Bai­xo o sol da me­dia noi­te

O cien­tí­fi­co che­gou ás Sval­bard, on­de loi­ta­rá contra o cam­bio cli­má­ti­co

La Voz de Galicia (Barbanza) - - La Voz De Barbanza - XURXO GA­GO

Eran as oi­to e cuar­to do se­rán. Es­ta­ba­mos nun Boeing 787 Dream­li­ner che­gan­do a Long­yearb­yen (Illas Sval­bard, No­rue­ga, 78ºN no Al­to Ártico), e o pi­lo­to fá­la­nos po­la me­ga­fo­nía: «Se­ño­res pa­sa­xei­ros, por pri­mei­ra vez na his­to­ria das illas vai ate­rrar aquí un Boeing 787-9». De fei­to, o avión é tan gran­de que po­de­ría le­var a máis dun 10 % da po­boa­ción to­tal das Sval­bard, pou­co máis de 2.000 per­soas. O acon­te­ce­men­to ti­vo que ser his­tó­ri­co por­que can­do bai­xa­ba­mos do avión os tra­ba­lla­do­res do ae­ro­por­to e uns can­tos es­pec­ta­do­res es­ta­ban cá­ma­ra en man gra­van­do o acon­te­ce­men­to. Bai­xan­do po­la es­ca­da, Jau­me e máis eu sen­tí­mo­nos co­ma da reale­za en via­xe ofi­cial.

Che­ga­mos ata a por­ta da ca­sa que vai a ser a no­sa es­ta­ción ba­se no Ártico, tim­bra­mos e non ha­bía nin­guén. Cha­ma­mos ao ca­sei­ro (que es­ta­ba avi­sa­do de que che­ga­ria­mos de­sa ho­ra), re­pe­ti­das ve­ces, ata que tras un­ha ho­ra es­pe­ran­do, cha­mou­nos de vol­ta: que non ha­bía nin­gún pro­ble­ma que nos ins­ta­la­ra­mos e se ti­ña­mos al­gun­ha dú­bi­da lle cha­ma­ra­mos de no­vo, ao cal lle res­pon­de­mos que ne­ce­si­ta­ria­mos as cha­ves. Es­coi­ta­mos un­has ri­sas den­de o ou­tro lado do te­lé­fono. O ho­me res­pon­deu­nos que non sa­bía on­de ti­ña as cha­ves da ca­sa, que a por­ta sem­pre es­ta­ba aber­ta, que es­ta­ba­mos en Long­yearb­yen…, e ve­ña máis ri­sos!

Mi­ne­ría e car­bón

Es­ta é un­ha vi­la ins­ta­la­da ao fon­do dun­ha mo­rre­na gla­ciar nas ri­bei­ras do fior­do Isf­jor­den. A súa de­di­ca­ción his­tó­ri­ca foi á mi­ne­ría de car­bón. O im­pre­sio­nan­te do lu­gar son as mi­nas e as es­tru­tu­ras in­dus­trias aban­do­na­das que se ato­pan en can­tís de mon­tes de 400 me­tros de al­tu­ra que pe- chan o val. Eran as on­ce noi­te e de­ci­di­mos dar­nos un­ha vol­ta po­los arre­do­res. Moi­tos pen­sa­re­des que po­de­ria­mos ver a esas ho­ras, pe­ro é que nes­tas la­ti­tu­des, den­de maio ata agos­to non se pon o sol, hai luz con­ti­nua du­ran­te 98 días se­gui­dos, tan­to é así que foi a pri­mei­ra vez na mi­ña vi­da que ás do­ce da noi­te co sol que fa­cía ti­ven que bo­tar­me pro­tec­tor; e pa­ra re­don­dear as sen­sa­cións ne­se mo­men­to un reno pas­ta­ba nas her­bas ao re­dor das ca­sas. A si­tua­ción re­cor­dá­ba­me á clá­si­ca es­ce­na de Dou­tor en Alas­ka.

O día se­guin­te de­di­cá­mo­lo á lo­xís­ti­ca. A pri­mei­ra ta­re­fa do día: alu­gar un ri­fle pa­ra pro­tec­ción contra osos po­la­res; nas illas Sval­bard es­tá prohi­bi­do saír dos po­bos ou das ba­ses cien­tí­fi­cas se non le­vas un ar­ma (ba­las de ca­li­bre mí­ni­mo 30-06 e ca­be­za ex­pan­si­va). Os osos po­la­res es­tán pro­te­xi­dos e o uso do ri­fle res­trín­xe­se pa­ra a de­fen­sa en ca­so de ata­que. A de­pen­den­ta da ten­da sa­cou uns ri­fles, que da­da a no­sa pou­ca ex­pe­rien­cia en ar­mas e ven­do a ma­dei­ra chea de gol­pes pa­re­ceu­nos un apa­re­llo re­ve­llo en com­pa­ra­ción con ou­tros cos que ades­trá­ra­mos.

