Bai­xo o mes­mo ceo

La Voz de Galicia (Barbanza) - Especiales1 - - A Voz De Barbantia -

Non é me­llor quen me­nos des­trúe, se­nón quen máis crea. Por­que a ma­xia da vi­da re­si­de en ser e non en exis­tir, por­que ser di­fe­ren­tes fai­nos iguais, por­que pen­sar non é o mes­mo que sen­tir… por­que cre­mos que o en­ten­de­men­to, a in­te­li­xen­cia e a sa­be­do­ría son os fac­to­res que nos fan hu­ma­nos. Pe­ro non. Os sen­ti­men­tos, as ideas e as opi­nións son o úni­co que con­tri­búe á no­sa hu­ma­ni­da­de. E os hu­ma­nos so­mos un ama­si­llo de fíos en­ro­la­dos uns nos ou­tros, tra­tan­do de se­pa­rar­nos á for­za, ás ve­ces, ou de mes­tu­rar­nos máis, ou­tras. E fa­lla­mos, un­ha e ou­tra vez. E pe­di­mos per­dón, e re­ca­pa­ci­ta­mos, e es­co­lle­mos ou­tra vía, e tra­ta­mos de es­ca­par, de non vol­ver, de non re­gre­sar…

Pe­ro por moi­to que no­lo fa­gan crer, a vi­da non é un ca­mi­ño rec­to e en sen­ti­do obri­ga­to­rio. A vi­da den­de sem­pre foi un con­cep­to abs­trac­to, am­bi­guo e vo­lá­til, que cam­bia de pa­re­cer se­gun­do a per­soa á que lle per­ten­za. A vi­da é al­go que non se po­de to­car, nin ver, pe­ro que si se per­ci­be, que se sen­te ao igual que ad­vir­tes co­mo la­te­xa o teu pro­pio co­ra­zón e, ás ve­ces, se es coida­do­so e te fi­xas moi­to, moi­tí­si­mo, ata po­des che­gar a es­coi­tar o dos de­mais.

A vi­da é al­go que ten o po­der de atraer­nos en­tre nós de xei­to tan for­te que ata ex­pi­rar­mos non ce­sa. É al­go que se bi­fur­ca, que cam­bia de di­rec­ción, que se per­de na es­pe­su­ra da né­boa re­pen­ti­na que nos nu­bra a vis­ta can­do, de­ses­pe­ra­dos, bá­goas de­li­ca­das es­va­ran po­lo no­so ros­tro. A vi­da é ese al­go que, aín­da que caias, ou non ha­xa luz, ou só es­cu­ri­da­de… sem- pre es­tá aí, en­tre as te­bras, es­va­ran­do, pou­co a pou­co, en­tre os no­sos de­dos.

E se ti­ve­se que re­la­cio­nar a vi­da cun de­bu­xo, atri­bui­ría­lle un deses bo­rran­chos to­los e sen sen­ti­do que fan os ne­nos de dous anos na eta­pa do ga­ra­ba­to. Eses de­bu­xos es­pe­ciais que, a pesar de que pa­ra ti non te­ñen nin pés nin ca­be­za, pa­ra os ne­nos son casas, bar- cos, co­ches, ma­má… Non por na­da, se­nón por­que iso so­mos, un ga­ra­ba­to no me­dio do uni­ver­so, un bo­rran­cho que ape­nas nin­guén co­ñe­ce, mais con to­do, aí es­tá… exis­tin­do, sen­do.

Pe­se a que to­dos pe­ca­mos de ser di­fe­ren­tes e, po­lo tan­to, in­sig­ni­fi­can­tes aos ollos dos ca­se se­te mil cin­co­cen­tos mi­llóns de per­soas res­tan­tes, se al­go nos ca­rac­te­ri­za co­mo se­res da mes­ma es­pe­cie ou do mes­mo mun­do, é o ceo. Dá igual se es da Chi­na, de Mé­xi­co, de Bu­tán, Ab­ja­sia ou San­tia­go de Com­pos­te­la. Da igual, por­que, mi­res on­de mi­res, o ceo é o mes­mo pa­ra to­dos.

É máis, con­ta­rei­che un se­gre­do… Can­do sin­tas que per­des al­guén ou, in­clu­so, a ti mes­mo, mi­ra ao ceo, esa bó­ve­da ce­les­te que, in­da que pen­den­do so­bre a mi­ña ca­be­za, ta­mén o es­tá so­bre a túa. E, cre­me, é o úni­co que ten as res­pos­tas.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.