«Os per­ce­bes de aquí son co­mo a xen­te, bra­va, pe­ro forte, an­te o amor e a gue­rra»

Con­ta que en Cor­me mes­tú­ran­se pa­ra ela a ma­xia da fic­ción e a da reali­da­de, de xei­to es­pe­cial

La Voz de Galicia (Carballo) - Carballo local - - BERGANTIÑOS-SONEIRA-FISTERRA - PA­TRI­CIA BLAN­CO

A ac­triz Isa­bel Blan­co (Ber­na, 1974), em­bar­ca­da ago­ra no pro­xec­to te­le­vi­si­vo Ma­lo se­rá, ten ben cla­ro que non to­dos os pre­góns son iguais. Hai­nos es­pe­ciais. Ma­ñá, se­rá a en­car­ga­da de pro­nun­ciar o da Fes­ta do Percebe de Cor­me, e es­te en­tra no te­rreo dos sen­ti­dos. «O percebe é un sím­bo­lo tan no­so, da no­sa iden­ti­da­de, de for­za, de es­pí­ri­to, de co­ra­zón po­ten­te... », va­lo­ra. Boa co­ñe­ce­do­ra da co­mar­ca de Ber­gan­ti­ños, ase­gu­ra que ten em­pa­tía «fa­mi­liar e per­soal» con es­ta te­rra: «Creo moi­to na súa xen­te». Nin­guén pui­do es­que­cer á Ma­ría de Ma­reas Vi­vas. Ela tam­pou­co.

—¿E a súa re­la­ción con Cor­me?

—Hai un ca­ri­ño moi es­pe­cial con Cor­me por ser o po­bo que apa­re­cía sem­pre con Por­to­zás, pe­ro que non era Cor­me, ¡era Cor­me­lle! Aín­da me pre­gun­to ho­xe [ri] co­mo non hai un in­di­ca­dor de en­tra­da en po­boa­do, que é co­mo se di na au­to­es­co­la, que po­ña «Ben­vi­dos a Cor­me­lle». De­be­ría po­ñer­se, ¿non? Foi un­ha fic­ción que ba­teu to­dos os ré­cords de au­dien­cia, coa que re­ci­bi­mos tres anos se­gui­dos os pre­mios GECA á má­xi­ma au­dien­cia en Ma­drid. Fo­ron das pri­mei­ri­ñas que o pe­ta­ron tan­to. E en reali­da­de, gra­zas ao ami­go Mi­guel de Li­ra, ¿os per­ce­bes co­mo eran? ¡Co­ma pu­ños! Te­ño que men­cio­na­lo a el, por­que ade­mais de com­pa­ñei­ro, é un mes­tre da in­ter­pre­ta­ción. Xen­te que é xen­te, di­to así, e os da cos­ta en­ten­den moi ben is­to.

—Lo­go, a Fes­ta do Percebe, su­pón pa­ra vos­te­de vol­ver a ese Cor­me­lle.

—Ten un­ha ma­xia ma­ra­bi­llo­sa, por­que se te­ño iden­ti­da­de dal­gún lu­gar, é de­sa co­mar­ca. Te­ño fa­mi­lia pre­to, en Ca­ba­na. Re­cen­te­men­te, ta­mén den­de esa zo­na, che­gou­me o pre­mio Boa e Xe­ne­ro­sa. Moi­tí­si­ma da xen­te coa que eu me criei en Suí­za, na emi­gra­ción, era de­sa co­mar­ca. Ta­mén ti­ven na mi­ña vi­da un­ha per­soa moi es­pe­cial que era de Cor­me, el e a súa fa­mi­lia to­da. En cer­ta ma­nei­ra, is­to ta­mén é un tri­bu­to a el, un ho­me de mar. Por tan­to, al­go pa­ra min moi es­pe­cial, a ni­vel fa­mi­liar, a ni­vel sen­ti­men­tal, a ni­vel ar­tís­ti­co. Apór­ta­me moi­to es­te pre­gón: non me dá igual dar un que ou­tro, eh, non me dá igual. To­dos son bo­ni­tos, por­que tes aí a xen­te que te se­gue en te­le­vi­sión, e é un pú­bli­co que real­men­te é o que te si­túa aí e ao que lle de­be­mos to­do, pe­ro aín­da por ri­ba nes­te ca­so sig­ni­fí­ca­me moi­to a ni­vel emo­cio­nal, e xa di­go, tan­to na reali­da­de co­mo na fic­ción.

