Cul­tu­ra

Vén de inau­gu­rar na Po­bra un­ha ex­po­si­ción for­ma­da po­los seus úl­ti­mos tra­ba­llos

La Voz de Galicia (Barbanza) - - La Voz De Barbanza - CAR­MEN FER­NÁN­DEZ / M.X.B.

El pin­tor Antonio Pérez pre­sen­ta sus nue­vas crea­cio­nes en una ex­po­si­ción en A Po­bra

Pa­ra ob­ter bos re­sul­ta­dos nun tra­ba­llo non é bo dei­xar as cou­sas ao azar. O ta­len­to sen es­for­zo non é un­ha boa com­bi­na­ción se se que­re fa­cer al­go a lon­go pra­zo. Antonio Pérez, pin­tor ri­bei­ren­se, en­ga­de a es­tes in­gre­dien­tes «pai­xón, in­ten­si­da­de e tem­po. Pa­ra que fru­ti­fi­quen as cou­sas hai que tra­ba­llar e tra­ba­llar». Ta­mén é dos que pen­sa que «o ta­len­to in­na­to haino que tra­ba­llar, ser cons­tan­tes, se­nón non hai bos re­sul­ta­dos». El é o re­fle­xo das súas pro­pias ver­bas. Fai uns días inau­gu­rou na ca­sa de cul­tu­ra Ra­quel Fer­nán­dez So­ler, na Po­bra do Ca­ra­mi­ñal, a ex­po­si­ción Agua­das e pas­teis. For­ma­da por 45 obras, é o tra­ba­llo desen­vol­vi­do ao lon­go dun ano. «A maio­ría dos ca­dros reali­cei­nos no 2016, pe­ro ta­mén hai pe­zas des­te ano», con­ta Pérez.

Des­ta vez, o ar­tis­ta qui­xo en­ga­dir obras ela­bo­ra­das cun­ha téc­ni­ca di­fe­ren­te ás que usa ha­bi­tual­men­te, o pas­tel. «É un­ha téc­ni­ca se­ca que non adoi­to usar moi­to por­que é bas­tan­te su­cia. Ta­mén é un­ha téc­ni­ca moi vo­lá­til, po­lo que hai que fi­xa­la con ver­niz», ex­pli­ca. Pe­ro non é a úni­ca no­vi­da­de que in­tro­du­ce na ex­po­si­ción. Nos 25 ca­dros rea­li­za­dos se­guin­do a téc­ni­ca do pas­tel, a te­má­ti­ca im­pe­ran­te é «de ho­me­na­xe ao fol­clo­re ga­le­go. Es­tán re­pre­sen­ta­dos gai­tei­ros, pan­de­re­tei­ras... Era un te­ma que ti­ña pen­den­te», ex­pli­ca o pin­tor. As ou­tras 20 pe­zas, pin­ta­das se­guin­do a téc­ni­ca da agua­da, te­ñen ou­tros pro­ta­go­nis­tas. «O te­ma que se­guen es­tas obras es­tá máis re­la­cio­na­do coa in­di­xen­cia. Apa­re­cen ta­mén ne­nos e an­ciáns», co­men­ta Pérez.

To­do ten a súa ra­zón de ser pa­ra o ri­bei­ren­se, por iso ti­ña cla­ro den­de o pri­mei­ro pa­so des­tas obras, que o seu tras­fon­do, o que que­re re­cal­car coas pin­tu­ras, é a tra­di­ción, a súa im­por­tan­cia na vi­da das per­soas. «A tra­di­ción é a mellor for­ma de iden­ti­fi­car a un­ha cul­tu­ra, a un po­bo. Que non só a vi­da é o te­lé­fono mó­bil, que é o que im­pe­ra ho­xe en día», si­na­la.

Vi­da de­di­ca­da á pin­tu­ra

O seu amor po­la ar­te vén den­de pe­queno, co­ma di el, «den­de sem­pre, prac­ti­ca­men­te den­de que na­cín». Pa­ra Pérez, a ar­te é «un­ha pai­xón que te arras­tra, que te le­va, que te ten pen­den­te do que fas ou do que non». Co­mo to­do ar­tis­ta, ten un te­ma ao que es­tá li­ga­do sem­pre. No seu ca­so, o mar co­pa pre­to «do 90 % da mi­ña obra», e ten un­ha ra­zón: é ca­pi­tán de pes­ca. Can­do era mo­zo, es­ti­vo tra­ba­llan­do 5 anos na ría, co seu pai e des­pois mar­chou a es­tu­dar, e ao re­ma­tar na­ve­gou du­ran­te ou­tros 10 en Su­dá­fri­ca. «Quei­ras que non, can­do

Ocu­pa­cións. Ade­mais de de­di­car­se a pin­tar ca­dros, im­par­te cla­ses de de­bu­xo e pin­tu­ra en Ri­bei­ra.

Ex­po­si­cións. Ex­hi­biu as súas obras en nu­me­ro­sos lu­ga­res, sen em­bar­go, hai al­gúns que lle im­pre­sio­na­ron moi­to, co­mo a an­ti­ga sa­la de ex­po­si­cións do Mu­seo Va­lle-In­clán.

te pos a pin­tar sáen­che as vi­ven­cias e os re­cor­dos. Aflo­ran os sen­ti­men­tos, e a min o que sem­pre me sae é o mar por­que é on­de máis tem­po es­ti­ven. Sáe­me sen que­rer», apun­ta Antonio Pérez.

Ou­tro signo iden­ti­fi­ca­dor da súa obra é o es­ti­lo co que rea­li­za as pe­zas. De­fí­ne­se a si mes­mo co­ma un pin­tor «cos­tu­mis­ta», ao que non lle preo­cu­pan moi­to as van­gar­das nin fa­cer cou­sas moi mo­der­nas xa que «non me saen de den­tro». A tra­vés da pin­tu­ra, dos seus ca­dros, o ri­bei­ren­se re­pre­sen­ta a súa ma­nei­ra de ser, a súa al­ma, os seus sen­ti­men­tos. «É un es­ti­lo per­soal, tra­to de con­ser­var un­ha for­ma de pin­tar que se re­co­ñe­za. Que ao ver as pin­tu­ras a xen­te sai­ba que son de Antonio. Que as iden­ti­fi­quen po­los tra­zos, po­la te­má­ti­ca, po­las co­res», con­ta o ar­tis­ta.

Á ho­ra de tra­ba­llar, Pérez non le­va a con­ta do tem­po in­ves­ti­do en ca­da ca­dro. Un dos fac­to­res que de­ter­mi­na o tem­po é «se a obra se rea­li­za en pa­pel, en óleo...», pe­ro ade­mais en­ga­de que «na maio­ría dos ca­sos non hai for­ma de me­di­lo, nin é re­co­men­da­ble. Non es­tás pen­den­te da ho­ra, nin do tem­po to­tal que te le­va». De ca­ra ao fu­tu­ro, o crea­dor ri­bei­ren­se ten al­gúns pro­xec­tos pen­den­tes, pe­ro aín­da ten que dar­lles for­ma. O que si ten cla­ro é que que­re re­pe­tir coa téc­ni­ca dos pas­teis.

MAR­COS CREO

Na mos­tra que ex­hi­be na ca­sa de cul­tu­ra Ra­quel So­ler, o ar­tis­ta ho­me­na­xea o fol­clo­re ga­le­go.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.