Pai

La Voz de Galicia (Barbanza) - - Relatos De Verán - DE F. J. FER­NÁN­DEZ DA­VI­LA

A noi­te que des­apa­re­ceu meu pai, eu dur­mía na ca­sa da mi­ña avoa ma­ter­na. Pre­vin­da po­lo seu so­gro, mor­to anos an­tes, a mi­ña nai de­ci­diu man­dar­me o máis lon­xe que po­día. Iso era a pa­rro­quia de Ca­mos, a un­ha ho­ra de ca­mi­ño a pé. Na­que­les tem­pos, os do­ce anos eran ida­de su­fi­cien­te pa­ra ser con­si­de­ra­do un ho­me, tal co­mo de­mos­tra­ría a se­ma­na se­guin­te, can­do to­mei os man­dos do For­mi­gi­llo, non por afou­te­za de ho­me, se­nón por me­do á fa­me. Pe­ro esa se­ma­na, a mi­ña nai fi­xo de nai dun neno, pro­tec­to­ra, pre­vi­so­ra, pre­ca­vi­da ata o pun­to de que­rer es­tar soa no mo­men­to en que os au­tos ne­gros pa­ra­sen ao bor­de do mo­lle de Pan­xón, e os guan­tes de coiro apo­rrea­sen a por­ta máis ver­me­lla da rin­glei­ra de ca­sas.

Ao abrir o día, che­ga­ron no­ti­cias do asal­to, e din por co­rrer en zo­cos cos­ta abai­xo ca­ra a ca­sa que me viu na­cer. A por­ta es­ta­ba de­rri­ba­da e os mo­bles, cre­ba­dos. O chan lu­cía se­men­ta­do de flo­res de lou­za bran­ca, cos pé­ta­los sal­pi­ca­dos de pin­tas en­car­na­das, fei­tas de san­gue sen coa­gu­lar. A mi­ña nai va­rría can­sa­da e re­sig­na­da. Ti­ña a pe­na na ca­ra, mar­ca­da a gol­pes de lu­va ne­gra. Eu abra­cei­na con for­za e bi­quei­na na fron­te fe­ri­da. Ela se­guiu a va­rrer coa ca­be­za nal­gún ou­tro lu­gar.

Con­tra as pre­gun­tas so­bre o meu pai, emi­tía si­len­cios, co­mo se to­dos os gri­tos do mun­do que­da­ran so­te­rra­dos na­que­la noi­te de ou­tu­bro. Nun­ca sou­ben se o le­va­ron os mi­li­ta­res, nin se eran os mes­mos que se ma­rea­ban na pro­ce­sión da Vir­xe do Car­me. Non dei sa­bi­do se mi­ña nai ti­vo tem­po a exi­lia­lo, ou se xun­tos se con­de­na­ron pa­ra que os fas­cis­tas non me bus­ca­sen. Nun­ca ela me di­xo na­da, nin os ve­ci­ños, que aque­la noi­te atran­ca­ron as por­tas pa­ra non es­coi­tar co­mo a bes­ta de­vo­ra­ba cin­co ho­mes. Nun­ca sou­ben se os fu­si­la­dos da­que­la vol­ta de­be­rían ter si­do dez, ou de­be­ron ser no­ve.

Os anos se­guin­tes de­di­quei­nos a me­drar, co­ma ho­me e co­ma ho­me de mar. Con­quis­tei o te­món do

For­mi­gi­llo que, tras un loi­to de ama­rras, me re­co­ñe­ceu co­ma her­dei­ro. Re­pa­sei o que me en­si­na­ra meu pai, e co­me­cei a cha­mar po­lo seu no­me ás cou­sas. Re­co­ñe­cín aos ma­res, ás illas e aos illo­tes. Atuei aos fa­ra­llóns e ás ro­chas es­va­ra­días. Mi­rei aos ollos das co­rren­tes e dos ban­cais. E apren­dín a ne­go­ciar nas pe­dras do por­to o cap­tu­ra­do na xor­na­da.

A nin­guén lle es­tra­ñou o do neno pa­trón de pes­quei­ro. So­bre­vi­vín co­mo pui­den. Na­que­les tem­pos de fa­me to­do o mun­do o fa­cía. O que non era fre­cuen­te é que un ca­ti­vo sen bar­ba na­ve­ga­se tan só. To­dos os mo­zos da vi­la acos­tu­ma­ban a saír con ma­ri­ñei­ros ex­per­tos.

A mi­ña nai acom­pa­ñou­me ao prin­ci­pio, pe­ro a mi­ña pe­ri­cia dei­xá­baa sen tra­ba­llo e aca­bou por abu­rrir­se. No fon­do sem­pre pen­sei que des­cu­bri­ra o se­gre­do, e que por iso nun­ca se preo­cu­pou. Eu adoi­ta­ba di­cir que o meu pai me en­si­na­ra ben, pe­ro a ver­da­de é que o For­mi­gi­llo e mais eu fa­cía­mos un equi­po es­pe­cial. El era o que máis apren­de­ra cos anos, o que sa­bía can­do e co­mo pes­car. Chei­ra­ba o pei­xe co­ma se ti­ve­ra ollos no cas­co, e evi­ta­ba as pe­dras con na­tu­ral ele­gan­cia. A súa má­qui­na ron­ca­ba can­do ha­bía que lan­zar o apa­re­llo, e sa­bía es­co­rar­se no mo­men­to de re­co­ller.

Aos meus ca­tor­ce anos, a mi­ña nai e mais eu se­guia­mos a fa­cer as ta­re­fas do meu pai, co­ma se agar­dá­se­mos a que en cal­que­ra mo­men­to fo­se a apa­re­cer po­la por­ta, cu­ber­to de al­gas e de cos­tras de sal. De fei­to ela fa­la­ba del co­ma se es­ti­ve­se vi­vo, sen pro­cu­ra­lo na re­li­xión nin no des­con­so­lo. Nun­ca se con­si­de­rou viú­va. Nun­ca ves­tiu de ne­gro. Nun­ca bus­cou a axu­da dun ho­me, pa­ra com­ple­tar o enor­me oco que el dei­xa­ra na ca­sa. Ela e mais eu era­mos su­fi­cien­tes, ela e mais eu era­mos tres.

ILUS­TRA­CIÓN ABRALDES

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.