Ba­ru­xía

La Voz de Galicia (Barbanza) - - Relatos De Verán -

Os víncu­los cos pou­cos pa­ren­tes que que­da­ban na aldea fó­ron­se di­luín­do co pa­so dos anos. Só a tía Ro­sa se­guía man­dan­do in­for­ma­ción das de­fun­cións que se ían pro­du­cin­do. Da úl­ti­ma non pui­do. Era a súa. O en­te­rro es­ta­ba pa­ra as se­te. Ato­pei to­do moi cam­bia­do. Xa non ulía a po­bo. Ata o se­ño­rial Ca­fé Cen­tral era ago­ra un­ha vul­gar bou­ti­que. Un pou­co máis adian­te, un­ha tas­ca aber­ta, o Ba­ru­xía. En­trei e di­ri­xin­me á ba­rra. Co­mo é cos­tu­me, ten­tei apoiar o pé, pe­ro o úni­co que con­se­guín foi un frus­tran­te pe­da­leo. «Fo­de, ver­da­de?», lin nos pí­ca­ros ollos do ta­ber­nei­ro. Pu­xen ca­ra de non dar­me por en­te­ra­do e pe­dín un ri­bei­ro.

Men­tres o ve­llo ía po­lo vi­ño bo­tei un­ha olla­da. Era­mos oi­to os clien­tes, e o que se­me­lla­ba máis no­vo era eu, que son da quin­ta do se­sen­ta e tres. Os ou­tros se­te es­ta­ban sen­ta­dos en dous ban­cos. Nun, ca­tro, e so­bra­ba si­tio. No ou­tro, tres e aper­ta­dos, de­bi­do á ma­sa glú­tea do que sen­ta­ba no me­dio.

O can­ti­nei­ro pú­xo­me o vi­ño nun­ha cun­ca das que non se po­den dei­xar cheas pre­to dun neno que non sai­ba na­dar e apro­vei­tei pa­ra pre­gun­tar­lle po­lo no­me do bar.

—Uxía é po­la mi­ña de­fun­ta mu­ller. O de es­tar to­do xun­to é obra do ani­mal do cris­ta­lei­ro.

Des­pois de va­rios gro­los de mer­gu­lla­dor o ta­zón ape­nas bai­xa­ba de ni­vel, pe­ro na mi­ña ve­xi­ga si subía a ma­rea. Ao fon­do, á es­quer­da, un­ha gran fre­cha coa ins­cri­ción: «PROSTATÓDROMO». Se­gui­na. En­ri­ba do vá­ter, un car­te­li­ño: «ME­TA».

—É que aquí só ve­ñen ve­llos e, co­mo po­de­rá com­pro­bar, des­pois de ca­da rol­da sem­pre hai ca­rrei­ras. O de «ME­TA» ten o do­bre sen­ti­do de che­ga­da ao des­tino e de re­co­men­da­ción, que xa es­tou can­so de se­car me­xos —dí­xo­me o ta­ber­nei­ro, que acu­día coa xe­rra a qui­tar ba­lei­ros.

—E lo­go, ti quen vés sen­do? —pre­gun­tou­me un dos da me­sa.

Dí­xen­lle que era pa­ren­te dos Ca­ra­veis e que vi­ña ao en­te­rro da mi­ña tía.

—Acom­pá­ño­te no sen­ti­men­to —di­xe­ron a co­ro, e eu sen­tin­me moi acom­pa­ña­do.

Sen­tei no ban­co dos ca­tro, pois no ou­tro, coa ca­lor, o vo­lu­me da gra­xa fo­ra en au­men­to e os pa­rro­quia­nos dos ex­tre­mos xa ti­ñan me­dia ca­cha fó­ra. Fa­la­mos de can­do nós vi­vía­mos alí. Eu di­cía que si a to­do, e eles tan con­ten­tos.

En­tre pa­ro­la­da e pa­ro­la­da che­guei a con­tar ata seis ou se­te ca­rrei­ras, nal­gun­has das que eu ta­mén par­ti­ci­pei. Can­do mi­rei o re­lo­xo eran as no­ve.

Ao che­gar de vol­ta á ca­sa, o meu re­la­to do fu­ne­ral foi tan sen­ti­do, que a pi­ques es­ti­ven de bo­tar a cho­rar. PE­DRO J. RO­VI­RA MAGARIÑOS 74 anos. A Co­ru­ña. Mes­tre.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.