Se­sen­te­ros

La Voz de Galicia (Barbanza) - - Opinión -

TIE­RRA DE NA­DIE EDUAR­DO RIES­TRA

He vis­to re­cien­te­men­te en dos oca­sio­nes a Juan Car­los Mo­ne­de­ro ha­blan­do en pú­bli­co, y veo con una fre­cuen­cia mu­cho ma­yor de lo que yo qui­sie­ra a Pa­blo Igle­sias y a su her­ma­na ge­me­la, Ire­ne Mon­te­ro, y he sa­ca­do una con­clu­sión. Es­tos fal­sos jó­ve­nes es­ta­li­nis­tas le de­ben más a El club de la co­me­dia que a El ca­pi­tal. Son mag­ní­fi­cos ac­to­res que han cons­trui­do un pa­pel pri­me­ro crean­do una ima­gen per­so­nal —la co­le­ta, el fu­lar, la bar­ba sin afei­tar, el dés­ha­bi­llé— y lue­go una ma­ne­ra de de­cir, unas pau­sas car­ga­das de emo­ción y dra­ma­tis­mo... Los de Po­de­mos, en su ma­yo­ría pro­fe­so­res en la pú­bli­ca, por tan­to fun­cio­na­rios, es­tán sin em­bar­go to­man­do el to­do por la par­te, cono hi­cie­ra Pé­rez Ru­bal­ca­ba, y ha­blan dan­do lec­cio­nes a los es­pa­ño­les. Y nos ri­ñen y nos po­nen de­be­res, ca­chis en la mar, a nues­tra edad. Pe­ro es­tos mu­cha­cho­tes, a fuer­za de des­cu­brir la pól­vo­ra del co­mu­nis­mo, creen que tam­bién eso lo han in­ven­ta­do ellos, o la Tran­si­ción, o el mis­mo fran­quis­mo, o las gue­rras car­lis­tas o, ya pues­tos, Amé­ri­ca en 1492. Por eso, cuan­do los oi­go con su de­cir pa­ter­na­lis­ta y de­ma­gó­gi­co —pa­ra el cual es ne­ce­sa­rio, cla­ro es­tá, de­cir ver­da­des co­mo pu­ños— re­cuer­do a los Beatles o a An­to­nio Mo­li­na can­tan­do Soy mi­ne­ro. Sien­to que he­mos vuel­to al pa­sa­do del que tan­to nos ha cos­ta­do sa­lir, tan­to co­mo aque­llos eter­nos pla­nes de ca­rre­te­ras que man­te­nían a Ga­li­cia ais­la­da de Ma­drid y del mun­do des­de el ci­ta­do des­cu­bri­mien­to de Amé­ri­ca has­ta ha­ce ape­nas vein­te años. Y me da una pe­re­za que me mue­ro.

Na Aso­cia­ción Ga­le­ga Te­rra e Lei­te vi­mos fa­cen­do, des­de o re­ma­te das co­tas o 31 de mar­zo do 2015, un se­gui­men­to do com­por­ta­men­to do sec­tor lác­teo ga­le­go e es­pa­ñol en ter­mos com­pa­ra­ti­vos coa evo­lu­ción des­te sec­tor a ni­vel eu­ro­peo e mun­dial, e a reali­da­de é que nes­ta com­pa­ra­ti­va non saí­mos moi ben parados.

As prin­ci­pais di­fe­ren­zas do noso país con ou­tros do con­ti­nen­te eu­ro­peo ra­di­can en que es­tes dis­po­ñen de plans es­tra­té­xi­cos pa­ra o sec­tor pri­ma­rio e es­pe­ci­fi­ca­men­te pa­ra o sec­tor lei­tei­ro. Nes­tes paí­ses té­ñen­se pre­pa­ra­do pa­ra o no­vo es­ce­na­rio mun­dial de li­be­ra­li­za­ción da pro­du­ción, in­ves­tin­do en in­dus­trias trans­for­ma­do­ras pa­ra a ela­bo­ra­ción de pro­du­tos que poi­dan via­xar, po­ñen­do en mar­cha pa­que­tes lác­teos con sen­ti­do co­mún, e po­ten­cian­do os acor­dos in­ter­pro­fe­sio­nais pa­ra que to­da a ca­dea lác­tea es­tea com­pro­me­ti­da en al­can­zar a ne­ce­sa­ria sos­ti­bi­li­da­de da pro­du­ción e o man­te­men­to dun sec­tor fun­da­men­tal. Con moi­tos ma­ti­ces en ca­da país, as me­di­das adop­ta­das TRIBUNA PE­DRO PUY

En oca­sións, a nai de Luís, que emi­gra­ra a Londres, apro­vei­ta­ba al­gun­ha das mi­ñas via­xes ao Reino Uni­do pa­ra man­dar­lle un­has amei­xas. Pou­co an­tes do em­bar­que che­ga­ba a La­va­co­lla cun­ha bol­sa tér­mi­ca chea de amei­xas vi­vas en­vol­tas nun­ha ver­du­ra e xeo pi­ca­do, que Luís re­co­llía en man en Heath­row un­ha vez eu su­pe­ra­ba a al­fán­de­ga. Por en­tón es­ta­ba prohi­bi­da e es­pe­cial­men­te san­cio­na­da a en­tra­da de plan­tas e ani­mais na illa. E por iso aín­da é ho­xe o día que, ca­da vez que ca­mi­ño por dian­te dos es­pe­llos dos ae­ro­por­tos tras os que a po­li­cía vixía aos tran­seún­tes, lem­bro a ten­sión que me pro­vo­ca­ba a po­si­ción de trans­por­tis­ta oca­sio­nal pe­ro ile­gal de amei­xas vi­vas.

