«Vi­go, na Se­gun­da Gue­rra Mun­dial, era un­ha es­pe­cie de Ca­sa­blan­ca»

Fer­nán­dez Da­vi­la cons­truíu un­ha tra­ma de gran ca­la­do his­tó­ri­co ao re­dor dun ra­paz que axu­da á fu­xi­da de xu­deus

La Voz de Galicia (Barbanza) - - Cultura - HÉC­TOR J. POR­TO FRAN­CIS­CO JAVIER FER­NÁN­DEZ DA­VI­LA GA­ÑA­DOR DO PRE­MIO DE NO­VE­LA POR EN­TRE­GAS DE LA VOZ 2017

Na­ceu pe­ga­do ao mar, en Vi­go, no ba­rrio de Ca­ni­do, ca­se por­ta con por­ta co seu ve­ci­ño e com­pa­ñei­ro de es­co­la (o es­cri­tor) Pe­dro Fei­joo. Seu pai foi ma­ri­ñei­ro de al­tu­ra (Su­dá­fri­ca, Ca­bo de Hor­nos, Mal­vi­nas...), me­cá­ni­co e en­gra­xa­dor. Aín­da que a vi­da foino «le­van­do po­la En­xe­ñe­ría», a súa vo­ca­ción por es­cri­bir agro­ma­ra xa sen­do un neno, can­do con pou­co máis de dez anos leu La can­ción del pi­ra­ta, de Es­pron­ce­da. Con es­tes vim­bios, o en­xe­ñei­ro Fran­cis­co Javier Fer­nán­dez Da­vi­la (1974) ti­ña que aca­bar por es­cri­bir, co­mo ti­ña que fa­ce­lo so­bre o mar, un­ha his­to­ria na que a ría vi­gue­sa, os pes­ca­do­res, as Cíes, os mo­to­res de bar­cos... ha­bían ter un pro­ta­go­nis­mo evi­den­te. Ese re­la­to é A sen­da da sal e im­pú­xo­se o pa­sa­do xo­ves no Pre­mio de No­ve­la por En­tre­gas de La Voz de Ga­li­cia, en­tre ou­tros mo­ti­vos, ano­ta o xu­ra­do, po­lo xei­to ori­xi­nal con que re­crea «un epi­so­dio da his­to­ria de Ga­li­cia» e se adap­ta «de mo­do moi efi­caz á te­má­ti­ca his­tó­ri­ca pro­pos­ta po­lo cer­ta­me» co ga­llo da ce­le­bra­ción do 135.º aniver­sa­rio do xor­nal.

—Vi­go e a gue­rra, un te­ma con moi­ta po­ten­cia li­te­ra­ria.

—Si. In­ves­ti­guei a es­pio­na­xe e a con­tra­es­pio­na­xe, o pa­pel de Vi­go na Se­gun­da Gue­rra Mun­dial, e vin que era asun­to fas­ci­nan­te, que ha­bía moi­to por des­cu­brir.

—Si, os sub­ma­ri­nos na­zis en­tran­do e saín­do da ría...

—Si, si, e o car­guei­ro ale­mán Bes­sel fon­dea­do na ría fron­te ás Cíes, co no­me en cla­ve de Ber­nar­do, de­di­ca­do ao abas­te­ce­men­to dos sub­ma­ri­nos da flo­ta na­zi. To­do iso era ins­pi­ra­dor. Co­mo a idea de que foi un lu­gar po­lo que os xu­deus fu­xían do Ho­lo­caus­to. Ta­mén me ins­pi­rou moi­to o ca­so das ir­máns Tou­za, axu­dan­do a pa­sar xu­deus a tra­vés da fron­tei­ra por­tu­gue­sa.

—Vi­go ti­ña un en­can­to es­pe­cial.

—Vi­go era un­ha es­pe­cie de Ca­sa­blan­ca, un en­cla­ve su­pos­ta­men­te neu­tral. Era un au­tén­ti­co fer­ve­doi­ro. As ofi­ci­nas do Ca­ble In­glés e do Ca­ble Ale­mán ocu­pa­ban de­pen­den­cias con­ti­guas. Ata se ten di­to que a alian­za en­tre Ale­ma- ña e Xa­pón xes­tou­se e ca­llou coa axu­da do Ca­ble In­glés, que ti­ña máis me­dios. A com­pa­ñía abriu en 1873 a co­mu­ni­ca­ción ca­ble­grá­fi­ca en­tre Vi­go e In­gla­te­rra.

