Can­do me mi­ro ó es­pe­llo di­go: Es­te ti­po con bar­ba, quen é?”

Nun­ca se sa­be o que che po­de cam­biar a vi­da. Un cliente do quios­co fa­mi­liar abriu­lle as por­tas á in­ter­pre­ta­ción. Fa­la­mos con el das súas ex­pe­rien­cias, da súa ba­ga­xe e do dis­fru­te e ami­za­des na pan­ta­lla. Nós co­ñe­cé­mo­lo po­lo seu pa­pel de San­tos en «Se­rra­mou

La Voz de Galicia (A Coruña) - Yes - - RESPONDE - TEX­TO: NA­TA­LIA VÁZ­QUEZ GIAO

Ser ac­tor non é cou­sa doa­da. Re­qui­re dis­ci­pli­na, es­tu­do, ma­ne­xo de téc­ni­cas ac­to­rais e mil de­ta­lles que se­gu­ra­men­te nin ima­xi­na­mos. Che­gar lon­xe é un ca­mi­ño que non cal­que­ra po­de al­can­zar e moi­tas ve­ces che cam­bia a vi­da por com­ple­to. Ra­món Cas­ti­ñei­ras Ro­drí­guez, san­tia­gués de 53 anos, le­va na pro­fe­sión máis de trin­ta. Os co­me­zos non fo­ron sin­xe­los, des­cu­briu a súa pai­xón po­la in­ter­pre­ta­ción e foi más for­te que a dos es­tu­dos uni­ver­si­ta­rios que co­me­za­ra. Ago­ra coa súa ve­te­ra­nía ás cos­tas fa­la do seu per­co­rri­do, do des­fru­te do seu tra­ba­llo, das ami­za­des e dos no­vos pro­xec­tos vin­dei­ros.

—De on­de ven o teu apo­do Mon­ti? —Pú­xo­mo un­ha pri­ma de pe­queno por­que non lle gus­ta­ban os no­mes tí­pi­cos. Ela era moi fan de Mont­go­mery Clift e Monty era o séu di­mi­nu­ti­vo. Nun­ca nin­guén me cha­mou Ra­món. Se mo cha­man cús­ta­me dar­me con­ta que é por min. No co­le cha­má­ban­me po­lo ape­li­do: Cas­ti, que Cas­ti­ñe­rias é moi lon­go.

—Co­mo é o teu día a día? —Non fa­go na­da ex­cep­cio­nal [ri­sos]. Os ac­to­res non te­mos uns ho­ra­rios fi­xos co­ma os de­mais e non tra­ba­lla­mos to­dos os días. En Se­rra­mou­ra to­ca­ba ma­dru­gar, por­que en­tra­mos ás oi­to e ás se­te hai que es­tar ma­qui­llán­do­se. Non sei por que ca­da vez es­per­to máis ce­do, se­rá cues­tión dos bio­rrit­mos. Se non es­tou tra­ba­llan­do, es­tu­do os guions. Po­lo de­mais, ér­go­me, al­mor­zo po­ten­te —froi­ta, té e al­go sal­ga­do co­mo un­has to­rra­das ou ga­lle­tas—, mi­ro as re­des so­ciais, as no­ti­cias e se te­ño ga­nas vou ao xim­na­sio. Se non, sem­pre hai que fa­cer na ca­sa, lim­par e os la­bo­res pro­pios. Po­la noi­te gús­ta­me que­dar na ca­sa ven­do pe­lí­cu­las ou se­ries. Non é que saia moi­to pe­ro ape­te­ce es­tar na ca­sa á noi­te.

—Es ac­ti­vo nas re­des so­ciais? —Vai por tem­pa­das, pe­ro creo que na no­sa pro­fe­sión can­to máis te mos­tres, me­llor; se non, non exis­tes. É un con­di­men­to máis no tra­ba­llo. Por iso me gus­ta ser ac­ti­vo. Nas emi­sións de Se­rra­mou­ra é moi di­ver­ti­do: te­mos un­ha le­xión de fans es­tu­pen­da. Ás ve­ces é un pou­co obri­ga­do con­tes­tar­lles, pe­ro que me­nos xa que fan o es­for­zo. Gra­zas a eles es­ta­mos tra­ba­llan­do.

—Tes un­ha gran ba­ga­xe ás cos­tas. Co­mo

fo­ron os pri­mei­ros cás­tings? —O ‘non’ sem­pre é maio­ri­ta­rio. A min cus­tá­ba­me moi­to ir ao prin­ci­pio po­los ner­vios, ata que al­guén me di­xo: «Mi­ra, to­ma un­ha pas­ti­lli­ta des­tas ma­ra­bi­llo­sas que hai pa­ra qui­tar o ner­vio do es­tó­ma­go», e ata que o fi­xen non fun tran­qui­lo. Ago­ra xa non as to­mo dende hai moi­tos anos, pe­ro aín­da pa­ra os máis ex­per­tos é un­ha si­tua­ción real­men­te com­pli­ca­da. Sa­bes que es­tás sen­do xul­ga­do e esa sen­sa­ción non é agra­da­ble.

