Aquel ho­me afei­to a via­xar

La Voz de Galicia (Barbanza) - - Opinión - RA­FAEL DIES­TE

O tras­atlán­ti­co, en­de­rei­tán­do­se xa ca­ra á bo­ca da ba­día, tras­fi­gú­ra­se. Dei­xa atrás de sí o ar li­xei­ra­men­te ur­bán que ti­ña no por­to, e no ron­sel van­se es­vaín­do, con es­cri­tu­ra lon­ga, aín­da nos­tál­xi­ca, as le­das pro fu­xi­dei­ras amis­ta­des que alí, an­co­ra­do, fi­xe­ra cos len­tos ga­ba­rróns, tan tra­ba­lla­dos e so­mi­sos; as lan­chas re­bul­dei­ras cheas de la­ran­xas, pa­co­ti­llas e be­rros; as rá­pi­das mo­to­ras ar­ga­llan­tes que, pra vi­si­ta­lo, pa­res­cían ter posto as cha­mi­neas de eti­que­ta; os em­pre­ga­dos con ga­lóns e fei­xes de pa­péis; as xi­ra­fas de fe­rro, e aquel ou­tro com­pa­ñei­ro, co­mo il gran­di­chón, que aín­da que­da­ba alí, tan fes­tei­ro de fu­ma­ra­das, lu­ces e cha­ran­gas.

O he­lis é xa un­ha de­van­doi­ra de lem­bran­zas; e de sú­pi­to, dian­te do mar das gran­des roi­tas, an­cho e de­ser­to, sen ou­tras ci­da­des á vis­ta que as que fai e des­fai a pan­ta­sía da se­rán, a gran fou­la de proa mos­tra de no­vo to­da a súa lan­za­lía, ou­sa­da, soe­do­sa, aven­tu­rei­ra. Re­ca­dei­ra da noi­te, un­ha ra­fe­ga dá un­ha vol­ta, co­mo di­cin­do al­go que nin­gúen en­ten­de non sen­do o ca­pi­tán, e desegui­da fu­xe, dei­xan­do ei­quí, alá, fia­ños do seu ro­mor.

Fo­ra da re­ga­lía, to­da en luz, que tin­ti­nea e bu­le no máis fol­ga­do e es­cin­ti­lan­te do bar­co, som­bras ame­do­ña­das —a so­la­pa so­bi­da, as mans nos pe­tos— va­ga­ri­ñan pola cu­ber­ta de proa. A cha­mi­ña dun mis­to ba­te azas na pun­ta dun pi­ti­llo e mos­tra un in­tre o ros­tro de un ra­pa­zo­te.

Era a pri­mei­ra vez que se afas­ta­ba do aga­ri­mo da ca­sa. Iba só. Bai­xa­ra de­nan­tes ao em­proa­do so­ti­llón en que se su­per­pu­ñan, fen­di­da a col­me­na por un co­rre­dor, as li­tei­ras dos pro­bes, un­ha de­las a súa, e non lo­gra­ba es­que­cer aque­la con­fu­sión de ca­ras aboia­das, al­gun­ha de­las in­ten­ta­do su­rrir, ou­tras ven­ci­das; de cor­pos de­rrum­ba­dos de cal­que­ra ma­nei­ra; de ros­tros ve­llos, no­bres, que non se dei­xa­ban agraviar po­lo re­bum­bio, sos­ti­dos pola fe no fi­llo que os man­da­ra cha­mar; de truáns dis­pos­tos a se ri­ren de to­do e lis­tos co­ma dia­ños pra se fa­guer si­tio, al­gúns a man­du­ca­ren vi­tua­llas que le­va­ran de te­rra; to­do en­fia­do no co­men­to ou­se­sio­na­do dun cor­dión pa­rran­dis­ta, vin­do da­lá do fun­do, do bu­ra­to de­rra­dei­ro. Ti­ru­li­ru­li­ru... Ago­ra, na cu­ber­ta de proa, fai por se soer­guer, loi­tan­do en van, lon­xe dos pais, por se man­ter se­reno, afou­to e asi­sa­do, co­ma se iles den­de lon­xe o vi­sen.

-----—Por fa­vor, ¿da­me lu­me? Ha­bía un tre­mor apou­vi­ga­do na­que­la vos.

O mo­zo que lle pe­día lu­me ten máis anos. En­cen­de, agra­dez e di:

—Non sei que vai ser de nós. Dis­que hai an­da­cio no bar­co. Cá­lano, pro no ou­tro via­xe bo­ta­ron moi­tos ao mar. Dino os que sa­ben... ¡Si­que­ra vos­te­de vé­se que es­tá afei­to a via­xar!

Afei­to a via­xar... O mo­ci­ño non di­xo que non. Re­xei­tou o de «moi afei­to», aga­chan­do a sur­pre­sa, pro ad­mi­teu que sí, que al­go ti­ña via­xa­do. Di­xo ta­mén que non sem­pre a un an­da­cio si­gue ou­tro. O pri­mei­ro ser­ve de avi­so e tó­man­se pre­cau­cións. Po­lo de­máis, ca­da un po­de to­ma­las pola súa con­ta, por exem­plo dur­mir en cu­ber­ta. Non hai cou­sa máis san. Té­mo­nos que va­ler, e na­da de en­co­ller­se. E así si­guéu, dán­do­lle azos a aquel com­pa­ñei­ro, tan atia­xa­do, cau­ti­vo dos ma­los agoi­ros e do pro­pio me­do, que non lle dei­xa­ba ver as cou­sas de fren­te i ao de­rei­to. O que ha de ser, que ve­ña, mais en­tre­men­tras... Fa­la­ba en vos bai­xa, se­gui­da, asi­sa­da, que se ía en­chen­do de quen­tor va­ril e de re­xa hir­man­da­de. O ou­tro es­coi­ta­ba, sen­tin­do co­mo o in­xel co­ra­xe i o lim­pio xui­cio da­quel ra­paz «afei­to a tan­tos e tan ru­des tra­fe­gos» lle en­de­rei­ta­ba o es­pri­to. E can­do o mo­ci­ño fi­cou só, pú­xo­se a fre­ga­las mans e a se pa­sear pola cu­ber­ta, ollan­do por ve­ga­das ao lon­xe, coa se­gu­ran­za le­da, se­rea e na­da fa­chen­dis­ca dos ho­mes afei­tos a lle po­ñer a proa ao mun­do.

Era xa to­do un ho­me bai­xo as pro­me­sas far­tu­ren­tas do ceo es­tre­le­ci­do.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.