—Son his­to­rias que nun­ca fo­ron su­fi­cien­te­men­te con­ta­das.

—Si. Es­tá ta­mén a ex­trac­ción de vol­fra­mio pa­ra sub­mi­nis­tro da in­dus­tria ar­ma­men­tís­ti­ca de Hitler. É un­ha épo­ca fas­ci­nan­te. Aín­da es­tá por fa­cer un es­tu­dio de­fi­ni­ti­vo do rol que xo­gou Ga­li­cia du­ran­te a Se­gun­da Gue­rra Mun­dial, ne­sa su­pos­ta neu­tra­li­da­de e cos xi­ros nos apoios e ad­he­sións.

—¿Co­mo xur­diu es­ta na­rra­ción?

—Fi­xen a pri­mei­ra par­te do re­la­to co­mo exer­ci­cio pa­ra un obra­doi­ro que di­ri­xe en Vi­go a es­cri­to­ra Cla­ra do Ro­xo. Xa en­tón sa­bía que ti­ña mi­les de ra­mi­fi­ca­cións.

—Pe­ro di­so a pre­sen­tar­se ao con­cur­so de La Voz...

—Co­ñe­cía o pre­mio de La Voz. Ma­nuel Sánchez Gál­vez, ta­mén en­xe­ñei­ro e alumno de Cla­ra do Ro­xo, pre­sen­tá­ra­se con Maels­tröm, Maels­tröm, e que­da­ra fi­na­lis­ta no 2015. Era un­ha na­rra­ción mariña con Vi­go e Xu­lio Ver­ne na cer­na da tra­ma.

—E de­ci­diu­se.

—Vin a po­si­bi­li­da­de. Ani­má­ron­me. De­ci­dín. Alon­guei o re­la­to. A se­gun­da par­te xa a fi­xen ten­do en con­ta a li­mi­ta­ción de ca­rac­te­res. Coa pri­mei­ra, a que xa ti­ña fei­ta, ti­ven que fa­cer nú­me­ros pa­ra ca­drar os ca­pí­tu­los, foi un tra­ba­llo de re­lo­xei­ro. En­ga­de nes­te, cor­ta nes­tou­tro, di­vi­de es­te en dous... Aper­tan­do, pou­co a pou­co, que­da­ron to­dos en 3.500 ca­rac­te­res, nin un arri­ba nin un abai­xo.

—É a súa pri­mei­ra obra.

—De máis de 15 pá­xi­nas, si.

—¿Ti­ña es­te ho­ri­zon­te á vis­ta?

—Non. Só pa­sou ano e me­dio des­de que a mi­ña mu­ller me apun­tou no ta­ller de es­cri­tu­ra crea­ti­va. Fi­xen to­dos os cur­sos po­si­bles, den­de fe­brei­ro do 2016. Pe­ro só se tra­ta­ba de re­la­tos pe­que­nos pa­ra a cla­se, pre­mios pe­que­nos, con­cur­sos en aso­cia­cións... Is­to é un sal­to in­cri­ble [a mes­ma noi­te do xo­ves xa es­coi­tou al­gun­ha pro­pos­ta de par­te de edi­to­res de pri­mei­ra or­de], por­que eu son un ama­teur puro.

—Pe­ro ga­ñou, e com­pe­tía con al­gúns es­cri­to­res xa con­so­li­da­dos. ¿Nun­ca es­pe­rou al­go así?

—Pa­ra min é un­ha gran sor­pre­sa es­tar aquí, co­mo ga­ña­dor des­te con­cur­so tan im­por­tan­te. Era al­go im­pen­sa­ble. Eu son un en­xe­ñei­ro que es­cri­be de vez en can­do. Es­tou abru­ma­do [a súa xes­tua­li­da­de con­fir­ma que non esa­xe­ra]. É co­mo se co­lles un ga­to da rúa e o dei­xas en Mar­te [ri].

VÍTOR MEJUTO

Fer­nán­dez Da­vi­la, re­tra­ta­do no Mu­seo San­tia­go Rey Fer­nán­dez-La­to­rre, o xo­ves, des­pois de sa­ber­se acre­dor do pre­mio de La Voz.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.