So­ños es­car­la­ta

La Voz de Galicia (Barbanza) - Especiales1 - - News -

Abril co­rría cei­be, cei­be co­ma en­de­xa­mais o ima­xi­na­ra. Xa sen­tía nos po­ros o do­ce sa­bor das nu­bes, abría­se an­te ela un no­vo mun­do, can­ta­ba xo­vial o de­pe­ni­car das fer­ven­zas en­can­ta­das. As plan­tas aca­ri­ñá­ban­lle en­tón as de­das e o sol que­cía le­ne un­ha ca­lu­ga inocen­te que agora re­cen­día a vi­da, non moi­to an­tes in­fin­da­men­te asus­ta­da.

Xa al­go can­sa, de­ci­diu apoiar­se nun tron­co. Alí rei­na­ba o per­fu­me das flo­res e en­vol­víaa a au­ra da máis ten­ra ata­ra­xia. Pa­sou a eter­ni­da­de es­coi­tan­do o seu can­to. To­do se eri­xía de no­vo res­plan­de­cen­te. Xa non exis­tía o es­pan­to.

De sú­pe­to, es­coi­tou­se un gran­de es­tron­do. O ceo co­me­zou a tin­guir­se dun ne­gror in­ten­so. As plan­tas mu­cha­ban, os pa­xa­ros caían pa­vo­ro­sos, e de so­ca­te, o ven­to arrin­cou a ár­bo­re que lle da­ba som­bra dun­ha aba­ta­na­da.

Tré­mu­la, es­per­tou. Co­mo ima­xi­na­ra, eran seus pais be­rran­do. Non sa­bía can­do cae­ra so­bre ela aquel pe­sa­de­lo, non sa­bía se po­de­ría so­por­ta­lo e, so­bre to­do, non sa­bía se po­de­ría cam­biar al­go.

En de­ses­pe­ro, sus­pi­rou, acen­deu a luz e, ob­vian­do dúas su­tís bá­goas que des­cen­dían si­lan­dei­ras as súas mei­xe­las, de­ci­diu ir fa­cer al­go.

Na co­ci­ña, dúas al­mas agar­da­ban. Un­ha, ate­rro­ri­za­da, a súa morte. Ou­tra, a súa au­to­des­tru­ción.

—Nun­ca máis! Sae da mi­ña casa agora mes­mo e nin pen­ses vol­tar! —be­rra­ba súa mai en­tre bá­goas.

—Xa­mais! To­la! No ma­ni­co­mio ti­ñas que es­tar! —vo­ceou o ho­me gol­peán­doa con­tra a pa­re­de e coa voz dis­tor­sio­na­da po­los efec­tos do al­cohol.

—Can­tas ho­ras, can­tos días, can­tos anos pa­sa­re­des re­pe­tin­do es­ta es­tú­pi­da es­ce­na? —di­xo un­ha voz, irrom­pen­do o es­tré­pi­to da­quel atroz si­len­cio. —Abril, lar­ga pa­ra a túa ha­bi­ta­ción agora mes­mo! Ti aquí non pin­tas na­da! Ti non en­ten­des na­da ne­na mer­den­ta! —Non pen­so mo­ver­me de aquí ate que me ex­pli­que­des de que vai to­do es­te bou­reo. Son eu a ne­na? (in­ten­tan­do ocul­tar as bá­goas que bro­ta­ban san­gran­tes de ver­da­de das súas con­cas bal­dei­ras).

—Nes­ta casa fas o que eu che di­ga e nin se che oco­rra vol­ver re­pli­car­me! —Non!

O ogro apan­cou­na con moi­ta for­za (men­tres súa mai caía ren­di­da no chan e rom­pía fi­nal­men­te a cho­rar) e gol­peou­na re­pe­ti­da­men­te sen si­nal nin­gún de com­pai­xón. O san­gue co­me­zou a bro­tar es­va­ra­dío das súas ore­llas. O probe an­xo desala­do non vol­veu atu­rrar.

Ce­sou o tor­men­to e o pa­raí­so dos seus so­ños re­ful­xe agora anova­do no es­car­la­ta do seu san­gue. Agora Abril elé­va­se ca­ra ao lu­gar on­de sem­pre qui­xo es­tar, on­de su­cum­be o ve­leno da ma­te­ria­li­da­de e a ar­te aflo­ra o seu xer­me. Agora, Abril é li­bre. Xa­mais vos des­coi­de­des. E an­te a im­po­ten­cia, be­rra­de!

Es­tu­dan­te de 4° da ESO. Pri­mei­ro pre­mio da 1ª Ca­te­go­ría de poesía no XIII Cer­ta­me Li­te­ra­rio Con­ce­llo De Ames; pri­mei­ro pre­mio da 1ª Ca­te­go­ría no XXIV Con­cur­so Na­cio­nal de Poesía Jo­ven Juegos Flo­ra­les del Cam­po de Car­ta­ge­na e o pri­mei­ro accésit nos IV, V e VI Cer­ta­mes Es­co­la­res de Poesía Ro­sa­lía de Cas­tro. An­drea Sar­jur­jo Mar­tí­nez

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.