Hu­mano, de­ma­sia­do hu­mano

La Voz de Galicia (Barbanza) - - La Voz De Bazbanza - En­víe sus tex­tos a re­dac.bar­ban­za@la­voz.es

Per­mi­tin­me fa­cer uso do tí­tu­lo dun­ha obra de Nietzs­che pa­ra de­fi­nir un­ha obra igual­men­te gran­de, e que a moi­tos lles pa­re­ce­rá po­lé­mi­ca. Bó­ta­me des­te mar fó­ra é un exem­plo da com­ple­xi­da­de do ser hu­mano: amor, odio, mor­te, vi­da e sen­ti­men­tos so­cial­men­te mal vis­tos e re­du­ci­dos á xen­te «es­pe­cial». Non pre­ten­do fa­cer un­ha crí­ti­ca, por­que pa­ra iso es­tán os pro­fe­sio­nais. Só me gus­ta­ría ex­pre­sar o que su­pu­xo pa­ra min. Ler a pri­mei­ra no­ve­la de Ri­car­do Lo­sa­da fí­xo­me vol­ver 18 anos atrás e re­vi­vir as súas cla­ses de Fi­lo­so­fía. Re­cor­do o pri­mei­ro día, a for­ma de en­trar na au­la. Gran­des zan­ca­das, se­gu­ro de si mes­mo. Afa­ble e prag­má­ti­co, pen­sei. Dou­me boa im­pre­sión; non sei por que pen­sa­ba que un pro­fe­sor de Fi­lo­so­fía se­ría moi­to máis da­do á abs­trac­ción. Non obs­tan­te, os pri­mei­ros dous me­ses de cla­se fo­ron un desas­tre. Non lle co­llía o xei­to. En­tra­ba, dá­ba­nos un es­que­ma con pre­gun­tas, a pri­mei­ra era: «Cal é o pro­ble­ma?». Exac­to. Cal era o pro­ble­ma? Al­go fa­lla­ba. Can­do co­me­cei na fa­cul­ta­de, per­ca­tei­me de que aque­la ma­nei­ra de dar cla­se eu xa a vi­vi­ra. Os dous anos con Ri­car­do fo­ron un­ha tran­si­ción ca­ra á vi­da adul­ta. Ago­ra so­rrío ao re­cor­dar a pre­gun­ta que lle fi­xen o ter­cei­ro día: «Can­do vai co­me­zar a dar apun­tes?». Ao que el, máis des­con­cer­ta­do, res­pon­deu­me: «Eu non dou apun­tes. Fa­lo e po­des ir co­llen­do o que con­si­de­res». «Pe­ro, co­mo que non dá apun­tes?», pen­sei, ver­me­lla de ira, xa non sa­bía se con­tra min ou con­tra el. Dar apun­tes no ins­ti­tu­to en­ten­día­se que es­ta­ba es­cri­to nal­gun­ha lei. Tar­dei dous me­ses en co­ller o rit­mo, en com­pren­der que era ho­ra de ma­du­rar, de de­ci­dir e a par­tir de aí, foi un dos meus me­llo­res pro­fe­so­res, e, sen dú­bi­da, o que máis mar­cou a mi­ña for­ma de ra­zoar.

O ou­tro día, na pre­sen­ta­ción des­ta obra en Rian­xo, vol­vé­mo­nos ver. Fa­cía xus­to dez anos da úl­ti­ma vez. Vino igual que o pri­mei­ro día de cla­se. Ca­mi­sa bran­ca e so­rri­so nos bei­zos. Saín da­lí co li­bro na man, im­pa­cien­te por co­me­za­lo e, can­do co­me­cei, im­pa­cien­te por aca­ba­lo. Non tar­dei en che­gar á con­clu­sión de que es­ta obra é pa­ra adul­tos por­que non hai un fi­nal; é ne­ce­sa­rio ser adul­to pa­ra com­pren­der ca­da un dos múl­ti­ples de­ta­lles es­cri­tos ne­la. É un­ha obra na que hai que dei­xar de la­do as cren­zas, a éti­ca, a moral e co­ller o caleidoscopio. Na úl­ti­ma fo­lla, lem­brei­me dun­ha fra­se de Mar­cel Proust: «Tan pron­to co­mo un é in­fe­liz, fai­se moral». Que está ben e que está mal? Quen de­ci­de so­bre a vi­da pro­pia: as nor­mas so­ciais ou nós? Tan­tas pre­gun­tas que que­dan no ai­re, sen re­sol­ver, son o au­tén­ti­co ob­xec­ti­vo da obra. Do mes­mo xei­to, as cla­ses de Fi­lo­so­fía de Ri­car­do ti­ñan o mes­mo fin: abrir a men­te, bus­car­lle a ori­xe aos pro­ble­mas, adop­tar va­rias pers­pec­ti­vas. Sen dú­bi­da, iso é ser adul­to. Agar­do im­pa­cien­te a pró­xi­ma no­ve­la, pro­fe­sor. Mer­ce­des Ro­drí­guez Fra­ga. Cee

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.