Nos arre­do­res da illa da Cre­ba

La Voz de Galicia (Barbanza) - - Relatos De Verán -

Co­rría o ano 59 e eu in­sis­tí­ra­lle a meu pai que me le­va­se ese día ao mar. Ha­bía tem­po que ían ou­tros ra­pa­ces da mi­ña ida­de. A vi­da non era doa­da pa­ra nin­guén, pe­ro era peor pa­ra os si­na­la­dos e nós aín­da era­mos as po­las.

Sai­ra­mos ao sol­por con boa ra­za coa in­ten­ción de lar­gar as pe­zas por Pun­ta Ba­tu­da, pe­ro co­mo a tar­de es­ta­ba cal­ma, ti­ra­mos ca­ra a Cre­ba. A illa ti­ña so­na de que nos arre­do­res ha­bía abun­dan­tes ban­cos de pei­xe e se­me­lla­ba que se ti­ña­mos sor­te coas be­tas, car­ga­ría­mos de fa­ne­cas. E así o fi­xe­mos. Co­mo aín­da era tem­po, meu pai de­ci­diu ir máis lon­xe, á Ata­laia. Eu ca­la­ba, ad­mi­ra­ba a des­tre­za que ti­ña: ago­ra co­llía por aquí, lo­go tu­rra­ba da re­lin­ga, sem­pre aten­to á ve­la, a man no te­món… Ao pou­co, em­pe­zou a le­van­tar­se ven­to, e a me­di­da que so­pra­ba máis, meu pai mo­vía­se dun la­do a ou­tro da dor­na sen pa­rar; a noi­te dei­ta­ba e xa non se vía na­da. Eu sa­bía que no es­cu­ro to­do vén ser igual, pe­ro a noi­te no mar é a na­da. De sú­pe­to pú­xo­se a cho­ver e o nor­dés asu­bia­ba co­mo nun­ca o oí­ra, o tem­po tor­nou­se frío e os sal­sei­ros mo­llá­ban­me, as pingas do sues­te caen­do po­la ca­ra non me dei­xa­ban ver. Xa es­ta­ba arre­pen­ti­do de ter­lle pe­di­do que me le­va­se con el.

Eu non sei se po­lo me­do ou po­lo frío, non era quen de pro­nun­ciar palabra, pe­ro po­lo bai­xo ro­ga­ba que ti­ra­ra ca­ra ao por­to, abai­xei­me e fun sen­tar nos pa­neis da dor­na que xa es­ta­ban en­chou­pa­dos da au­ga que en­tra­ra. Pe­día­lle a Deus e á Vir­xe do Car­me que nos va­le­se aprei­xan­do o es­ca­pu­la­rio do pes­co­zo. Meu pai, po­la con­tra, se­guía ao seu e só lle oín di­cir que des­de Ca­vei­ro ata os bai­xos da Ata­laia, o mar é máis bra­vo e noi­tes co­ma esa ti­ña pa­sa­do el moi­tas.

Non po­do di­cir can­do o fi­xo, pe­ro a dor­na vi­rou e xa vol­vía­mos es­tar po­la Cre­ba. Ao lon­xe di­vi­sá­ba­se o fa­ro, pri­mei­ro a Mi­ña­tei­ra e ao pou­co atra­ca­ba­mos no mo­lle. No por­to con­tou­lles aos ma­ri­ñei­ros que dei­xa­ra lar­ga­das as be­tas e as pe­zas na ría ata que amai­na­ra o nor­dés.

Can­do ia­mos ca­mi­ño da ca­sa pre­gun­tei­lle po­lo me­do ao mar e el con­tou­me que o mar ve­se vir, té­ño­lle máis me­do a aque­les ho­mes de azul que ha­bía no mo­lle ca ao mar.

Ao en­trar po­la por­ta, mi­ña nai aper­tou­me e el só di­xo: «coido que o ra­paz que­re ir ao Se­mi­na­rio!».

BE­NI VIDAL TO­MÉ 56 anos. A Co­ru­ña. Pro­fe­so­ra de lin­gua ga­le­ga e li­te­ra­tu­ra.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.