—Ca­les fo­ron os teus ini­cios? —Foi no tea­tro por ca­sua­li­da­de. Na mi­ña idea non es­ta­ba ser ac­tor. Hai moi­tos anos, meus pais ti­ñan un quios­co e por alí vi­ña a comprar a pren­sa un home que ti­ña un­ha com­pa­ñía de tea­tro. Un día dí­xo­me: «Oes, a ti ape­te­ce­ría­che pro­bar? Tes ca­ra de que che po­de gus­tar». Pro­bei e aquí me tes. —En­tón, que era o que ti­ñas en men­te da­que­la? —Em­pe­cei a es­tu­dar Fi­lo­lo­xía In­gle­sa, gus­tá­ban­me moi­to os idio­mas. Pe­ro de­cep­cio­nou­me bas­tan­te a uni­ver­si­da­de e en se­gun­do dei­xeino, que foi can­do em­pe­cei a fa­cer tea­tro. Ta­mén ti­ven un pa­rón, un­ha mes­tu­ra de crise la­bo­ral e emocional [ri­sos]. Re­to­mei a uni­ver­si­da­de e ma­tri­cu­lei­me en Ma­xis­te­rio. Can­do es­ta­ba aca­ban­do pú­xen­me a fa­cer dob xe e dei­xei­na. Do que vi­vo ca­se fu men­tal­men­te é da do­bra­xe, por­qu au­dio­vi­sual é máis irre­gu­lar. Le­vo cen­do do­bra­xe moi­to tem­po.

—Des­fru­tas do teu tra­ba­llo? —Si, cla­ro que si por­que es­te é un ba­llo que eli­xes. Non sem­pre a xe tra­ba­lla no que que­re, no que lle g ta, ou no que eli­xe. O cen por cen­to xen­te que tra­ba­lla nis­to é por­que qu e por­que lle gus­ta. Nun­ca en­contr nin­guén que fo­se ac­tor por obli­ga­ci O sen­ti­do lú­di­co per­dé­mo­lo en ca pa­sa­mos os 12 ou 13 anos, pe­ro a do o mun­do lle gus­ta xo­gar. É moi ver­ti­do por­que ac­tuar é un­ha man de xo­gar. O que pa­sa é que non tod mun­do po­de. Pe­ro ás ve­ces ta­mé pa­sa mal [ri­sos].

—Boas e ma­las ex­pe­rien­cias? —As máis gra­cio­sas son as to­mas sas, can­do me­te­mos a pa­ta e mo­rre coa ri­sa. En Se­rra­mou­ra te­mos moi As peo­res son as ro­da­xes con in­clem cias me­teo­ro­ló­xi­cas, que de­sas teñ do bas­tan­tes. Na de Si­ci­xia, a pe­lí la de Ig­na­cio Vi­lar, ro­da­mos nuns pa­cios na­tu­rais pre­cio­sos pe­ro de fí­cil ac­ce­so, e con choi­va, ven­to, frí car­gan­do nós co no­so pro­pio ma­te —Xur­di­ron boas ami­za­des nos t anos de ro­da­xe de «Se­rra­mou­ra» —Se non so­mos ín­ti­mos, a maio­ría mos moi bos co­le­gas e que­ré­mo moi­to. Pa­ra o fun­cio­na­men­to du se­rie é fun­da­men­tal. Pa­re­ce que n pe­ro gra­vas dou­tra ma­nei­ra. Em­pe cun so­rri­so po­las ma­ñás con xen­te che dá abra­zos, bi­cos, e iso é fan­tá co. Des­pois de tres anos gra­van­do la­zos fan­se máis for­tes. —E con Su­sa­na Sam­pe­dro? Por lle en­can­ta aos es­pec­ta­do­res a vo­sa re­lla e o cam­bio de ac­ti­tu­de de Sant —Xa a co­ñe­cía de an­tes pe­ro ag co­ñé­zoa máis. Fai un pa­pel im­pre nan­te. Is­to é un se­gre­do, non llo di a ela [ri­sos], pe­ro Su­sa­na ti­ña me­do que o pú­bli­co pen­sa­se que ía sus­ti a Mar­ga e que non a acep­ta­sen. Eu xen­lle: «Es­pe­ra, es­pe­ra». Des­pois mos que fun­cio­na­ba co­mo un ti­ro xen­te na­mo­rou­se de­la co­mo non día ser dou­tra ma­nei­ra.

