«Na­da in­di­ca que a vio­len­cia en­tre ado­les­cen­tes vaia a máis»

O que re­vis­te de alar­ma as úl­ti­mas pe­le­xas en­tre mo­zos é que usan as re­des so­ciais, que per­mi­ten che­gar a máis xen­te

La Voz de Galicia (Ourense) - - Galicia - TA­MA­RA MON­TE­RO

A in­ter­ven­ción po­li­cial en pe­le­xas en­tre mo­zos na Co­ru­ña e na Ma­ri­ña lu­cen­se, reunións mul­ti­tu­di­na­rias con­vo­ca­das a tra­vés de What­sapp, abriu o de­ba­te so­bre a vio­len­cia en­tre ado­les­cen­tes. Duar­te Crestar, edu­ca­dor so­cial e di­rec­tor do Cen­tro de In­ter­ven­ción de Me­no­res en Me­dio Aber­to da Co­ru­ña, pen­sa que o úni­co no­vi­do­so é que a con­vo­ca­to­ria se fai a tra­vés dun­ha can­le que per­mi­te un­ha am­pla di­fu­sión de xei­to moi rá­pi­do e que aín­da son un «enig­ma» pa­ra a so­cie­da­de: as re­des so­ciais.

—¿É ha­bi­tual que os ado­les­cen­tes que­den pa­ra pe­gar­se?

—Non é al­go ha­bi­tual, e pre­ci­sa­men­te por iso do que estamos a fa­lar é no­ti­cia e cha­ma a aten­ción. Non creo que ha­xa na­da moi di­fe­ren­te ao que poi­da­mos co­ñe­cer.

—Pe­ro aín­da así é no­ti­cia.

—Hai un­ha se­rie de cir­cuns­tan­cias que o é to­do o que ro­dea un mundo que co­ñe­ce­mos pou­co: o das no­vas tec­no­lo­xías, al­go que aín­da nos pa­re­ce enig­má­ti­co e o que fai é dar a po­si­bi­li­da­de de dar un­ha di­fu­sión maior e in­me­dia­ta. Des­pois o nú­me­ro de par­ti­ci­pan­tes na pe­le­xa non é moi gran­de, o que hai son es­pec­ta­do­res.

—En­tón, ¿son máis vio­len­tos os mo­zos?

—Non hai fun­da­men­to em­pí­ri­co pa­ra pen­sar que a vio­len­cia en­tre ado­les­cen­tes foi a máis. Non hai na­da que in­di­que que em­peo­re­mos ne­sa cir­cuns­tan­cia. Ou­tra cou­sa é, como di­go, que to­do ve­ña re­ves­ti­do dis­to que nos pa­re­ce en­tre enig­má­ti­co e es­pec­ta­cu­lar, que le­van­ta pan­tas­mas. Pe­ro non hai nin­gun­ha ba­se pa­ra pen­sar que as cou­sas es­tán máis pe­ri­go­sas.

—En­tón a úni­ca di­fe­ren­za fun­da­men­tal é o me­dio po­lo que se co­mu­ni­can pa­ra lo­go pe­le­xar.

—Si, e a ac­ti­tu­de do pú­bli­co, e con pú­bli­co fa­lo de nós, dos que fa­la­mos de­sa no­ti­cia. É im­por­tan­te na me­di­da na que de­ter­mi­na­dos in­di­vi­duos de­ci­di­ron re­sol­ver a gol­pes uns asun­tos. Iso evi­den­te­men­te ten a súa gra­vi­da­de e de­be ser con­si­de­ra­do. Pe­ro non é iso o que mo­ti­va que ha­xa aten­ción so­cial.

—Ou­tra cou­sa que cha­ma a aten- ción é a di­men­sión da reunión, con du­cias e du­cias de ra­pa­ces, aín­da que non todos fo­ran pe­le­xar.

—Ne­se sen­ti­do, no que é a mi­ña ex­pe­rien­cia per­soal co­lo­ca­do can­do po­día ter esa ida­de, hai xa trin­ta e tan­to anos, fran­ca­men­te, non me pa­re­ce que ha­xa na­da dis­tin­to. Iso si, os que es­ta­ba­mos mi­ran­do non fo­mos con­vo­ca­dos por men­sa­xe­ría ins­tan­tá­nea. Pro­ba­ble­men­te a au­dien­cia de to­do iso po­de ser maior por­que o me­dio per­mi­te un­ha di­fu- sión in­fi­ni­ta­men­te maior. Pe­ro fó­ra dos números e do que iso poi­da sig­ni­fi­car, non hai máis di­fe­ren­za.

