«A cri­se no sec­tor téx­til le­vou­me a pro­fe­sio­na­li­zar­me no que me gus­ta­ba» O pe­che de em­pre­sas lo­cais obri­gou a moi­tas mu­lle­res a reiven­tar­se pro­fe­sio­nal­men­te

La Voz de Galicia (Deza) - Deza local - - AGENDA - AMELIA FERREIROA

Anos atrás a maio­ría das la­li­nen­ses tra­ba­lla­ban nal­gun­ha das moi­tas em­pre­sas do sec­tor téx­til ra­di­ca­das na ca­pi­tal de­zá pe­ro a fon­da cri­se em­pu­rrou a nu­me­ro­sas fir­mas ao pe­che dei­xan­do a cen­tos de mu­lle­res en si­tua­ción de desem­pre­go. Un­has apos­ta­ron por ten­tar re­co­lo­car­se en em­pre­sas do mes­mo sec­tor, aín­da que fo­se fó­ra do mu­ni­ci­pio, e ou­tras de­ca­tá­ron­se por dár­lle un­ha vol­ta de 180 graos a súa si­tua­ción la­bo­ral. Foi o ca­so de Est­her Por­te­la Cas­tro (Pra­do-Lalín) que des­pois de vin­te anos no téx­til, on­de se ini­ciou sen­do un­ha ado­les­cen­te, pa­sou a re­xen­tar un­ha flo­ra­ría na ca­pi­tal de­zá. —Ti­ña de­za­séis can­do en­trei a tra­ba­llar en Gé­ne­ros de Pun­to Mon­to­to. Era ca­si un­ha ne­na e alí es­ti­ven vin­te anos pe­ro che­gou a cri­se e que­dei en pa­ro. De­pre­sión e 33 anos. Ha­bía que reac­cio­nar. Es­ta­ba no me­llor da mi­ña vi­da la­bo­ral pe­ro to­tal­men­te per­di­da sin sa­ber que ía fa­cer xa que o úni­co pa­ra o que es­ta­ba pre­pa­ra­da, alo­me­nos así o pen­sa­ba eu, era pa­ra fa­cer o que fi­xe­ra ata en­tón. Creo que to­das as que vi­vi­ron es­te mo­men­to sa­ben do que fa­lo. Nun­ca fi­xe­ches ou­tra cou­sas e es­tás per­di­da!

—Do téx­til a ins­ta­lar a súa pro­pia flo­ra­ría. Un cam­bio ra­di­cal. —Bueno a de­co­ra­ción sem­pre foi un­ha cou­sa que me gus­tou, moi­to máis que ven­der un­ha plan­ta por exem­plo, pe­ro can­do me vin en pa­ro e con máis de trin­ta anos pen­sei que non po­día es­tan­car­me, que ti­ña que fa­cer al­go e su­pe­rar­me. A cri­se no sec­tor le­vou­me a pro­fe­sio­na­li­zar­me no que real­men­te me gus­ta­ba pe­ro ao que non me adi­ca­ba. Aí co­me­za­ron pois os cur­sos de for­ma- ción pa­ra ob­ter o tí­tu­lo coa me­ta pos­ta na idea de abrir al­go pro­pio. Eran anos en que non es­ta­ba dis­pos­ta a per­der tem­po xa que non ti­ña ida­de pa­ra iso; así que fai cin­co anos que abrín a mi­ña flo­ra­ría en Lalín.

—¿Co­mo de­fi­ni­ría os co­me­zos? —Di­fí­ci­les. Moi di­fí­ci­les. A cri­se fi­xo que o téx­til e ou­tros moi­tos sec­to­res se de­rru­ba­ran pe­ro eu ta­mén abrín no me­dio de­sa pro­fun­da cri­se... A xen­te non me co­ñe­cía, e os que me co­ñe­cían só me re­la­cio­na­ban coa cos­tu­ra... Fo­ron me­ses de ir cap­tan­do clien­te­la, de xen­te que te ía pro­ban­do e real­men­te co­me­cei a arran­car no ve­rán des­pois de que abri­ra a ten­da no mes de de­cem­bro.

—¿Te­rá moi pre­sen­te na me­mo­ria o pri­mei­ro en­car­go flo­ral e a pri­mei­ra vo­da?

—Cla­ro. Un­ha vo­da en An­zo foi a pri­mei­ra ce­ri­mo­nia que fi­xen e A or­quí­dea, es­ti­lo­sa e pre­sen­te no fo­gar. Os tu­li­páns son as flo­res pre­fe­ri­das des­ta flo­ris­ta la­li­nen­se. As peo­nías que non lle fal­ten e apos­ta ta­mén por un­ha óp­ti­ma co­lo­ca­ción dal­gun­ha or­quí­dea en es­tan­cias aber­tas. «É un­ha plan­ta que me apor­ta se­gu­ri­da­de e im­preg­na es­ti­lo». un­ha co­roa mor­tuo­ria que aín­da pa­re­ce que a ve­xo e sin­to o me­do que ti­ña da­que­la por se lle caia al­gun­ha flor. Non ti­ña apoio pro­fe­sio­nal de nin­guén e non é fá­cil co­me­zar de ce­ro. Apro­vei­to pa­ra agra­de­cer den­de aquí o apoio mo­ral que me brin­dou a fa­mi­lia ne­se mo­men­tos e a con­fian­za que eses noi­vos de An­zo de­po­si­ta­ron na mi­ña per­soa pa­ra a súa vo­da. —Ago­ra, cin­co anos des­pois de­sa apos­ta e se pui­de­ra, ¿vol­ta­ría a tra­ba­llar no téx­til? —Te­ño que re­co­ñe­cer que foi un sec­tor que me dou tra­ba­llo ao lon­go de vin­te anos e es­tou enor­me­men­te agra­de­ci­da por ese fei­to pe­ro non está ago­ra mes­mo no meu ob­xec­ti­vo nin desexo vol­tar. Non cam­bio o tra­ba­llo que te­ño ago­ra por na­da do mun­do. —¿Apren­di­za­xe en po­si­ti­vo? —Po­do di­cir que apren­dín máis en cin­co anos que nos vin­te que pa­sei no téx­til. É un mun­do no que co­ñe­ces moi­ta xen­te e vas apren­den­do de cada un­ha de­la. A cos­tu­ra non dei­xa de ser ru­ti­na­ria men­tras que a flo­ra­ría é to­do crea­ti­vi­da­de. Agra­de­zo moi­to á xen­te que me deu em­pre­go ao lon­go de vin­te anos pe­ro apos­tei, por un­ha obri­ga, por un ca­mi­ño ben di­fe­ren­te e es­tou enor­me­men­te con­ten­ta de ha­be­lo fei­to. Non me arre­pin­to.

ROBER AMA­DO

Est­her Por­te­la no pro­ce­so de ela­bo­ra­ción dun ra­mo, que po­de su­po­ñer tres ho­ras de tra­ba­llo.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.