Man­dei un­ha fo­to por What­sapp a un ami­go de Por­to do Son con ex­pe­rien­cia nes­te ei­do pa­ra que me ase­so­ra­ra no asun­to e res­pon­deu­me: «Vaia xoia! Un ri­fle ti­po Mau­ser K98 ale­mán! Saíu­che a xo­ga­da per­fec­ta!». Jau­me e mais eu que­da­mos pam­pos mi­rán­do­nos o un pa­ra o ou­tro. In­ves­ti­ga­mos e re­sul­ta que os so­vié­ti­cos, can­do ga­ña­ron a II Gue­rra Mun­dial, fi­xé­ron­se con mi­llóns des­tes ri­fles, que lo­go ven­de­ron e que aín­da ho­xe se­guen ac­ti­vos cun­ha ca­li­da­de ex­cep­cio­nal. Es­pe­ra­mos non ter que com­pro­ba­lo.

Tras a no­sa ex­pe­rien­cia an­tár­ti­ca dos úl­ti­mos anos, as Sval­bard pa­re­cen o Ca­ri­be, 180 es­pe­cies de plan­tas su­pe­rio­res na­men­tres que na An­tár­ti­da só hai dúas, ago­ra en xu­llo to­das en flo­ra­ción, e nos in­men­sos va­les tor­nan de co­res bran­cas e ama­re­las. Ade­mais, nas illas es­tán en­tran­do es­pe­cies in­va­so­ras den­de o sur, den­de o con­ti­nen­te, que son ca­pa­ces de adap­tar­se a es­tas con­di­cións tan ex­tre­mas. A ca­pa­ci­da­de de adap­ta­ción, os me­ca­nis­mos fi­sio­ló­xi­cos e mo­le­cu­la­res que se ocul­tan de­trás des­ta ca­pa­ci­da­de son­nos moi in­tere­san­tes. Ade­mais é pro­ba­ble que co que­ce­men­to glo­bal, es­tas plan­tas fo­rá­neas poi­dan ser máis com­pe­ti­ti­vas que as plan­tas na­ti­vas.

Na no­sa an­dai­na lo­ca­li­zan­do plan­tas che­ga­mos ao fa­mo­so ce­mi­te­rio de Long­yearb­yen. A es­ca­sos tres qui­ló­me­tros ao oes­te es­tá o que lle cha­man a Ar­ca da Vi­da, on­de adap­ta­ron un­ha mi­na de car­bón na que a tem­pe­ra­tu­ra me­dia é de -18ºC, un­ha in­men­sa cai­xa forte de to­dos os ban­cos de se­men­tes de cul­ti­vos do mundo. O mo­ti­vo é ter nun lu­gar illa­do, que se au­to­con­ser­va sen ener­xía ex­ter­na, li­bre dun desas­tre na­tu­ral ou dun­ha ac­ción do ho­me por se su­ce­de­ra un­ha es­pe­cie de apo­ca­lip­se.

Ou­tra vi­da

Nes­ta Ar­ca da Vi­da gár­dan­se na ac­tua­li­da­de 930.000 se­men­tes de máis e ten ca­pa­ci­da­de to­tal pa­ra 2.500.000 se­men­tes, nou­tras pa­la­bras, un se­gu­ro pa­ra co­me­zar de no­vo. Sen em­bar­go, o ano pa­sa­do subiu tan­to a tem­pe­ra­tu­ra en to­do o pla­ne­ta que a Ar­ca ti­vo pro­ble­mas, co­me­zou­se des­con­xe­lar e anegá­ron­se sa­las e ga­le­rías. Cal­cú­la­se que se a zo­na ár­ti­ca e subár­ti­ca se des­con­xe­la­se, a des­com­po­si­ción de to­da a ma­te­ria or­gá­ni­ca in­cre­men­ta­ría os ga­ses de efec­to in­ver­na­doi­ro fa­vo­re­cen­do aín­da máis o cam­bio cli­má­ti­co. É cu­rio­so co­ma un lu­gar tan afas­ta­do de to­do po­de ser tan re­le­van­te pa­ra o mundo.

CE­DI­DA

O po­bren­se fo­to­gra­fou un­ha zo­rra ti­ra­da por cans, me­dio de des­pra­za­men­to moi usa­do na zo­na

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.