Mi­la­gres

La Voz de Galicia (Lugo) - - Opinión -

Eu que­ría un mi­la­gre. Mais, sin­ce­ra­men­te, xa non con­ta­ba con el. Por­que os mi­la­gres, co­ma os so­ños, son moi di­fí­ci­les de con­se­guir. Con to­do, desexa­ba un­ha fan­ta­sía fei­ta reali­da­de. Que­ría un di­ri­xen­te, un par­ti­do, un cam­bio, un­ha co­rren­te ou un idea­rio ca­paz de con­ven­cer á in­men­sa maio­ría des­te país por­que en­che­se a ilu­sión da xen­te, e a fe. Pe­ro era, co­mo di­xen, un mi­la­gre. Qui­zais por iso as elec­cións fo­ron co­mo fo­ron. Non un­ha se­gun­da vol­ta nin un­ha no­va con­vo­ca­to­ria. Non. Foi un­ha re­pe­ti­ción das de hai uns me­ses. E saíu o que saíu, al­go moi se­me­llan­te ao que xa ti­ña­mos. Cer­tos ma­ti­ces, si, pe­ro de­ma­sia­do si­mi­lar. Ao fi­nal, es­ta­mos xus­to co­ma que­da­mos. Nin máis nin me­nos. Os nú­me­ros son moi apro­xi­ma­dos aos que vi­ña­mos de fa­cer hai na­da. Por cer­to, un­has ci­fras coas que fo­mos in­ca­pa­ces de ato­par un Go­berno pa­ra o país.

O que xa non sei é se o po­bo non sa­be o que que­re ou, po­la con­tra, sá­beo per­fec­ta­men­te. É di­cir, bus­ca o que xa ti­ña. Que­ro crer que nos ma­ni­fes­ta­mos pa­ra aca­bar cos to­ta­li­ta­ris­mos e as maio­rías ab­so­lu­tas, que nun­ca me gus­ta­ron. Pe­ro por ou­tro la­do... non so­mos quen de mu­dar a si­tua­ción, ou é que non hai na­da me­llo­ra­ble ou na­da me­llor? Is­to é pre­ci­sa­men­te o que me preo­cu­pa.

Cla­ro que de­be­ria­mos ter en con­ta que, nes­te tem­po de re­fle­xión, nin­gún par­ti­do mu­dou en gran me­di­da a súa ac­ti­tu­de co­mo pa­ra ofre­cer un no­vo ho­ri­zon­te. Por que, en­tón, ha­bían cam­biar os vo­tan­tes de pa­re­cer?

Mi­la­gres os xus­tos. Ago­ra a ver se non fai fal­ta un pa­ra que ha­xa, por fin, Go­berno.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.