—E de vós co­mo pa­re­lla na se­rie, n —Ela xa es­ta­ba un pou­co na­mor de min. É fa­cil que se na­mo­ren d per­so­na­xe por­que é sim­pá­ti­co e ten re­tran­ca moi no­sa. Ade­mais te­ñen diá­lo­gos fan­tás­ti­cos. Ao che­gar e

mu­ller, o per­so­na­xe de San­tos vai cam­bian­do e a xen­te es­tá des­co­lo­ca­da. Non ima­xi­na­ban ve­lo na­mo­ra­do. O que que­da por ver vai a es­tar moi in­tere­san­te. —Nun­ha en­tre­vis­ta de hai tres anos, ao co­me­zo de «Se­rra­mou­ra», di­xe­ches que po­las ma­ñás che asus­ta­ba ver a túa no­va ima­xe. O si­gues pen­san­do? —[Ri­sos] Ago­ra pá­sa­me igual, si­go sen acos­tu­mar­me á bar­ba. Can­do me mi­ra­ba no es­pe­llo di­cía: «Es­te ti­po con bar­bas, quen é? Por fa­vor!». Ago­ra te­ño ou­tro look: pe­ri­lla, pei­na­do pa­ra atrás e tin­gui­do. Xa non sei se vol­ve­rei ser igual ou­tra vez. O cam­bio é im­pac­tan­te por­que nin­gun­ha das dúas é a que le­va­ba ha­bi­tual­men­te. Pe­ro den­tro de min sí­go­me ven­do con aque­la bar­bi­ña de ca­tro días e o pe­lo máis lon­go. Pe­ro é a pin­ta que tes que le­var e tes que vi­vir con ela. Hai pou­co ato­pei­me a un ami­go po­la rúa que ha­bía moi­to tem­po que non vía e tí­veno que cha­mar dúas ve­ces por­que mi­rou pa­ra min e non sa­bía quen era [ri­sos]. —Can­to ten Mon­ti Cas­ti­ñei­ras do per­so­na­xe de San­tos? —Así a bo­te pron­to non ten na­da, por­que cla­ro, eu non te­ño na­da que ver con San­tos, pe­ro no fon­do to­dos te­mos un pou­co va­rias per­so­na­li­da­des, par­tes boas e par­tes ma­las; al­gun­has per­soas o sa­can dun­ha ma­nei­ra e ou­tros dou­tra. To­dos so­mos bos e ma­los nal­gún mo­men­to. Sem­pre hai al­go de un no per­so­na­xe, na for­ma de crea­lo; se fo­se ou­tro ac­tor fa­ríao dou­tra ma­nei­ra. Pe­ro nas ca­rac­te­rís­ti­cas do per­so­na­xe que che dan ao prin­ci­pio dun­ha se­rie, eu non me ato­pa­ba pa­ra na­da iden­ti­fi­ca­do con es­te home.

—Tes so­ños pen­den­tes? —Bueno, xa tra­ba­llei con Al­mo­dó­var, en­tón ago­ra .... [ri­sos]. —Pen­sa­ches na po­si­bi­li­da­de de tra­ba­llar no es­tran­xei­ro? —Esas cou­sas non se des­car­tan. Le­vo fa­cen­do cás­tings en in­glés máis de dous anos. Po­de ha­ber aí un pro­xec­ti­ño en in­glés pa­ra se­tem­bro, a ver se se con­fir­ma. Es­ta­ría en­can­ta­do. Fa­lar in­glés ho­xe en día é fun­da­men­tal pa­ra un ac­tor. É un­ha por­ta máis pa­ra tra­ba­llar.

—Cal é o teu lu­gar fa­vo­ri­to en Ga­li­cia? —A montaña non por­que non me gus­ta moi­to es­ca­lar. Gús­ta­me a praia pe­ro me can­sa un pou­co. Se non ti­ve­se area ao me­llor me gus­ta­ba máis. To­mo o sol na te­rra­za e non se me man­chan os pes. Non te­ño pis­ci­na, pe­ro te­ño un­ha man­guei­ra aquí no xar­dín pa­ra can­do plan­to os to­ma­tes e pa­ra can­do fai moi­ta ca­lor bo­ta­la por ri­ba [ri­sos]. Se pui­de­se co­ller va­ca­cións iría ao Ca­ri­be por iso de ase­gu­rar a tem­pe­ra­tu­ra, aín­da que me gus­ta moi­to Ga­li­cia. Es­tes días li­bres es­ti­ven por Bar­ban­za, por Agui­ño e por Lei­ra.

FO­TO: PA­CO RO­DRÍ­GUEZ

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.