«A no­sa es­tru­tu­ra é de li­bre aso­cia­ción»

«LI­BRE­MEN­TE» É O PRI­MEI­RO TRA­BA­LLO FÍ­SI­CO DOS LA­BRE­GOS DO TEM­PO DOS SPUT­NIKS, UN­HA FOR­MA­CIÓN DE TRÍO QUE REIVIN­DI­CA A CAN­CIÓN PRO­TES­TA E QUE CE­LE­BRA ASÍ OS SEUS DEZ ANOS DE RE­BEL­DÍA E DE RE­XA CON­CIEN­CIA SO­BRE OS ES­CE­NA­RIOS

La Voz de Galicia (A Coruña) - Fugas - - [ MÚSICA ] -

DO­LO­RES VÁZQUEZ | O Leo (Vi­go, 1974), aso­cia­do ar­tis­ti­ca­men­te ao ape­li­do con re­mi­nis­cen­cias pun­kies i Arre­me­cág­ho­na, xun­to co Gar­cía, coa ba­se hip hop de in­te­gran­te de Dios Ke Te Crew, e a Ly­dia Bo­ta­na, que voa en so­li­ta­rio coa mú­si­ca mes­ti­za de Ly­dia Bol­bo­re­ta, ve­ñen de xun­tar­se no Ra­pa­pou­lo es­tu­dio, eles que pre­su­mían de non en­saiar, pa­ra sa­car adian­te e de ma­nei­ra asem­blea­ria, Li­bre­men­te, do­ce pe­zas de con­tun­den­te pro­tes­ta coa que cum­pren o seu idea­rio de que non exis­ten fron­tei­ras en­tre a ar­te e a ac­ción po­lí­ti­ca. Xun­tos son La­bre­gos do Tem­po dos Sput­niks e re­co­llen nes­te pri­mei­ro dis­co o ac­ti­vis­mo que de­fen­den na rúa, en­ten­den­do que a súa mú­si­ca «é un­ha ver­ten­te máis da ac­ti­vi­da­de hu­ma­na e ten que res­pon­sa­bi­li­zar­se do im­pac­to na so­cie­da­de».

—Hou­bo un cam­bio na for­ma­ción.

—Ly­dia veu por­que mar­chou pa­ra a emi­gra­ción Ve­ro. Ini­cial­men­te era­mos atí­pi­cos ta­mén, es­ta­ba­mos Gar­cía, que ra­pea­ba poe­mas de Celso Emi­lio, e eu, que fa­cía ver­sións de Su­so Vaa­mon­de, Luís Emi­lio Ba­ta­llán e can­cións de loi­ta, por­que sem­pre ti­ven a tei­ma de re­cu­pe­rar a can­ción pro­tes­ta e que non se cre­ba­se a tra­di­ción in­ter­xe­ra­cio­nal. E ao fi­nal, con Ve­ro, cons­ti­tuí­mo­nos en gru­po.

—Pe­ro máis aló das ac­tua­cións en di­rec­to, ¿xun­tá­ban­se pa­ra al­go?

—Foi gra­dual, ao prin­ci­pio pre­su­mía­mos de non en­saiar, de que o Gar­cía e máis eu che- gá­ba­mos e im­pro­vi­sa­ba­mos; en­trou o ba­te­ría e se­guía­mos sen en­saiar. No pri­mei­ro con­cer­to con Ve­ro vi­ña pa­ra to­car dous te­mas e que­dou máis da me­ta­de do con­cer­to, des­pois em­pe­za­mos a en­saiar, pe­ro nun­ca o re­per­to­rio de adian­te e atrás. Así é que con Ve­ro só te­mos un re­xis­tro gra­va­do, que ta­mén vai no dis­co, que é O meu rei­na­do, que fi­xe­ra­mos pa­ra o cen­te­na­rio de Celso Emi­lio.

—¿E como che­ga­des a Ly­dia?

—Máis ca un gru­po so­mos un­ha su­ma de in­di­vi­dua­li­da­des. O Gar­cía e máis eu so­mos máis anar­coin­de­pen­den­tis­tas e a es­tru­tu­ra é de li­bre aso­cia­ción, moi ácra­ta, xun­tá­mo­nos e to­ca­mos. Ta­mén nos in­tere­sa que iso se re­co­lla e, ao mar­char Ve­ro, apos­ta­mos po­la va­rie­da­de: pa­re­cía­nos máis en­ri­que­ce­dor al­guén alleo ao hip hop e ao punk, que é o que nós prac­ti­ca­mos. Co­ñe­cía o tra­ba­llo de Ly­dia nou­tras ban­das e xun­ta­ba o de ter co­ñe­ce­men­tos mu­si­cais de con­ser­va­to­rio e o de ter­se que en­fron­tar cun ins­tru­men­to no­vo pa­ra ela. Con nós to­ca a ba­te­ría, aín­da que é mul­ti­ins­tru­men­tis­ta e ba­si­ca­men­te é a que sa­be mú­si­ca dos tres.

—Na pro­mo­ción di­se que so-

—Non a da­mos nós, co­lle­mos un tex­to que nos fai ilu­sión de Vi­tu­co Nei­ra [Ru­xe Ru­xe] e asu­mí­mo­lo por­que ta­mén nos exi­me da res­pon­sa­bi­li­da­de de fa­lar de nós mes­mos, cou­sa que nos da un pou­co de pe­re­za e pu­dor.

—E con­ta­des coa co­la­bo­ra­ción de Mi­ni e Me­ro no dis­co.

—Un­ha das no­sas fra­ses nos con­cer­tos é que os úni­cos pais éti­cos e es­té­ti­cos que re­co­ñe­ce­mos son Mi­ni e Me­ro. Así de to­tal é o no­so amor ca­ra aos mes­tres. Ape­te­cía­nos que es­ti­ve­sen eles e só eles.

LU­CÍA MA­LLO

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.