Eran fi­nais dos se­ten­ta do sécu­lo pa­sa­do, e o Reino Uni­do da Gran Bre­ta­ña xa in­gre­sa­ra nun­ha Co­mu­ni­da­de coin­ci­den no esen­cial, que é pre­pa­rar­se pa­ra com­pe­tir nos mer­ca­dos mun­diais e afron­tar a per­ma­nen­te vo­la­ti­li­da­de dos pre­zos, que no no­vo es­ce­na­rio sen co­tas pa­sa a ser es­tru­tu­ral.

Po­la con­tra, en Es­pa­ña e en Ga­li­cia o sec­tor se­me­lla ca­re­cer de rum­bo e non se sa­be ca­ra on­de vai por non dis­por dun plan es­tra­té­xi­co. Is­to non é doa­do de en­ten­der en Ga­li­cia, on­de se pro­du­ce o 40 % do lei­te de Es­pa­ña e o sec­tor re­pre­sen­ta o 1,5 % do PIB, ade­mais de con­tri­buír ao man­te­men­to de te­rras agrí­co­las tra­ba­lla­das en gran­des zo­nas do in­te­rior.

Aquí ta­mén ti­ve­mos que po­ñer en mar­cha o pa­que­te lác­teo, pe­ro en lu­gar de fa­ce­lo co­mo nou­tros lu­ga­res da no­sa con­tor­na, pu­xe­mos en mar­cha o pa­que­te lác­teo máis res­tri­ti­vo de Eu­ro­pa, que, sen a ne­ce­sa­ria ver­te­bra­ción da ca­dea, es­tá ten­do efec­tos moi ne­ga­ti­vos, dei­xán­do­nos con­ti­nua­men­te con pre­zos fó­ra de mer­ca­do, ra­zón po­la que ur­xe a súa re­vi­sión. Os pre­zos su­biron moi­to no mer­ca­do mun­dial e os gan­dei­ros ga­le­gos e es­pa­ñois non se es­tán be­ne­fi­cian­do des­ta me­llo­ra po­las li­mi­ta­cións im­pos­tas po­los con­tra­tos asi­na­dos en vir­tu­de do pa­que­te lác­teo. O ra­zoa­ble se­ría que os pre­zos en Ga­li­cia es­ti­ve­sen subin­do en con­so­nan­cia co que acon­te­ce nos mer­ca­dos in­ter­na­cio­nais, pe­ro a de­bi­li­da­de in­dus­trial Eu­ro­pea na que Es­pa­ña aín­da are­la­ba en­trar. Fí­xoo no 1986, fo­men­tan­do o in­cre­men­to das re­la­cións en­tre os dous paí­ses. Co­mo lem­bra­ba o rei Fe­li­pe no seu dis­cur­so des­ta se­ma­na en West­mins­ter, 30 anos des­pois, o co­mer­cio bi­la­te­ral an­glo­es­pa­ñol an­da no en­torno dos 30.000 mi­llóns de eu­ros ao ano; Es­pa­ña foi o país que máis in­ves­tiu no Reino Uni­do no 2016 (máis de 80.000 mi­llóns de eu­ros); e o Reino Uni­do o segundo que máis in­ves­tiu en Es­pa­ña (ao re­dor do 12 % do to­tal dos in­ves­ti­men­tos es­tran­xei­ros). E co­mo non po­día ser dou­tra ma­nei­ra, boa par­te deses flu­xos eco­nó­mi­cos son ga­le­gos. Se fa­la­mos do mo­ve­men­to de ca­pi­tais, bas­ta lem­brar que uns 130 bar­cos de ca­pi­tal ga­le­go, a in­men­sa maio­ría de­les con ban­dei­ra bri­tá­ni­ca, fae­nan en au­gas bri­tá­ni­cas, des­de o Gran Sol ás Mal­vi­nas.

E se fa­la­mos da li­bre cir­cu­la­ción de bens, abon­da re­cor­dar que no 2016 o Reino Uni­do im­por­tou ca­se o 8 % das ven­das ga­le­gas no ex­te­rior, por un va­lor li­xei­ra­men­te e a es­ca­sa ca­pa­ci­da­de de ne­go­cia­ción dos pro­du­to­res, uni­das a un mar­co le­gal ex­ce­si­va­men­te rí­xi­do, non o per­mi­ten. Nes­tes in­tres e a cur­to pra­zo, o sec­tor in­dus­trial é o prin­ci­pal be­ne­fi­cia­rio da si­tua­ción con­xun­tu­ral mo­ti­va­da por un in­cre­men­to non es­pe­ra­do dos pre­zos da man­tei­ga a ni­vel mun­dial, pe­ro de­be­ria­mos pre­gun­tár­mo­nos se no es­ce­na­rio con­tra­rio, as in­dus­trias te­rían a ca­pa­ci­da­de e a von­ta­de de cum­prir os con­tra­tos.

