Mar do Mi­ñor

La Voz de Galicia (Barbanza) - - Relatos De Verán - DE F. J. FER­NÁN­DEZ DA­VI­LA

O For­mi­gi­llo era un bar­co es­ca­so, re­su­mi­do, co na­riz afia­do e as cos­te­las du­ras fei­tas de car­ba­llo. Por co­ra­zón sos­ti­ña un­ha má­qui­na de va­por traí­da de Bil­bao pou­co des­pois da gran­de gue­rra. Dis­que foi a úl­ti­ma dun­ha ti­ra­da de mo­to­res pa­ra un bar­co mi­li­tar fran­cés que que­da­ra inaca­ba­do, es­que­ci­do po­lo ar­mis­ti­cio nun es­cu­ro al­ma­cén de al­dea. O dono do es­ta­lei­ro de Na­rón que a com­prou le­va­ba tem­po es­coi­tan­do un­ha res­pi­ra­ción len­ta e me­lan­có­li­ca que o ator­men­ta­ba po­las noi­tes e o cha­ma­ba de día en di­rec­ción do sol da ma­ñá.

Con­ta­ba sem­pre que un­ha ma­dru­ga­da, far­to de non dur­mir, co­lleu o seu His­pano-Suí­za e non pa­rou ata achar a ori­xe da­quel te­rri­ble son. Pa­sou tres días sen co­mer, per­co­rreu oi­to­cen­tos qui­ló­me­tros, pe­ro com­prou con­for­to can­do ato­pou un ho­me sen­ta­do na por­ta dun al­pen­dre, aban­do­na­do nun­ha pro­fun­da e ver­de ría de Bis­caia… «¡Lle­vá­ba­mos años es­pe­rán­do­lo!», sol­tou o dono so­rrin­te e sen me­diar saú­do. «Quen?», pre­gun­tou o sor­pren­di­do con­du­tor. «Ella y yo», res­pon­deu o vas­co de tra­xe gris, men­tres si­na­la­ba co pol­gar ao in­te­rior do edi­fi­cio. «¿No pen­sa­rá lle­vár­se­la en ese mi­núscu­lo vehícu­lo?».

O For­mi­gi­llo, así es­cri­to no cas­co

e así pro­nun­cia­do po­lo ve­llo ma­ri­ñei­ro, era un bar­co es­pe­cial, ner­vio­so, hi­per­ac­ti­vo. Da­do o po­ten­te e eco­nó­mi­co da súa pro­pul­sión, su­pe­ra­ba os lí­mi­tes de au­to­no­mía de cal­que­ra em­bar­ca­ción da flo­ta de bai­xu­ra. Apro­vei­ta­ba a súa con­di­ción pa­ra in­ter­nar­se no océano des­co­ñe­ci­do e fa­cer pe­que­nas tra­ve­sías por ma­ri­to­rios que só for­ma­ban par­te das len­das dos an­ti­gos. Así foi co­mo un­ha vez ato­pa­ron un­ha se­rea dur­mi­da flo­tan­do no pau dei­ta­do dun ga­león in­vi­si­ble; co­mo di­vi­sa­ron un gru­po de illas pe­re­gri­nas que na­da­ban en mo­rea ca­ra ao sur; ou co­mo lo­gra­ron pes­car ao fi­llo de Po­sei­dón, des­pois de que sal­ta­ra des­pis­ta­do á cu­ber­ta, e que pa­ra ser li­be­ra­do lles pro­me­te­ra pro­tec­ción ab­so­lu­ta no reino do seu pai, de mo­do que nun­ca mo­rre­rían no mar.

O ve­llo so­rría no seu cuar­to de Ce­la­no­va ao re­cor­dar as ca­ras dos ne­nos can­do lles con­ta­ba as his­to­rias, «e to­do é gra­zas ao For­mi­gi­llo, que ten por co­ra­zón un­ha má­qui­na en­fei­ti­za­da».

Na­que­les tem­pos, Pan­xón era un­ha rin­glei­ra de ca­sas bran­cas ago­cha­das en­tre as du­nas; un­ha con­ti­nua­ción on­du­la­da do mar, con­xe­la­do te­rra den­tro nun­ha es­cul­tu­ra de area re­ma­ta­da con cres­póns ver­des. Xa na­ce­ra o es­pi­gón de pe­dra nos pés do ou­tei­ro do cas­tro, bai­xo a vis­ta la­mi­na­da do Mon­te de Fe­rro. Ca­mi­ño arri­ba, tras un ve­llo ar­co de oi­to­cen­tos anos, agro­ma­ra vo­ti­va un­ha igre­xa de be­le­za in­no­va­do­ra e ado­les­cen­te. Den­de ese pe­queno pro­mon­to­rio, o tem­plo vi­xia­ba o Mar do Mi­ñor, in­za­do de dor­nas e ga­me­las bu­li­dei­ras, que re­pa­sa­ban va­rias ve­ces ao día o ca­mi­ño de alí ata Baio­na. Da­que­lou­tro la­do da baía es­prei­ta­ba en al­to as on­das a Vir­xe da Ro­cha, fi­lla ta­mén do ar­qui­tec­to Pa­la­cios, e que ti­ña se­te anos máis.

O pei­rao es­ta­ba po­boa­do de na­sas, an­ga­zos, sa­la­bar­dos, ras­que­tas, re­des e an­zois, cor­dais sen des­tino, res­tos de pa­lan­gri­llos e ou­tros apa­re­llos da máis va­ria­da es­pe­cie. To­dos es­ta­ban des­ti­na­dos a ex­traer vi­da do mar e ven­de­la na te­rra. Ata o co­ren­ta e dous, ano de fa­me in­fi­ni­ta, aquel era un mer­ca­do sen lon­xa, on­de ca­se to­das as cap­tu­ras se le­va­ban a Vi­go no pri­mei­ro tran­vía da ma­ñá. Ha­bía aín­da nas pa­te­las bo­ca­la­das de an­sie­da­de, pei­xes na bus­ca de au­ga nos in­ters­ti­cios do ai­re. Cos pes no mo­lle, as mo­ra­das dos pes­ca­do­res fi­gu­ra­ban bar­cos in­ver­ti­dos postos a se­car na area, con te­llas de la­ma por cas­co, e por­tas pin­ta­das de co­res dis­tin­tas, pa­ra que ben dis­tin­gui­ran en­tre pa­res o car­tei­ro, a mor­te e o co­bra­dor.

ILUS­TRA­CIÓN ABRALDES

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.