Afec­tos que per­du­ran

La Voz de Galicia (A Coruña) - Fugas - - LIBROS / GALEGO - TEX­TO: RA­MÓN NI­CO­LÁS

Bal­do Ra­mos sim­bo­li­za un­ha das vo­ces máis sen­llei­ras e in­ten­sas da poe­sía ga­le­ga con­tem­po­rá­nea: dono dun­ha tra­xec­to­ria di­la­ta­da ca­rac­te­rí­za­se por esa von­ta­de de ex­plo­ra­ción con­ti­nua, á que gar­da fi­de­li­da­de des­de hai anos, nas po­si­bi­li­da­des que ofre­ce a in­ter­ac­ción en­tre a pa­la­bra poé­ti­ca e o uni­ver­so ar­tís­ti­co que po­boa a pin­tu­ra ou a ima­xe. Con to­do, nes­te Car­tas den­de o es­quen­zo, Ra­mos op­ta por tran­si­tar un ca­mi­ño en que con­den­sa to­da a aten­ción na pa­la­bra pois nel pla­nea pri­mor­dial­men­te un­ha preo­cu­pa­ción co­mo é a de es­cul­car nas di­men­sións que ate­sou­ra a pro­pia lin­gua­xe co­mo fe­rra­men­ta co­mu­ni­ca­ti­va can­do es­ta se vai di­luín­do ou per­den­do. As car­tas na­cen «des­de o in­te­rior do es­quen­zo» e son pa­la­bras con­ci­bi­das des­de un si­len­cio que, ao tem­po, é un des­te­rro ou exi­lio em­po­bre­ci­do po­la in­ca­pa­ci­da­de de ex­pre­sar, mais pre­sen­te sem­pre coa in­ten­ción de tes­te­mu­ñar un «eu», is­to é, de ma­te­ria­li­zar un­ha pre­sen­za e un­ha pe­ga­da an­tes da des­apa­ri­ción.

O dis­cur­so poé­ti­co —sem­pre con­ci­bi­do cun tra­zo lim­po e bri­llan­te— cén­tra­se na per­da pro­gre­si­va da me­mo­ria: ne­sa me­mo­ria co­mo fon­te que, nal­gún mo­men­to, po­de es­ti­ñar­se se hai un­ha ra­zón po­de­ro­sa que a des­trúe co­mo é a am­ne­sia que pro­du­ce o alz­héi­mer. Ve­laí co­mo arre­dor des­te mo­ti­vo se ar­ti­cu­la un diá­lo­go, na reali­da­de un do­bre diá­lo­go, a tra­vés dun­has car­tas que, por un la­do adop­tan a for­ma de poe­ma me­dian­te as que un pai es­cri­be ao fi­llo sa­ben­do que es­te nun­ca es­per­ta­rá den­tro dese so­ño; mais ta­mén hai ou­tro diá­lo­go —nes­te ca­so un­ha sor­te de mo­nó­lo­go— que é ou­tro pun­to de vis­ta, nes­te ca­so si­tua­do ao pé do poe­ma e go­ber­na­do por un dis­cur­so máis na­rra­ti­vo e do­ta­do dun­ha orien­ta­ción dis­tin­ta, se ca­dra ex­pos­to nun­ha clave máis op­ti­mis­ta, evo­ca­do­ra e que asu­me a en­fer­mi­da­de que trae can­da si a des­me­mo­ria. Nun e nou­tro ca­so, en­vol­ve es­te li­bro pro­fun­do un­ha «lec­ción a pi­ques de ser es­quen­ci­da», cons­truí­da por anacos de me­mo­ria que re­soan nun non-lu­gar do que xa non se vol­ve; mais son ao tem­po ecos que per­ci­bi­mos coa von­ta­de de eri­xir un tes­te­mu­ño de vi­da e amor fi­lial que se man­tén, ma­lia o er­mo da ruí­na e a doen­za. Es­tas Car­tas... cons­ti­túen un li­bro que cóm­pre ha­bi­tar coa lec­tu­ra, po­boa­do de in­ten­sa emo­ción por­que as pa­la­bras po­den per­der­se pe­ro os afec­tos per­du­ran, ma­lia a in­co­mu­ni­ca­ción que o si­len­cio com­por­ta.

FOTO: XOÁN A. SO­LER

CAR­TAS DEN­DE O ES­QUEN­ZO AU­TOR BAL­DO RA­MOS EDI­TO­RIAL GA­LA­XIA 80 PÁXINAS

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.