De­rra­dei­ra

La Voz de Galicia (Ourense) - - Relatos De Verán - DE F. J. FER­NÁN­DEZ DAVILA

Moi­tos anos des­pois, a pun­to de mo­rrer, o ve­llo ma­ri­ñei­ro trae­ría ao seu pen­sa­men­to aque­la es­tra­ña ar­do­ra fu­ne­ral. Lem­bra­ría to­da a vi­da o chei­ro ava­ren­to da ma­dei­ra mo­lla­da de san­gue, e o acei­te pa­ra má­qui­na ve­lla zu­me­ga­do por en­tre as ca­der­nas do ce­tá­ceo me­cá­ni­co que des­apa­re­cía aos seus pés. So­ña­ra con ve­lo afun­dir­se den­de tem­po abon­do, pe­ro na­quel sal­ga­do mo­men­to sen­tía­se ba­lei­ro, co­ma os ollos das quen­llas des­pois dun­ha den­ta­da mor­tal.

Foi así co­mo che­gou a min es­ta his­to­ria, es­co­rri­da, fu­ga­da, go­tea­da por en­tre as fen­das do tem­po; co­ma se ese in­men­so ba­rril re­la­ti­vo es­ti­ve­se ata­ca­do po­la irre­me­dia­ble couza dos re­mor­sos. Nun­ca máis vol­ve­ría a fa­ce­lo, pro­me­teu­se, e tra­tou de cum­prir o xu­ra­men­to con afou­te­za, re­cu­ber­to dun si­len­cio te­ne­bro­so, es­va­ra­dío, in­des­ci­fra­ble in­clu­so pa­ra os car­ce­rei­ros ma­dri­le­ños que o tor­tu­ra­ron du­ran­te me­ses: «El ga­lle­go no sa­be na­da, de­vol­ved­lo a su co­chi­que­ra pue­ble­ri­na».

Eu des­co­ñe­cía cal era o se­gre­do que ago­cha­ba, pe­ro ti­vo que ser un su­ce­so im­por­tan­te. O bas­tan­te co­mo pa­ra sal­var­lle a vi­da des­pois, pa­ra que o dei­xa­ran en paz. As au­to­ri­da­des do ré­xi­me non ti­ñan so­na de cle­men­tes.

«Vin­te e dúas se­ma­nas de dor in­ten­sa e co­ren­ta anos de ex­pia­ción», con­fe­sa­ba o ve­llo tré­mu­lo na súa re­men­da­da bu­ta­ca de coiro cas­ta­ño. Ti­ña un mar de en­gu­rras nas mans cru­za­das so­bre o man­go do bas­tón, e a vis­ta im­pos­ta no chan po­la ex­tre­ma cur­va­tu­ra da súa co­lum­na. A es­tan­cia chei­ra­ba a praia, e nos lon­gos mo­men­tos en que non fa­la­ba­mos, pa­re­cía es­coi­tar­se un inex­pli­ca­ble ru­mor de rom­pen­te de on­das. «O mar per­sé­gue­me, que­re le­var­me con eles», con­fe­sa­ba no seu re­can­to per­di­do de Ce­la­no­va, ca­da vez que ad­ver­tía que eu o no­ta­ba.

Aquel ves­ti­xio de ho­me pa­sa­ba dos no­ven­ta e o seu pa­sa­do era un po­zo de né­boa. Es­ti­ve­ra emi­gra­do a maior par­te da súa vi­da, e aca­da­ra o pa­sa­por­te dun país po­de­ro­so. Aín­da así fa­la­ba un ga­le­go per­fec­to, sen mar­cas nin ci­ca­tri­ces de exi­lio. Era co­mo se non ti­ve­se es­ta­do en nin­gún lu­gar, ou en to­dos ao mes­mo tem­po. Ao fi­nal vol­ve­ra a Galicia sen fa­cer ruí­do e vi­vía nun pa­zo cun úni­co desexo. Quen vol­ve a un­ha te­rra on­de non lle que­da nin­guén? Nun­ca es­ti­ven nun­ha ce­la, pe­ro de ima­xi­na­la, ima­xi­na­ríaa co­ma o seu dor­mi­to­rio. Aquel an­cián es­vae­cía nun cuar­to es­pi­do, lim­po, de alen­to asép­ti­co e aro­ma a li­xi­via, coas pa­re­des cor pe­dra, sen ca­dro nin or­na­men­to al­gún. Era un lu­gar es­trei­to, tan­to, que ó abrir a por­ta tro­pe­cei coa ca­ma, un col­chón in­di­vi­dual que te­ría di­fi­cul­ta­des pa­ra dar des­can­so a ho­mes ro­bus­tos ou in­clu­so á far­tu­ren­ta ama que coida­ba da ca­sa. «Ten un pa­zo de no­ve ha­bi­ta­cións e que­re mo­rrer no cuar­to das va­soi­ras!» quei­xá­ba­se a re­don­da mu­ller cun­ha ra­cha­da voz de mez­zo­so­prano. A fra­se soou ma­ni­da, co­ma se, por re­pe­ti­ción, ti­ve­se subs­ti­tuí­do a un «Bos días» ou a un «Aquí o ten vos­te­de».

Po­los in­te­rrup­to­res da luz, de­du­cía­se ben que o si­tio da ca­ma non es­ta­ba ó la­do da por­ta. Se­me­lla­ba que fo­ra arras­tra­da alí pa­ra es­tar o máis lon­xe po­si­ble da fies­tra pe­ro, en reali­da­de, exi­liá­ra­na pa­ra ofre­cer­lle á bu­ta­ca un si­tio pre­fe­ren­te ó la­do da ven­tá. O ve­llo ado­ra­ba aque­la rús­ti­ca aber­tu­ra. Pa­ra min só amo­sa­ba un­ha ár­bo­re a me­dio es­pir so­bre un man­to ver­de de her­ba afo­ga­da po­lo ou­tono; pe­ro a el re­sul­tá­ba­lle ins­pi­ra­do­ra, cla­ri­fi­ca­do­ra, in­so­len­te co­ma un­ha pin­ga de cor no mo­nó­tono mono-ton co que de­ci­diu ma­tar a vi­da. Eu ato­peino alí, mi­ran­do in­sis­ten­te a tra­vés do cris­tal in­so­no­ro, na­dan­do no os­ci­lar du­bi­ta­ti­vo das fo­llas do so­li­ta­rio car­ba­llo que rei­na­ba no xar­dín. «Eu cae­rei coa de­rra­dei­ra», acla­rou­me. «Así mo pro­me­te­ron».

ILUSTRACIÓN ABRALDES

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.