An­xo

La Voz de Galicia (Barbanza) - - Relatos De Verán - DE F. J. FER­NÁN­DEZ DAVILA

O ve­llo ca­lou aquí, co­ma se to­do o uni­ver­so se con­cen­tra­se nun­ha sin­gu­la­ri­da­de ma­si­va on­de o son era un con­cep­to inex­plo­ra­do, un ele­men­to es­tra­ño nun­ha alia­xe de den­si­da­de in­fi­ni­ta; co­ma se en to­do o seu re­la­to ca­la­se o mun­do, co­ma se ca­la­se o océano, co­ma se o mar que­da­se en cal­ma, co­ma se ca­la­se o For­mi­gi­llo e ca­la­se a xen­te no For­mi­gi­llo, co­ma se el ta­mén ca­la­se por­que a ne­na de ca­tro anos se­guía sen alen­to, por­que o seu co­ra­zón se pa­ra­ra co­ma un re­lo­xo ava­ria­do.

«En­tón foi can­do se er­gueu e vin un an­xo por pri­mei­ra vez; non un deses que pin­tan na igre­xa, se­nón un dos de ver­da­de, dos que ca­mi­ñan en­tre nós e len os pre­gues da no­sa car­ne, as li­ñas cla­ras e es­cu­ras do no­so co­ra­zón; dos que se po­ñen tris­tes can­do ven as al­mas fe­ri­das e nos apli­can cu­ras im­per­cep­ti­bles. Si, foi en­tón can­do o fi­llo me­diano da mu­ller, a dos ollos sen fon­do, o que abor­da­ra con di­fi­cul­ta­de arras­tra­do con for­za po­la súa ir­má, con tan­ta for­za que cho­ra­ban co dano; foi en­tón can­do se er­gueu e co­me­zou a co­rrer, a co­rrer en li­ña rec­ta, en di­rec­ción á me­ni­ña as­fi­xia­da, á me­ni­ña sen alen­to da súa mes­ma ida­de. E co­rreu po­la cu­ber­ta es­va­ra­día, mo­lla­da de au­ga ne­gra, de au­ga que pa­re­cía san­gue, e es­va­rou. E es­va­rou po­la cu­ber­ta ca­ra a me­ni­ña afo­ga­da, e gol­peou­na cos pés, con to­da a plan­ta dos pés, con to­do o pe­so do seu cor­po mal nu­tri­do a es­va­rar por un­ha cu­ber­ta, cu­ber­ta de au­ga que pa­re­cía san­gue. E con to­do o san­gue, e con to­do o ai­re, e cos pés dun neno de au­ga no pei­to res­pi­rou, a me­ni­ña res­pi­rou, o na­riz de fal­cón in­ha­lou sus­tan­cia, e o la­zo azul do seu ca­be­lo co­me­zou a mo­ver­se, e ela in­cor­po­rou­se, in­cor­po­rou­se pa­ra que­dar sen­ta­da, sen­ta­da mi­ran­do ao mun­do, ao mun­do a tra­vés da luz, a tra­vés dun­ha raio­la de luz que se adi­vi­ña­ba tras os mon­tes, tras os mon­tes que mi­ran ao mar, que den­de sem­pre mi­ran ao mar. E o me­ni­ño an­xo, o que lle trou­xe­ra alen­to, o que lle de­ra ai­re nun­ha on­da, o me­ni­ño an­xo er­gueu­se. Er­gueu­se, mi­rou­na e deu a vol­ta, a vol­ta pa­ra sen­tar coa súa nai, cos seu ir­máns, coa súa nai pa­ra ago­char a ca­be­za no seu co­lo, de no­vo no seu co­lo pa­ra in­ten­tar dur­mir, pa­ra in­ten­tar dur­mir nes­te mun­do ca­la­do, nun uni­ver­so sen pa­la­bras, pa­ra dur­mir co­ma se non pa­sa­se na­da, co­ma se esa tra­xe­dia ig­no­ra­da, ro­dea­da de noi­te pe­cha­da, de né­boa ne­gra, co­ma se es­ta tra­xe­dia non fo­se a ser re­cor­da­da nun­ca por nin­guén en nin­gún lu­gar».

As mi­ñas no­tas pa­ra­ron aí, ao mes­mo tem­po que o ve­llo ma­ri­ñei­ro ca­la­ba pa­ra or­de­nar as súas emo­cións. Nun­ca, en nin­gun­ha das se­sións que com­par­ti­mos, ver­teu un­ha lá­gri­ma. Nin por un mo­men­to se lle que­brou a voz. Soa­men­te aquel día fi­xo un­ha pau­sa, un dis­cre­to re­ce­so pa­ra tem­pe­rar o co­ra­zón, co­ma se el ta­mén ne­ce­si­ta­se re­ani­ma­ción, ou co­ma se cum­pri­se un­ha pe­que­na pro­me­sa dia­ria de re­cor­dar en si­len­cio.

Caeu­me o ca­derno das mans e que­dei fi­tan­do pa­ra el un ins­tan­te. Se­me­lla­ba un­ha bar­ca de pa­pel na­ve­gan­do en­tre as en­gu­rras da al­fom­bra. As le­tras de tin­ta, can­sa­das e tor­tas, con­fi­gu­ra­ban un­ha an­gus­tia­da pa­sa­xe. A min mes­ma ima­xi­nei­me subida ne­la, coa de­ses­pe­ra­ción pe­ga­da ás cos­tas, e non pui­den fi­gu­rar­me o que sen­tía aque­la mu­ller. Eu ta­mén era un­ha pa­la­bra des­co­lo­ca­da que ti­ña un an­xo co­ma fi­llo e pro­tec­tor.

Pen­sei ta­mén en to­das esas mu­lle­res do mun­do que se arris­can a su­bir cos seus ne­nos nun bar­co de cau­cho. Ma­ti­nei no amor in­fi­ni­to dun­ha nai, e pre­gun­tei­me que po­de ha­ber tan in­hu­mano que pre­fi­ran com­pro­me­ter as vi­das dos seus me­ni­ños. Que mons­tro te­rri­ble as obri­ga a fu­xir das súas ca­sas e aven­tu­rar­se a mo­rrer so­bre un­ha sen­da de sal?

ILUS­TRA­CIÓN ABRALDES

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.