Mestre

La Voz de Galicia (Barbanza) - - Relatos De Verán -

Un­ha noi­te de se­tem­bro, es­cu­ra co­ma li­ño ne­gro do loi­to an­cián, cha­ma­ron á por­ta ver­me­lla da no­sa ca­sa. Non fo­ron os gol­pes in­qui­si­ti­vos, au­to­ri­ta­rios e con­se­cu­ti­vos dun pu­ño sen al­ma, se­nón un­ha pe­que­na ras­pa­du­ra na ma­dei­ra aca­run­cha­da po­lo sa­li­tre. Ben se po­día ter con­fun­di­do cun ra­to. Co­ma se es­coi­ta­se dis­pa­ros, o meu pai er­gueu­se da me­sa. «Va­mos fi­llo!», di­xo cun ton im­pe­ra­ti­vo que non usa­ra na vi­da.

Saí­mos do por­to sen lu­ces, coa má­qui­na en sot­to­vo­ce. Bor­dea­mos o castro, e á al­tu­ra de Mon­te­fe­rro con­fun­dí­mo­nos coas Es­te­las. Aquel se­rán es­cin­ti­la­ban so­li­ta­rias nun mar de aci­be­che amar­go. Den­de alí sal­ta­mos ao ba­lei­ro. Bor­dea­mos co pol­gar os bei­zos aber­tos do mar do Mi­ñor, e fin­xi­mos ser só ven­to no Ca­rrei­ro do Lobo. Lo­gra­mos que o fa­ro, o gran­de ci­clo­pe do Ca­bo Si­llei­ro, non pou­sa­ra o seu cris­ta­lino en nós, e em­pren­de­mos rum­bo Sur.

Da bo­de­ga do For­mi­gi­llo ma­na­ban re­zos. O pro­fe­sor da es­co­la, a súa mu­ller e a súa fi­lla tre­mían abra­za­dos co­ma sar­di­ñas na re­de se­gun­dos des­pois de ser arrin­ca­das do mar. Ese ho­me en­si­ná­ra­me a ler can­do non le­van­ta­ba dous pal­mos do chan, dé­ra­me azos e cri­te­rio pro­pio, apren­dé­ra­me a pen­sar.

Pa­sa­mos Pun­ta Castro e Ore­llu­da, mur­mu­ra­mos un ro­sa­rio po­lo mos­tei­ro de San­ta Ma­ría de Oia, e con­fia­mos na noi­te to­da pa­ra che­gar a Por­tu­gal. Pe­ro a noi­te é un ser vo­lu­ble e bo­ca­lán, dos que es­con­den as cou­sas gran­des e de­nun­cian pe­que­nos bar­cos de ma­dei­ra que non se me­ten con nin­guén.

Pou­co an­tes de di­vi­sar a Tre­ga, un pei­xe es­fé­ri­co de me­tal deu­nos o al­to pola amu­ra de es­tri­bor. A ba­la pa­sou ro­zan­do o cas­co pa­ra afun­dir­se re­bo­tan­do nas la­xes gra­ní­ti­cas do fon­do ma­ri­ño. Non lles de­mos ou­tra opor­tu­ni­da­de. Ins­truí­do po­lo de­mo, o meu pai en­fi­lou ao Oes­te pa­ra fa­cer co­rrer o bar­co so­bre as on­das es­car­pa­das. Subimos e bai­xa­mos tal que gol­fi­ños de car­bón. Mer­gu­llá­mo­nos For­mi­gi­llo, no ai­re es­pe­so que dor­me so­bre as au­gas. Be­be­mos frío e ema­na­mos suor de cin­sa. Ao fi­nal per­de­mos a pa­tru­lla e un se­gun­do des­pois a cos­ta. O meu pai non se de­ti­vo.

Ho­ras máis tar­de, pa­sa­do o me­dio­día, o For­mi­gi­llo res­pi­ra­ba ex­haus­to nun cla­ro de océano, no cen­tro da na­da. Ese foi sem­pre o no­so re­fu­xio, un lu­gar sen tem­po on­de o es­pa­zo se do­bra pa­ra es­con­der­nos do mun­do. Un­ha reali­da­de al­ter­na­ti­va.

Arri­ba­mos a por­to aos dous días, cos bei­zos en­xoi­tos e a má­qui­na a mo­rrer por for­te ina­ni­ción. Ca­se foi a iner­cia a que nos fi­xo che­gar ao pei­rao. Nin­guén nos agar­da­ba. Era do­min­go, e a mi­ña nai di­xe­ra no por­to que fo­ra­mos ao Nor­te, ao Hío, a pa­sar o sá­ba­do cun tío do meu pai. Mi­rou­nos ao lon­xe, can­do bai­xa­ba a cos­ta do tem­plo lo­go da mi­sa e, sen ace­le­rar o pa­so un se­gun­do, so­rriu pa­ra ache­gar­se con cal­ma. De se­cos os seus ollos es­ta­ban en san­gue, co­mo se esa fo­se a úni­ca sus­tan­cia que lle que­da­se por ver­ter. «Xa es­tán aquí os meus prín­ci­pes», di­xo ben al­to. «Que tal vos foi co tío An­to­nio? Co­mo es­tán el e a súa fa­mi­lia?».

Me­té­mo­nos na ca­sa, pa­se­ni­ño, e alí den­tro abra­zá­mo­nos co­ma ro­chas a pun­to de sol­dar­se, co­ma lúas de dia­man­te que en si­len­cio xu­ra­ron non vol­ver a es­tar dis­per­sas. Men­tres quen­ta­ba o cal­do, in­for­ma­mos a mi­ña nai, ben al­to, de que o tío An­to­nio, a súa mu­ller e a súa fi­lla es­ta­ban ben, que pa­sa­ran por un­ha pe­que­na en­fer­mi­da­de que lles fi­xo te­mer pola vi­da; pe­ro que un mé­di­co in­glés que pa­sa­ba por Can­gas de ca­sua­li­da­de, por veraneo, os sal­vou. Fo­ra to­da un­ha sor­te, por­que hou­bo un mo­men­to no que che­ga­ron a de­ses­pe­rar, a sen­tir­se sos no me­dio dun océano sen fon­do. «Mán­dan­che un abra­zo», di­xe­mos, e ao ins­tan­te esas lúas de dia­man­te aliá­ron­se nun­ha úni­ca es­tre­la de fu­sión.

ILUS­TRA­CIÓN ABRALDES

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.