Au­ten­ti­ci­da­de

La Voz de Galicia (A Coruña) - Fugas - - LETRAS - XO­SÉ CARLOS CA­NEI­RO

Quin­ce­na ale­gre es­ta que ho­xe es­cri­bo. E to­do por­que dúas lec­tu­ras go­ren­to­sas cae­ron en­tre os meus ollos e os meus bra­zos, la­pis en man, pa­ra fa­cer da pri­ma­ve­ra un­ha pro­cla­ma de luz. En pri­mei­ro lu­gar, O enig­ma de Ca­ron­te, de Carlos Vi­la Sex­to. Si­go a es­te au­tor den­de os seus ini­cios. A súa Alén da aven­tu­ra xa anun­cia­ba, den­de a súa pre­co­ci­da­de, o ca­mi­ño tra­za­do po­la ima­xi­na­ción por­ten­to­sa des­te ar­tis­ta. Es­cri­biu­na na ado­les­cen­cia e foi pu­bli­ca­da con ilus­tra­cións do seu pai, o mé­di­co hu­ma­nis­ta Ro­ber­to Vi­la. Lo­go vi­ñe­ron Gár­go­la e ou­tras moi­tas. En­tre no­ve­la e no­ve­la fa­cía un­ha no­ve­la coa súa vi­da, tra­zan­do guións de se­ries que sem­pre cha­ma­ban a aten­ción do pú­bli­co. Por­que Carlos Vi­la po­súe o se­gre­do do en­can­ta­men­to, ou se­xa, de crear o no­be­lo se­du­tor pa­ra que o lector ti­re del den­de a pri­mei­ra ata a úl­ti­ma li­ña. Non é un es­ti­lis­ta. Pe­ro quen di­xo que to­dos os gran­des es­cri­to­res te­ñan que ser es­ti­lis­tas. Eu, se­gu­ra­men­te. Que pen­so que o es­ti­lo, co­mo di­cía Proust, é a ver­da­dei­ra de­fi­ni­ción de to­do es­cri­tor. Po­rén non ne­go o ta­len­to can­do o seu re­cen­do me pe­ne­tra. É a tea ca­paz de en­vol­ver aos que te­mos o cos­tu­me de ler li­bros. E Vi­la Sex­to re­bor­da ta­len­to. En pri­mei­ro lu­gar, cons­tru­ti­vo: le­van­ta edi­fi­cios na­rra­ti­vos só­li­dos. Co­mo nes­ta obra que ve­ño de ler. Un­ha mor­te ac­ci­den­tal, un te­sou­ro ocul­to, un per­se­gui­dor en som­bras... con ma­pa in­cluí­do, ao xei­to de Ste­ven­son. Ou­tra vi­go­ro­sa pe­za de Carlos Vi­la. Prén­de­te na pri­mei­ra pá­xi­na. Den­de o pró­lo­go: Ela sa­bía que a se­guían. Ata a úl­ti­ma pá­xi­na que ase­gu­ra, non sen ra­zón, que o fu­tu­ro sem­pre que­da lon­xe. No­ve­la pa­ra to­dos os pú­bli­cos que, sen dú­bi­da, se­du­ci­rá aos máis no­vos. Eu, no­vo ta­mén, non me ren­dín ao seu fei­ti­zo.

E ou­tra gran no­ve­la. Ou­tro re­ga­lo do azar nes­ta quin­ce­na. De Ma­nuel Igle­sias Tur­nes, Que non te aten. Coi­do que es­te au­tor vai a se con­ver­ter na por­ten­to­sa voz da no­va na­rra­ti­va ru­ral ga­le­ga. Can­sos do alu­vión, en fu­ma­reu, que nos aso­lou can­do to­do era ur­bano e xu­ve­nil e de­tec­ti­ves­co. Can­sos de re­pe­tir tó­pi­cos un­ha e ou­tra vez. Can­sos, ta­mén, da «literatura de al­dea» atra­pa­lla­da. Qui­zá por es­ta can­sei­ra a voz de Tur­nes se­me­lla bal­sá­mi­ca. Ve­la­quí un­ha reivin­di­ca­ción da Galicia da que pro­ce­de­mos. Esa que vi­ve e nos vi­ve, de agro, e va­cas, e te­rra. Ha­be­ría moi­tos apun­ta­men­tos que rea­li­zar, de or­de es­té­ti­ca fun­da­men­tal­men­te. Pe­ro Tur­nes es­cri­be den­de a au­ten­ti­ci­da­de. Non se­rei eu quen a vul­ne­re.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.