Xa sa­be­mos que os gan­dei­ros ga­le­gos po­den so­por­tar ter os pre­zos máis bai­xos de Es­pa­ña e pro­du­cir a me­llor ca­li­da­de; po­den ta­mén mo­bi­li­zar as te­rras pro­du­ti­vas, pe­ro o que non po­den é loi­tar con­tra to­dos os ele­men­tos e su­plir as in­com­pe­ten­cias dos ou­tros ac­to­res da ca­dea, e es­pe­cial­men­te da fal­ta dun plan es­tra­té­xi­co que po­ten­cie un te­ci­do in­dus­trial real. Pa­ra iso re­sul­ta ne­ce­sa­rio apoiar­se nas in­dus­trias via­bles que xa ope­ran na co­mu­ni­da­de e aban­do­nar a de­ma­go­xia de anun­ciar pro­xec­tos de via­bi­li­da­de li­mi­ta­da e sen ca­pa­ci­da­de pa­ra po­ñer no mer­ca­do lo­cal e mun­dial os máis de 2,6 mi­llóns de to­ne­la­das de lei­te anuais que pro­du­ci­mos en Ga­li­cia, que nos si­túan co­ma un­ha das re­xións máis im­por­tan­tes de Eu­ro­pa en pro­du­ción, pe­ro en ris­co evi­den­te de aban­do­nar es­te club no fu­tu­ro. in­fe­rior aos 1.600 mi­llóns de eu­ros: un 60 % máis do que ex­por­ta­mos a to­da Amé­ri­ca La­ti­na ou a to­da Asia. O al­ba­ri­ño é posto co­mo exem­plo de vi­ño de ca­li­da­de nos xor­nais bri­tá­ni­cos, con­ver­ten­do ese des­tino no com­pra­dor do 80 % das ex­por­ta­cións da de­no­mi­na­ción de ori­xe Rías Bai­xas; por non men­cio­nar as cuan­ti­ta­ti­va­men­te máis re­le­van­tes ven­das de Ci­troën, In­di­tex ou as con­ser­vei­ras ga­le­gas. E co­mo só im­por­ta­mos do Reino Uni­do por va­lor de 270 mi­llóns de eu­ros, o sal­do (ex­por­ta­cións me­nos im­por­ta­cións) é fa­vo­ra­ble pa­ra Ga­li­cia nuns 1.300 mi­llóns de eu­ros. De aí que as con­se­cuen­cias dun bre­xit du­ro poi­dan ser moi ne­ga­ti­vas pa­ra nós, ao igual que pa­ra o con­xun­to de Es­pa­ña. O que por si mes­mo xus­ti­fi­ca que o Gru­po Po­pu­lar im­pul­sa­se no Par­la­men­to de Ga­li­cia e a Xun­ta xa es­tea a desen­vol­ver un­ha aná­li­se pro­fun­da das con­se­cuen­cias que os dis­tin­tos es­ce­na­rios do bre­xit po­den oca­sio­nar na no­sa eco­no­mía.

Po­rén, e sen­do im­por­tan­tes as in­cer­tas con­se­cuen­cias eco­nó­mi­cas nos mo­ve­men­tos de ca­pi­tais e mer­can­cías en­tre Ga­li­cia e o Reino Uni­do, re­sul­tan máis preo­cu­pan­tes as con­se­cuen­cias en re­la­ción co ter­cei­ro piar exis­ten­cial da Unión Eu­ro­pea: a li­bre cir­cu­la­ción de per­soas. Os mi­llei­ros de ga­le­gos e ga­le­gas que, co­mo con­se­cuen­cia da su­pre­sión das adua­nas, es­trei­ta­ron os la­zos que xun­tan fa­mi­lias de paí­ses que xa com­par­tían, des­de hai sécu­los, to­pó­ni­mos cel­tas co­mo os que no­mean aos ríos Tá­me­sis e Tam­bre. As ci­fras apun­tan a 300.000 es­pa­ñois re­si­den­tes no Reino Uni­do en­tre es­tu­dan­tes e tra­ba­lla­do­res; aín­da que só uns 130.000 es­tán re­xis­tra­dos ofi­cial­men­te. Un­ha boa por­ción de­les ga­le­gos, aos que ha­be­ría que en­ga­dir os nu­me­ro­sos ci­da­dáns bri­tá­ni­cos que te­ñen ori­xes ga­le­gas. Con­fie­mos en que nin­gún de­les, co­mo fa­cía o meu xa fa­le­ci­do e lem­bra­do ami­go Luís, te­ña que vol­ver a for­zar o trá­fi­co ile­gal de amei­xas vi­vas pa­ra ali­viar, mo­men­ta­nea­men­te e co sa­bor das rías, a súa mo­rri­ña.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.