Ga­li­cia, o país das ma­ra­bi­llas

La Voz de Galicia (Lugo) - - Opinión - XOSÉ CAR­LOS CANEIRO

Un­ha vez fa­lou Cun­quei­ro das ro­sas que na­cen na bei­ra da ou­to­nía. Gar­cía Már­quez ase­gu­ra­ba que a nos­tal­xia em­pe­za nun sa­bor, olor, aro­ma. Eran esas ma­ra­bi­llas que os mes­tres es­cul­pían na me­mo­ria: pa­ra que o tem­po non o bo­rre to­do. Iso so­mos: me­mo­ria. Sa­be­mos de on­de vi­mos e in­tuí­mos ca­ra a on­de que­re­mos ir. Pro­ce­de­mos do Xé­ne­se que arre­cen­de a ma­zá ver­dí­si­ma, co sol aga­tu­ñan­do os men­ce­res de tra­ba­llo agrí­co­la ou ma­ri­ño, pu­ro li­ris­mo. A no­sa lí­ri­ca es­tá no campo e nos océa­nos. Se non exis­ti­sen, es­te país se­ría ou­tro. Pe­ro que­dan as ro­sas. No Día de Ga­li­cia eu que­ro ver to­das as Ga­li­cias que son un­ha e soa: te­rra e mar, di­go ou­tra vez. Aquí na­ce­mos. Aquí dei­xa­re­mos de ser al­gún día.

Non co­ñe­zo un país me­llor có no­so. Un te­rri­to­rio on­de se co­ma me­llor: ca­li­da­de e am­pli­tu­de. A cal­que­ra lu­gar do mundo on­de acu­do que­ro prac­ti­car, gros­so mo­do, un­ha cien­cia gas­tro­nó­mi­ca com­pa­ra­da. Sem­pre ga­na­mos Nós. Ir de aquí pa­ra alá e sa­ber que aquí so­mos dis­tin­tos, úni­cos. Esa sin­gu­la­ri­da­de na­ce no que co­me­mos e no que co­men os se­res, por­cos e bó­vi­dos es­plén­di­dos ou pi­tas fa­bu­lo­sas, das no­sas fa­cen­das. So­mos o que so­ña­mos, di­go a miú­do. Pe­ro en reali­da­de so­mos o que co­me­mos. A nos­tal­xia —o re­gre­so ao tem­po fe­liz— em­pe­za sem­pre cun arre­cen­do. Un olor. Eu sei que a te­rra hú­mi­da fa­la máis de Ga­li­cia que to­dos os am­pu­lo­sos es­tu­dos en­col das súas es­ta­tís­ti­cas. E sei que a ma­tan­za le­va no seu ri­to un de­bu­xo di­fu­mi­na­do, ex­pre­sio­nis­ta, do no­so es­ta­do de áni­mo. Iso é Ga­li­cia: un es­ta­do de áni­mo. Non po­de­ría exis­tir dou­tro xei­to. Po­rén ese es­ta­do ten cau­sas e pro­ce­sos que o per­fi­lan: a co­mi­da, a in­dus­tria que des­ti­la a co­mi­da, os avan­ces tec­no­ló­xi­cos que en­cum­bran aín­da máis a co­mi­da do país de Nós, di­go, o país das ma­ra­bi­llas.

En torno a ca­da 25 de xu­llo in­ten­to re­fu­xiar­me no que so­mos, no que son, pa­ra non ex­tra­viar­me de­fi­ni­ti­va­men­te. E son iso que ci­tei arri­ba: ali­men­to. Per­mí­to­me a re­dun­dan­cia pa­ra sig­ni­fi­car, ali­te­ra­ria­men­te, que o ali­men­to é quen nu­tre os si­nais de iden­ti­da­de ga­le­gos. As per­di­ces con cho­co­la­te de mes­tre Cun­quei­ro non eran me­llo­res que as sim­plí­si­mas car­nes ten­ras da mi­ña tri­bo ve­ri­ne­sa. Fei­ti­ñas na bra­sa, co­mo os amo­res ado­les­cen­tes. Aquí me que­do por fin. Cos amo­res. Eis a cues­tión que to­do de­fi­ne e de­fen­de: amar e ser ama­do. Amar a Ga­li­cia, no fon­do, é es­ti­mar o que Ga­li­cia pro­cu­ra pa­ra nós a dia­rio. Amar ta­mén aos que non per­mi­ten que per­da­mos as esen­cias nin as nos­tal­xias: esas que em­pe­zan sem­pre por un olor. Con­ta­ba Gar­cía Már­quez que el ti­ña de­van­cei­ros ga­le­gos. Ase­gu­rou­se can­do en 1983 pro­bou o la­cón con gre­los e des­cu­briu o sa­bor exac­to que co­ci­ña­ra pa­ra el a súa avoa Tran­qui­li­na Igua­rán Co­tes. Ser ga­le­go é co­mer co­mo ga­le­go. Ben o sa­bían Már­quez e Cun­quei­ro. Eles ta­mén ata­ron o seu co­ra­zón, co­mo ro­sas que me­dran na bei­ra do tem­po, a Ga­li­cia: o país das ma­ra­bi­llas.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.