—Fa­lan­do do pre­gón, aín­da que non des­ve­le to­do... ¿Que con­ta­rá? ¿Lé­vao pre­pa­ra­do? ¿Im­pro­vi­sa­rá?

—Ago­ra mes­mo es­tou em­pe­zan­do un­ha an­dai­na te­le­vi­si­va, con en­saios bes­tiais to­da a se­ma­na. Aca­bo de che­gar de Ma­drid, o luns, e es­tou preparando un­ha se­rie... Real­men­te vou in­ten­tar ser moi ri­qui­ña [ri]. Le­vo to­do es­te tem­po pen­san­do, e eu sem­pre es­cri­bo, por­que me gus­tan os es­cri­tos. Pro­cu­ro fa­ce­lo sem­pre da mi­ña co­llei­ta e, po­lo que aca­bo de con­tar, o pre­gón vai ir to­do en torno ao meu víncu­lo con Cor­me­lle e ta­mén con Cor­me, on­de a ma­xia da fic­ción e da reali­da­de se mes­tu­ran dun xei­to es­pe­cial. A Fes­ta do Percebe non só é un­ha fes­ta gas­tro­nó­mi­ca, se­nón que en­xal­za un­ha iden­ti­da­de e, por for­tu­na, a xen­te de Cor­me aín­da ten a sor­te de se con­ser­var co es­pí­ri­to que te­ñen, coa súa fa­la, nun mun­do tan glo­ba­li­za­do. Gus­ta­ría­me que por máis que o tu­ris­mo avan­ce e que Lou­ren­zo em­pe­ce a ilu­mi­nar­nos coa súa luz, que por fa­vor esa luz non quei­me a no­sa, a no­sa esen­cia. Agra­de­cer ne­se sen­ti­do os no­sos per­ce­bes, ¡os dou­tros si­tios pa­re­cen fiún­chos! Un­ha vez es­ta­ba en Ma­rro­cos e en Ca­sa­blan­ca pu­xé­ron­nos al­go es­pe­cial... Can­do o des­ta­pa­ron e vin aque­les per­ce­bes, di­xen eu: ¡Si que pa­sa­ron fa­me! ¡Non de­beu de ha­ber nin­gún mar! En cam­bio, os per­ce­bes de aquí son co­mo a xen­te, bra­va, pe­ro forte, an­te o amor, an­te a gue­rra e an­te to­do. Xen­te de es­pí­ri­to forte, así que que na­da mo­di­fi­que es­ta for­ta­le­za que nos une co­mo po­bo e iden­ti­fi­ca. Ape­lar, pois, a crer en nós. Lon­ga vi­da á Fes­ta do Percebe, que se es­coi­te en moi­tos si­tios e re­tum­be on­de te­ña que re­tum­bar.

—Gús­tan­lle os per­ce­bes, de­du­zo.

—¡Pois mi­ra, gús­tan­me e ade­mais po­do to­ma­los! Que hai xen­te que, co­mo te­ñen moi­to sal... E bueno, ta­mén con­si­go co­me­los sen xi­rin­gar a nin­guén: iso sig­ni­fi­ca que xa sa­bes co­mer os per­ce­bes den­de hai moi­to tem­po [ri]. Can­do lles ex­pli­co aos es­tran­xei­ros co­mo co­me­los, fai­me gra­za por­que aca­ban man­cha­dos dun­ha cou­sa co­mo la­ran­xa. ¡Iso é que é bo o percebe!

ANA GAR­CÍA

Isa­bel Blan­co, re­ci­bin­do no 2016 o ga­lar­dón de Boa e Xe­ne­ro­sa.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.