Val­se

La Voz de Galicia (Barbanza) - - Relatos De Verán -

Pa­sei o es­pi­gón coa má­qui­na á mí­ni­ma, su­peran­do a vi­la ata che­gar á fra­ga. Es­coi­tei con tino os ou­veos da noi­te e, á vez que as lu­ces, apa­guei o mo­tor. O For­mi­gi­llo emi­tiu un so­pro de ba­lea ao li­be­rar­se da pre­sión, e fi­cou iner­te na ma­dru­ga­da, xo­gan­do cos en­fa­dos da au­ga. A pou­cos metros, na cos­ta, sen­tín un­ha luz ama­re­la. Ase­xa­ba en­tre os pi­nos da area, ago­cha­da no que pa­re­cía un­ha bar­ca. Eu acen­dín tres ve­ces o fo­co: un­ha longa, un­ha cur­ta, un­ha longa, e agar­dei a que pa­sa­ran as cou­sas.

Ao pou­co tem­po, abar­loou­se ao meu bar­co un­ha ga­me­la sen no­me que des­orien­ta­da fin­xiu que o bi­ca­ba. Du­ran­te un in­tre in­de­fi­ni­do in­ter­cam­bia­ron ca­ri­cias des­coi­da­das e, cas­co con­tra cas­co, obri­ga­ron á ma­dei­ra a ren­xer cun do­lo­ro­so des­agra­do. Le­va­ba den­tro tres me­ni­ños asus­ta­dos, e un­ha nai que vo­ga­ba con tor­pe­za e de­ses­pe­ra­ción. Des­coor­di­na­ba os re­mos, for­zá­baos a ba­tu­xar na su­per­fi­cie e pro­vo­ca­ba que a cha­la­na se ma­rea­se en sen­ti­dos alea­to­rios e di­ver­sos. Eu aga­rrei­na cun ca­bo e cin­xi­na ao meu cos­ta­do, co­ma re­cor­da­ba que fa­cía o meu pai coa mi­ña nai, can­do a ban­da to­ca­ba na fes­ta de San Xoán.

Axu­dei á fa­mi­lia a su­bir ao va­por. Le­va­ban rou­pas es­tra­ñas que se­me­lla­ban pou­co có­mo­das: abri­gos lu­xa­dos con bo­tóns de óso, ca­mi­sas que fo­ran bran­cas e fal­dras es­ca­la­za­das con bor­da­dos moi com­ple­xos. To­dos sa­bo­rea­ran me­llo­res tem­pos. O maior dos ne­nos, un­ha ra­pa­ci­ña lou­ra co pe­lo cor­ta­do, non pa­sa­ba dos cinco anos. Tu­rra­ba con tan­ta for­za dos seus ir­máns que es­tes cho­ra­ban co dano. O máis pe­queno á

pe­nas sa­bía an­dar. A de­rra­dei­ra en trans­bor­dar foi a mu­ller, un re­su­men del­ga­do e ca­se des­apa­re­ci­do do que an­tes fo­ra un­ha da­ma de bo fo­gar; de­sas que na vi­la só pui­de­ra­mos ver no cine am­bu­lan­te, bai­lan­do o val­se con re­fi­na­da de­li­ca­de­za. Ti­ña dous ollos es­cu­ros e pro­fun­dos, que mi­ra­ron con­fu­sos o del­ga­dí­si­mo ado­les­cen­te de ca­tor­ce anos que lle su­xei­ta­ba a man men­tres subía. Non ar­ticu­lou pa­la­bra por­que non sa­bía, só un «gra­zas» de si­la­ba­rio re­cen­te, qui­zais apren­di­do na rá­pi­da ru­ta que a trou­xe­ra ata alí.

Non hou­bo tem­po pa­ra máis, un­ha re­pe­ti­ción do gol­pe es­tre­me­ceu o bar­co. Pola ban­da de es­tri­bor, un se­gun­do bo­te, pre­ña­do de or­fos, ama­rrou­se ao meu cos­ta­do. Non le­va­ba xen­te adul­ta, só un ra­paz no­vo duns do­ce anos, que co­man­da­ba o gru­po co­ma se fo­se un ca­pi­tán. Or­ga­ni­za­ron un­ha fi­la, que di­ría xa en­saia­da, e con cer­ta or­de ga­bea­ron pola amura, ten­tan­do á es­cu­ri­da­de. Aín­da así, ha­bía gri­tos afo­ga­dos, so­pri­dos si­lan­dei­ros, pa­la­bras en idio­mas que nun­ca oí­ra e chei­ro a me­do, moi­to me­do e re­pre­sión. Non lem­bro se che­guei a con­ta­los, quin­ce, dez ou do­ce, ou se a ci­fra che­gou a es­vae­cer­se na mi­ña me­mo­ria co­ma un óleo ave­llen­ta­do po­lo sa­li­tre. O que si re­cor­do foi a pro­ce­sión de es­que­le­tos con cha­que­ta que sen avi­so des­fi­lou pola cu­ber­ta do meu bar­co. Al­gúns sen­ta­ron con­tra a bor­da, e ou­tros res­pi­ra­ban ex­haus­tos men­tres apoia­ban a cabeza no chan. Un des­tes úl­ti­mos, un­ha ra­pa­za mo­re­na, duns ca­tro anos, co na­riz de fal­cón e un la­zo ce­les­te no pe­lo, fi­ta­ba pa­ra min á pro­cu­ra de alen­to. Ti­ña por ollos dous enor­mes dis­cos cor de cas­ta­ña. Sen­tin­me atra­ve­sa­do por un há­li­to de ne­ve fres­ca, con sa­bor ás fo­llas dos pi­nos e un fa­mi­liar aro­ma de amar­gor pre­ma­tu­ro. Pen­sei na mi­ña ca­sa e na mi­ña nai. De se­gu­ro es­ta­ba a re­zar. Pen­sei no meu pai no xus­to mo­men­to no que a mi­ra­da da ca­ti­va se cris­ta­li­zou; no ins­tan­te pre­ci­so en que, de­rro­ta­do, o seu pei­to dei­xou de mo­ver­se. Foi co­ma un­ha má­qui­na que de re­pen­te pa­rou de la­tir, co­ma un eterno com­pás de es­pe­ra, co­ma un cal­dei­rón de si­len­cio en­gaio­la­do por un­ha ba­tu­ta mor­ta.

ILUS­TRA­CIÓN ABRALDES

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.