Océano in­vi­si­ble

La Voz de Galicia (Barbanza) - - Relatos De Verán -

Aque­la tar­de vol­vín a ca­sa pen­sa­ti­va, preo­cu­pa­da. A au­to­vía es­ta­ba in­va­di­da de croios de au­ga que caían so­bre o co­che sen pie­da­de. Aque­la choi­va in­sis­ten­te fa­cía can­tar a cha­pa nun car­du­me me­tá­li­co de dor.

Co­ma o ceo da tar­de, ca­se na bo­ca­noi­te, o meu cor­po via­xa­ba lú­gu­bre ca­ra ao Oes­te. O pen­sa­men­to que­da­ra atrás, na­quel cuar­to xé­li­do, des­den­ta­do e gris. Fo­ra a en­tre­vis­ta máis cur­ta da his­to­ria. O an­cián non com­par­ti­ra máis pa­la­bras que as de tres fra­ses pre­mo­ni­to­rias dun­ha mor­te ob­via e non tar­día. Non sa­bía por que Car­la me obri­ga­ra a en­tre­vis­ta­lo. Se­me­lla­ba que a ra­zón fu­xi­ra da súa men­te tem­po atrás e eu che­ga­ba moi­tos anos tar­de. Sen­tía­me con­fu­sa, per­di­da, con­su­mi­da ne­sa dis­tan­cia iner­me e nar­co­ti­zan­te que, de tan­to cons­ti­tuír o meu es­ta­do na­tu­ral, aca­bou por ser min mes­ma.

Sem­pre foi así, den­de que na­cín ben es­pi­ga­da ao pé da Tre­ga, den­de que co­me­cei a me­drar acu­bi­lla­da nun­ha da­que­las ca­sas de tres pi­sos que, an­co­ra­das ás ro­chas, co­ma per­ce­bes, se re­sis­tían a ser de­rri­ba­das po­lo tem­po. Den­de un­ha de­sas fiestras, ta­mén eu pa­sei a vi­da mi­ran­do ao lon­xe; bus­cán­do­me no mar por en­ci­ma do es­pi­gón ve­llo do por­to, moi­to máis alá do in­ver­so mu­ro do ho­ri­zon­te.

Aque­la ne­na que fun se­me­lla­ba un­ha bo­ne­ca es­cuá­li­da, es­cul­pi­da de si­len­cio, co na­riz pe­ga­do a un­ha cuar­ta do cris­tal, abra­za­da a un­ha ven­tá que non pa­ra­ba o frío nin dei­xa­ba de ser tras­pa­sa­da po­lo océano in­vi­si­ble que to­dos le­va­mos den­tro. Sei­ca por iso me fi­xen aza­fa­ta, por­que o mar da Guar­da re­ma­ta­ra por ser pe­queno de máis pa­ra ato­par­me.

Ao che­gar ó pi­so cha­mei a Dan­te. Bo­ta­ba de me­nos ao meu fi­llo, pe­ro pa­re­cía­me tar­de pa­ra ir ata Ni­grán a in­co­mo­dar en ca­sa allea, un­ha ca­sa que fo­ra mi­ña du­ran­te moi­tos anos.

«Ola», bor­bo­ri­ñou sa­bo­ro­sa a voz de se­da do seu pai.

«Non me di­gas que que­dou dur­mi­do», res­pon­dín. «Agar­dou­te to­do o que pui­do, pe­ro es­ta­ba moi can­so e que­dou ren­di­do co­mi­go no so­fá. Sín­to­cho ben, fa­cía­lle ilu­sión amo­sar­che a bi­ci­cle­ta que res­tau­ra­mos... Que tal a en­tre­vis­ta mis­te­rio­sa?».

«Non sei que di­cir­che. Pa­re­ceu­me un­ha per­da de tem­po». A mi­ña voz soa­ba ás­pe­ra e de­cep­cio­na­da, co­ma un deses ves­ti­dos ca­ros que, na­da máis saír da ca­sa, sa­bes que non vol­ve­rás pór.

«No te deas por ven­ci­da tan ce­do. Can­do Car­la te re­co­men­dou é por­que es­tá se­gu­ra de que po­des cum­prir co en­car­go». Xulio sem­pre tan ga­lan­te. Un so­rri­so de ca­ri­ño­sa iro­nía agro­mou de en­tre os meus den­tes e per­co­rreu a li­ña te­le­fó­ni­ca que nos se­pa­ra­ba. Es­ta­ba se­gu­ra de que esa ado­ra­ble pe­lu­xe ru­bia que co­lo­ni­za as súas ore­llas con­se­gui­ra in­ter­pre­tar aquel si­len­cio.

«Pre­gun­ta Ma­ría se che ape­te­ce vir co­mer ma­ñá; po­lo neno e po­los ve­llos tem­pos. Imos pre­pa­rar co­ci­do».

«Cla­ro!», res­pon­dín sin­ce­ra, «De­ve­zo por un co­ci­do».

Na­da máis col­gar, o meu te­lé­fono vi­brou de no­vo. Era a pro­pia Car­la, a mo­ni­to­ra de es­cri­ta crea­ti­va no lo­cal da asociación. Pre­gun­ta­ba po­la mi­ña ex­pe­rien­cia co ma­ri­ñei­ro va­ra­do te­rra den­tro. Non agar­dou res­pos­ta, por su­pos­to. Iso era o nor­mal ne­la. As súas con­ver­sa­cións te­le­fó­ni­cas non eran máis que un diá­lo­go con­si­go mes­ma dian­te dun es­pec­ta­dor illa­do ao ou­tro la­do do fío de co­bre. Ela mes­ma con­tes­ta­ba, de for­ma apre­su­ra­da, ás pre­gun­tas que ela mes­ma pos­tu­la­ba. A min fa­cía­me gra­cia por­que a co­ñe­cía de lon­go e, co pa­sar dos anos, de­du­cín que ese com­por­ta­men­to era cul­pa do seu pai, emi­gra­do a Sur Amé­ri­ca nos anos se­ten­ta, e do ca­ras que eran as con­fe­ren­cias trans­atlán­ti­cas do do­min­go po­la noi­te.

«Cha­ma­ron da em­bai­xa­da», sen­ten­ciou. «O ve­llo es­co­lleu­te. Es a pri­mei­ra can­di­da­ta que re­pi­te de en­tre to­dos os que en­via­ron. O sá­ba­do á mes­ma ho­ra no mes­mo lu­gar. Non che­gues tar­de».

ILUS­TRA­CIÓN ABRALDES

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.