Ver­ti­xi­no­sa sen­da de in­vo­lu­ción

Cum­pre ac­tuar con­tra a pe­ri­go­sa es­pi­ral de des­tru­ción

La Voz de Galicia (Barbanza) - Especiales1 - - A Voz De Barbantia - MI­GUEL A. PASTRANA

A miú­do alú­de­se á «mal­trei­ta saú­de do no­so pla­ne­ta» dun xei­to, ao meu pa­re­cer, un tan­to eu­fe­mís­ti­co e pou­co re­fle­xi­vo que non fai se­nón afas­tar­nos aín­da máis do ne­ce­sa­rio e desexa­ble res­pec­to po­lo me­dio ambiente. En efec­to, es­te ti­po de re­fe­ren­cias en­ce­rran in­quie­tan­tes pa­ra­do­xos. Can­do me­nos, re­sul­ta in­só­li­to, des­con­cer­tan­te e des­afor­tu­na­do que es­tes asun­tos só se­me­llen atin­xir a uns pou­cos con­cien­cia­dos ex­per­tos na ma­te­ria, de­fen­so­res con­tra ven­to e ma­rea de tan inopor­tu­na reali­da­de. Mor­ta a me­to­do­lo­xía cien­tí­fi­ca e a máis ele­men­tal ló­xi­ca aris­to­té­li­ca, o in­fa­me su­ma­to­rio de pre­mi­sas fal­sas e hi­pó­te­ses in­ve­ro­sí­mi­les máis ben res­ta, o que a co­tío desem­bo­ca nun xo­go re­co­rren­te de ar­gu­men­tos, de­du­cións e con­clu­sións pou­co fia­bles e ri­go­ro­sas, can­do non, tan in­co­ne­xas ou in­cohe­ren­tes que raian o lí­mi­te do ab­sur­do. En fron­te, co­mo en tan­tos ou­tros ám­bi­tos, gran­des inimi­gos, co­mo o pa­ten­te des­co­ñe­ce­men­to ou a per­ni­cio­sa ma­li­cia hu­ma­na, can­do non am­bos os dous xun­tos; o ca­so é re­in­ci­dir tor­pe­men­te no tí­pi­co e an­tró­pi­co au­to­en­gano.

Des­afor­tu­na­da­men­te, non son me­no­res nin inofen­si­vas as con­se­cuen­cias des­ta «in­xe­nua e in­cons­cien­te ac­ti­tu­de ka­mi­ka­ze», xa que adoi­tan en­cher o discurso de vul­ga­res len­das ur­ba­nas, des­viar si­bi­li­na­men­te a aten­ción ou ter un efec­to nar­có­ti­co so­bre con­cien­cias vul­ne­ra­bles. Sir­va de exem­plo a ac­tua­li­da­de dos in­cen­dios fo­res­tais.

En cal­que­ra ca­so, non se nos es­ca­pa que ta­les erros de con­cep­to ou es­cu­sas fa­la­ces po­den eri­xir­se na ba­se da ma­ni­pu­la­ción co pro­pó­si­to de aba­lar cues­tio­na­bles fun­da­men­tos nun­ha sor­te de co­rrup­to in­mo­bi­lis­mo inope­ran­te, que in­hi­be sis­te­ma­ti­ca­men­te cal­que­ra ín­fi­ma po­si­bi­li­da­de de elu- dir ou re­con­du­cir a si­tua­ción e que, ca­sual­men­te, re­dun­dan no egoís­ta e ne­cio be­ne­fi­cio duns pou­cos in­tere­ses par­ti­cu­la­res «cur­to­pra­cis­tas».

Oí­dos xor­dos

Po­rén, fa­ce­mos oí­dos xor­dos da in­fi­ni­da­de de sig­nos, in­di­cios e evi­den­cias cien­tí­fi­cas que ra­zoa­ble e inequi­vo­ca­men­te de­be­rán aler­tar­nos ou, máis alá, ser in­ter­pre­ta­dos en cla­ve de re­fle­xo plau­si­ble dun­ha ver­ti­xi­no­sa sen­da de in­vo­lu­ción ca­ra á ex­tin­ción da no­sa pro­pia es­pe­cie. Nes­te sen­ti­do, se­gue sen­do a in­te­li- xen­cia hu­ma­na un ca­rác­ter evo­lu­ti­vo po­si­ti­va e na­tu­ral­men­te se­le­cio­na­ble? Non en vano, se­me­lla ob­vio que mul­ti­tu­de de ac­ti­vi­da­des hu­ma­nas «pri­mei­ro­mun­dis­tas» agri­den o pla­ne­ta ace­le­ran­do o des­man­te­la­men­to dos eco­sis­te­mas te­rres­tres e pro­du­cin­do da­nos e al­te­ra­cións irre­ver­si­bles.

Ro­to o equi­li­brio, co­rre­mos o se­rio ris­co de des­en­ca­dear pro­ce­sos de ca­tas­tró­fi­cas con­se­cuen­cias que si­túen a Te­rra na de­sola­da di­men­sión ob­ser­va­da no res­to dos pla­ne­tas do Uni­ver­so co­ñe­ci­do. En con­se­cuen­cia, ob­xec­ti­va­men­te, o pe­ri­go non amea­za o pla­ne­ta, nin tan se­que­ra a exis­ten­cia da gran maio­ría de es­pe­cies, se­nón a via­bi­li­da­de, su­per­vi­ven­cia e su­pre­ma­cía do frá­xil Ho­mo sa­piens.

En de­fi­ni­ti­va, non se tra­ta esen­cial­men­te dun­ha cues­tión de pre­fe­ren­cias per­soais ou de sim­ple ape­go á na­tu­re­za, máis ben de re­ver­ter a si­tua­ción á que inevi­ta­ble­men­te nos ve­mos abo­ca­dos, xi­ran­do en torno a un­ha pe­ri­go­sa es­pi­ral de des­tru­ción, nun per­co­rri­do que desafía a hu­ma­ni­da­de ca­ra a un fa­tal des­tino en ter­mos de de­ca­den­cia evo­lu­ti­va pre­ma­tu­ra.

De non ser de­ma­sia­do tar­de, ur­xe in­ter­por un ho­nes­to cam­bio de pa­ra­dig­ma que in­te­gre o co­ñe­ce­men­to cul­tu­ral mul­ti­dis­ci­pli­nar den­de un­ha pers­pec­ti­va ho­lís­ti­ca e glo­bal pa­ra cons­truír en­tre to­dos un no­vo le­ga­do ba­sea­do nun mo­de­lo so­cial que ve­le po­lo ben co­mún on­de pri­men aque­les prin­ci­pios e va­lo­res éti­cos máis xus­tos e so­li­da­rios no mar­co dun ver­da­dei­ro mo­de­lo de desen­vol­ve­men­to sus­ten­ta­ble.

O des­equi­li­brio po­de des­en­ca­dear ca­tás­tro­fes na Te­rra

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.