A or­de dos ape­li­dos

La Voz de Galicia (Lugo) - - Opinión - XA­VIER ALCALÁ

La Voz de Ga­li­cia é un in­men­so re­po­si­to­rio de da­tos cul­tu­rais. Un re­pa­so ás mor­tuo­rias que pu­bli­ca dá pa­ra co­ñe­cer­mos que un ga­le­go tí­pi­co che­ga á fin da vi­da con no­me, dous ape­li­dos, al­cu­me e ca­sa ma­triz: por exem­plo, «Luís Ló­pez Da­pía, Lu­cho, Fe­rra­dor do Cas­tro, Ca­sa de Xan Pe­queno, La­mas». O se­ñor Luís pro­ce­día dos Ló­pez (pa­tro­ní­mi­co, Fi­llo de Lo­po) e dos Da Pía (to­po­ní­mi­co), era co­ñe­ci­do co­mo Lu­cho, exer­ce­ra de fe­rra­dor no Cas­tro e mo­ra­ba na ca­sa do pa­tru­cio an­te­pa­sa­do Xan Pe­queno.

Os ape­li­dos pro­ve­ñen da fi­lia­ción (mor­men­te os aca­ba­dos en ez), das con­di­cións per­soais (Cal­vo, Manso, Lou­ro...), dos ofi­cios (Fe­rrei­ro, Ma­ri­ño, La­bra­dor...), da to­po­ni­mia (No­guei­ra, La­me­la, Cou­to...), dos «ani­mais da fa­mi­lia» (Gol­pe, Lo­bo, Ca­ba­lo...), mes­mo de al­cu­mes.

En Es­pa­ña o re­gu­la­men­to im­pu­xo na se­cuen­cia dos ape­li­dos un pa­triar­ca­lis­mo fe­mi­nis­ta: o pa­terno per­du­ra co­mo pri­mei­ro, mais as mu­lle­res ca­sa­das man­te­ñen os seus. Pa­ra os es­pa­ñois que an­dan po­lo mun­do é un in­co­mo­do usa­ren dous ape­li­dos. Afei­tos a se­ren cha­ma­dos po­lo pri­mei­ro, as con­fu­sións fó­ra de Es­pa­ña son fre­cuen­tes: ra­ra­men­te se aten­de ao se­gun­do, o last na­me.

In­ver­ter a or­de dos ape­li­dos re­sol­ve­ría o pro­ble­ma de ca­sar­mos o sis­te­ma de iden­ti­fi­ca­ción es­pa­ñol cos dos paí­ses que man­dan no mun­do (o fa­mo­so Ken­nedy cha­má­ba­se John Fitz­ge­rald Ken­nedy, sen­do o ape­li­do da mai o in­ter­me­dio). Mais iso non ali­via de pa­triar­ca­lis­mo o re­gu­la­men­to, e hai quen —de ma­nei­ra chus­ca— su­xi­re dei­xar co­mo prin­ci­pal o ape­li­do ma­terno, úni­co sem­pre cer­to.

Co­mo din os mi­li­ta­res, «or­de e con­tra­or­de, des­or­de». O no­vo re­gu­la­men­to a cer­ca dos ape­li­dos en Es­pa­ña dá ca­bo dun­ha van­ta­xe: ata ago­ra —sal­vo no ca­so dos fi­llos de dous ir­máns ca­sa­dos con dúas ir­más— lo­go se apre­cia­ba quen é ir­mán, cur­mán ou pri­mo de quen. ¿Que vai pa­sar en dian­te? Ábre­se un­ha gran­de in­cóg­ni­ta.

Mes­mo así, de­be­mos con­ce­der un aplau­so á li­ber­da­de de es­co­lla de ape­li­dos, so­bre to­do por­que po­de ali­viar dos que es­tig­ma­ti­zan: re­sul­ta mal­soan­te que un­ha da­ma le­ve o mi­cro­to­po­ní­mi­co Por­ca; por non fa­lar­mos de so­bre­no­mes co­ma Ga­go, Ex­pó­si­to ou —o máis du­ro de to­dos— No.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.