—Di­cía que os ado­les­cen­tes son máis da­dos a re­sol­ver con­fli­tos con pe­le­xas que ou­tros gru­pos de ida­de. ¿Por que?

—De for­ma xe­ral, e por pro­pias ca­rac­te­rís­ti­cas evo­lu­ti­vas, a ado­les­cen­cia es­tá vin­cu­la­da a pro­ble­mas pa­ra con­ter a im­pul­si­vi­da­de en de­ter­mi­na­das cues­tións e en re­so­lu­ción de con­fli­tos. Por ou- tra ban­da, é un­ha eta­pa na que os ra­pa­ces se en­fron­tan a si­tua­cións no­vas: o que ten que ver co desen­vol­ve­men­to da iden­ti­da­de e a orien­ta­ción se­xual, coa for­ma­ción de pa­re­lla, con li­de­ra­dos en gru­pos so­ciais dis­tin­tos ao que é a fa­mi­lia... En de­fi­ni­ti­va, du­ran­te a ado­les­cen­cia estamos fa­cén­do­nos cun mundo no­vo, saín­do da in­fan­cia e afron­tan­do no­vos desafíos. Con di­fi­cul­ta­des, por­que non estamos su­fi­cien­te­men­te pre­pa­ra­dos e so­mos máis da­dos á im­pul­si­vi­da­de, a non pen­sar tan­to as cou­sas. O im­por­tan­te aquí é como es­tas cou­sas, no canto de ser un ac­to máis pri­va­do, do ba­rrio ou do en­torno, po­den ser co­ñe­ci­dos por per­soas que non se co­ñe­cen en ab­so­lu­to e que de al­gún mo­do po­den che­gar a ser es­pec­ta­do­res. E ta­mén como nos asus­ta á so­cie­da­de.

—¿Cre en­tón que o uso das tec­no­lo­xías po­de ser pe­ri­go­so?

—De to­do o que di­xen non se des­pren­de que nin­guén fi­xe­ra un uso pa­ra pro­mo­ver a vio­len­cia. Sim­ple­men­te se aca­bou di­fun­din­do. Se fa­la­mos dos ra­pa­ces en xe­ral e o uso das TIC, evi­den­te­men­te que­dan moi­tas cou­sas por fa­cer. Ra­pa­ces e ra­pa­zas de­ma­sia­do no­vos que di­fi­cil­men­te es­tán pre­pa­ra­dos pa­ra fa­cer uso de apa­re­llos moi po­ten­tes que per­mi­ten fa­cer moi­tas cou­sas es­tano fa­cen­do dia­ria­men­te. Iso re­pre­sen­ta moi­tos pro­ble­mas, por­que di­fi­cil­men­te po­den ser cons­cien­tes do que po­den su­po­ñer os seus ac­tos co seu te­lé­fono. Nin por ida­de nin por no­ción do que te­ñen nas mans.

—¿A so­cie­da­de ten que ve­lar po­lo uso que fan?

—Os ra­pa­ces po­den di­fun­dir imaxes por exem­plo com­pro­me­ti­das de xen­te que máis ou me­nos co­ñe­cen. Pe­ro é que non te­ñen cons­cien­cia do que fan por­que son de­ma­sia­do no­vos. Aquí hai un problema so­cial pre­vio, por­que lles estamos dan­do má­qui­nas moi po­ten­tes a in­di­vi­duos non o su­fi­cien­te­men­te pre­pa­ra­dos. E quen lle dá o ac­ce­so, quen llas pa­ga e llas en­tre­gan na man moi­tas ve­ces te­ñen me­nos co­ñe­ce­men­to ca eles. Aí hai un ac­to de irres­pon­sa­bi­li­da­de so­cial. Des­pois, evi­den­te­men­te como to­do o no­vi­do­so, pre­ci­sa de máis edu­ca­ción.

—Pa­ra os mo­zos e pa­ra os adul­tos.

—Se­gu­ro que si. O de má­qui­nas moi po­ten­tes en mans de per­soas non o su­fi­cien­te­men­te pre­pa­ra­das ape­la di­rec­ta­men­te aos adul­tos que es­tán a car­go deses ra­pa­ces. Como non se fa­la so­bre o uso, iso fai que se edu­que en­tre iguais, é di­cir, ra­pa­ces e ra­pa­zas da mes­ma ida­de.

XOÁN A. SO­LER

Crestar cre que hai que edu­car so­bre o uso das TIC.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.