A ca­se en­xe­ñei­ra máis rá­pi­da de Ga­li­cia que es­coi­ta mú­si­ca «ve­lla»

A no­va pon­te­ve­dre­sa, de 16 anos, di que pre­ci­sa al­guén dian­te nos úl­ti­mos me­tros de ca­rrei­ra co­mo re­fe­ren­te

La Voz de Galicia (Deza) - Deza local - - PONTEVEDRA DEPORTES - CAR­MEN GAR­CÍA DE BUR­GOS

É tí­mi­da, pe­ro non de­ma­sia­do. O nor­mal nun­ha ra­pa­za de de­za­seis anos que de can­do en vez ten un com­pro­mi­so pú­bli­co. E iso que a úl­ti­ma vez que ti­vo que re­co­ller un pre­mio non o es­pe­ra­ba. Lu­cía Fe­rrer con­fe­sa que can­do non ten al­guén dian­te nos úl­ti­mos me­tros de ca­rrei­ra per­de ve­lo­ci­da­de. Iso é o que es­ti­vo a pi­ques de pa­sar­lle a pa­sa­da fin de se­ma­na, can­do ba­teu un no­vo ré­cord ga­le­go xu­ve­nil nos cen me­tros va­las. Aín­da que se­me­lla que es­ta vi­to­ria o que de­mos­tra é que non pre­ci­sa nin­gún es­tí­mu­lo pa­ra ser a máis rá­pi­da, ela sos­tén que si, que co­me­zou a pro­ba a moi bo rit­mo, pe­ro que se lle fi­xo di­fí­cil re­ma­ta­la.

Lu­cía xa era a máis ve­loz da súa cla­se den­de pe­que­na. Ago­ra re­co­ñe­ce que ca­da vez com­par­te máis cou­sas coas súas com­pa­ñei­ras de atle­tis­mo e que ve al­go me­nos coas de Ba­che­re­la­to. É coas de­por­tis­tas coas que via­xa ca­se sem­pre. As súas de­rra­dei­ras se­ma­nas pa­sou­nas ou es­tu­dan­do ou com­pe­tin­do, por iso pui­do ver me­nos ás de cla­se. O rit­mo de ades­tra­men­to man­te­na co­rren­do de ca­tro a cin­co días á se­ma­na —en­tre dúas e dúas ho­ras e me­dia por se­sión— e os ou­tros dous, fin­can­do os có­ba­dos, e al­go de praia, que só lle que­dou un­ha e xa a re­cu­pe­rou. Es­tá cur­san­do os es­tu­dos da ra­ma tec­no­ló­xi­ca e, ma­lia que non des­car­ta ti­rar por Edu­ca­ción Fí­si­ca, es­tá ca­se con­ven­ci­da de que go­za­ría máis nun­ha en­xe­ñe­ría. As ma­tes gús­tan­lle es­pe­cial­men­te, ca­se tan­to co­mo odia a his­to­ria. «Xa non a te­ño es­te ano, pe­ro pa­ra o que vén si, ou­tra vez», di a mo­do de re­cor­da­to­rio ca­se pa­ra si mes­ma. Pe­ro ago­ra es­tá de va­ca­cións e to­ca o que to­ca.

Sem­pre un­ha no­va mar­ca

A tem­pa­da de atle­tis­mo es­tá no seu pun­to máis ál­xi­do e Lu­cía só que­re me­llo­rar a súa úl­ti­ma mar­ca. Foi o pri­mei­ro que lle di­xo o seu ades­tra­dor e tío, da So­cie­dad Gim­nás­ti­ca Pon­te­ve­dra, en can­to sou­bo que vi­ña de pul­ve­ri­zar a plus­mar­ca au­to­nó­mi­ca an­te­rior. «Dí­xo­me que se me ato­pei así de ben po­do me­llo­rar o tem­po nes­ta vin­dei­ra fin de se­ma­na», lem­bra, dán­do­lle a ra­zón: «Sem­pre tes que in­ten­tar me­llo­rar a túa mar­ca», di a no­va atle­ta.

Á pon­te­ve­dre­sa o atle­tis­mo vén­lle no san­gue, e o de­por­te ca­se de na­ce­men­to. Dous dos seus tíos son ades­tra­do­res e dous cur­máns, co­rre­do­res, así que a cou­sa foi me­nos ca­sual do que se­me­lla. Pro­bou moi­tos deportes an­tes de che­gar ao que a es­tá a mes­tu­rar coas me­llo­res de Ga­li­cia, pe­ro to­dos a abu­rrían. Aín-

Her­dou da súa ir­má maior o gus­to pola mú­si­ca rock, co­mo The Offs­pring, «gru­pos ve­llos», di

Ades­tra en­tre ca­tro e cin­co días á se­ma­na dúas ou dúas ho­ras e me­dia cun dos seus tíos

Gús­tan­lle as ma­te­má­ti­cas, pe­ro odia a his­to­ria. Es­te ano li­brou­se de­la, pe­ro o que ven, non

da así, can­do em­pe­zou a co­rrer non sa­bía que es­ta dis­ci­pli­na in­cluía va­las, pe­ro en can­to o des­cu­briu ti­vo cla­ro que era o seu. «É máis en­tre­ti­do. Nas dis­tan­cias li­sas des­con­cén­tro­me mi­ran­do á me­ta, e coas va­las vou fi­xán­do­me en ca­da un­ha de­las», ex­pli­ca, arro­xan­do to­ne­la­das de ló­xi­ca a un­ha ha­bi­li­da­de na­tu­ral.

A mú­si­ca rock

Lu­cía go­za tan­to do que fai que lle cus­ta enu­me­rar ou­tras afe­cións Gús­ta­lle a mú­si­ca, ma­lia que nun­ca ades­tra con ela. Acos­tu­ma­da a dis­tan­cias cur­tas e a per­co­rre­las en si­len­cio du­ran­te os ades­tra­men­tos, os rit­mos ro­quei­ros que es­coi­ta na ca­sa pou­co po­den axu­da­la á ho­ra de de­mos­trar que é a máis rá­pi­da. Po­lo me­nos, de Ga­li­cia; e po­lo me­nos, dos cen me­tros va­la. Enu­me­ra al­gún dos gru­pos que lle gus­tan co­mo se fo­se ser di­fí­cil co­ñe­ce­los: «The Offs­pring. Gús­tan­me moi­to os gru­pos ve­llos», di. Her­dou­nos, co­mo era pre­vi­si­ble, da súa ir­má maior: «Deu­lle po­lo heavy un­ha tem­po­ra­da e a min non me dis­gus­ta­ba, pe­ro si que me que­dei con al­gúns gru­pos de rock». E ago­ra po­de com­par­ti­los ta­mén fó­ra da ca­sa: “Ás mi­ñas ami­gas non lles gus­ta­ba es­ta mú­si­ca a nin­gun­ha, pe­ro es­te ano en­trou xen­te no­va no ins­ti­tu­to e a al­gúns si que lles gus­tan es­tes gru­pos», ex­pli­ca. E, co­mo to­do, al­go tan in­tan­xi­ble co­mo as ami­za­des vól­ven­se ra­zoa­bles e per­fec­ta­men­te com­pren­si­bles can­do un­ha ra­pa­za de de­za­seis anos fa­la so­bre elo.

FIR­MA

Lu­cía Fe­rrer ades­tra cin­co ou seis días á se­ma­na du­ran­te máis de dúas ho­ras ca­da xor­na­da.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.