ga­li­cia e o nor­te de Por­tu­gal es­tán «po­boa­dos» por to­pó­ni­mos co­mo Mou­ros, Mou­ras e Mou­re­los, e mes­mo no­mes de an­tas co­mo a Co­va da Mou­ra en San­ta María de Ar­ga­lo, no con­ce­llo de Noia. A miú­do es­tán li­ga­dos a lu­ga­res es­pe­ciais: fra­gas, ma­nan­ciais, cas­tros, pe­tró­gli­fos, co­vas…

A Mou­ra non é a mu­ller do mou­ro, se­nón un­ha cria­tu­ra mí­ti­ca, ta­mén cha­ma­da do­na en­can­ta­da ou se­ño­ri­ta, se­me­llan­te á fa­da, ás Dia­nas ou ás nin­fas, sem­pre fer­mo­sas e lou­ras. Na amál­ga­ma de co­ñe­ce­men­tos sin­té­ti­cos que trans­mi­te a cul­tu­ra po­pu­lar, a mou­ra po­de es­tar en­can­ta­da e pre­sen­tar­se en for­ma de cobra, e o de­sen­can­ta­dor, xe­ral­men­te un ho­me no­vo, po­de ga­ñar o seu amor, un te­sou­ro ou in­clu­so mo­rrer.

En re­la­ción coa ori­xe, Mou­ra pa­re­ce po­suír un­ha ba­se prein­doeu­ro­pea *m-r, an­te­rior a *mor, de sig­ni­fi­ca­do «pe­dra». Non re­sul­ta es­tra­ño, por con­se­guin­te, que Pe­nas Mou­ras, Pe­dra Mou­ra, Pe­na­mo­ura, Se­rra da Mou­ra, et­cé­te­ra, se­xan no­mes de mon­tes ou de lu­ga­res pe­dro­sos.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.