In­verno do 39

La Voz de Galicia (Ourense) - - Relatos De Verán - DE F. J. FER­NÁN­DEZ DAVILA

No in­verno do 39, cun­ha gue­rra mo­ri­bun­da e afas­ta­da, as vi­si­tas noc­tur­nas eran me­nos fre­cuen­tes. Como se, a ba­se de pur­gas, xa non hou­be­ra máis ho­mes que san­grar. A vi­la pa­re­cía un­ha mu­ller en­fer­ma, fa­men­ta e min­gua­da, coa pel ver­de po­la en­chen­te de bi­le acu­mu­la­da, que non ti­ña máis re­me­dio que tra­gar. De­sa cor ves­tían os úni­cos va­róns que ca­mi­ña­ban er­gui­dos po­la rúa, co­ma sa­piens ar­ma­dos con paus e ósos. O res­to eran ne­nos, an­ciáns ou os cha­ma­dos me­dio­mes con ta­ras, moi­tas fin­xi­das e moi­tas reais.

Eu xa aca­da­ra cer­ta pe­ri­cia na pes­ca e, axu­da­do po­lo For­mi­gi­llo, ache­ga­ba á fa­mi­lia os re­cur­sos ne­ce­sa­rios pa­ra un­ha vi­da sen fa­me. Lo­gra­ba saír máis tar­de que os de­mais, e che­gar aos ban­cos de pei­xe de­nan­tes que nin­guén. En­chía a bo­de­ga con sol­tu­ra e ra­pi­dez, e in­clu­so em­pe­za­ba a per­mi­tir­me eses pe­que­nos pa­seos de me­dio­día po­lo océano des­co­ñe­ci­do; o mes­mo no que o meu pai ato­pa­ra un­ha vez un­ha sar­di­ña xi­gan­te con es­ca­mas de ar­co iris, e no que fa­cía al­gún tem­po li­be­ra­ra­mos ao mes­tre da es­co­la, á súa mu­ller, e á súa fer­mo­sa fi­lla Va­len­ti­na, pin­to­ra dos pri­mei­ros bi­cos no bran­co len­zo da mi­ña in­fan­cia.

Pen­sei ne­la du­ran­te anos, fi­gu­rán­do­me a súa vi­da do ou­tro la­do do mar. «¿On­de le­va­ron o mes­tre, pa­pá?», pre­gun­tei a miú­do. O meu pai en­co­llía os om­brei­ros pa­ra ima­xi­nar un­ha res­pos­ta plau­si­ble.

«Que sei eu, fi­llo. Pa­ra Amé­ri­ca, su­po­ño», e se­guía en si­len­cio a desen­lear nas re­des. Ce­do che­ga­ron os tem­pos on­de ta­mén pre­gun­ta­ba por el. En­tón fa­la­ba co

For­mi­gi­llo, que sem­pre me da­ba un bu­fi­do como res­pos­ta.

Un­ha de­sas ma­ñás no porto, re­ci­bín un­ha boa pa­ga po­lo pei­xe, ne­go­cia­da sen resistencia por un ho­me de tra­xe azul, con ve­tas de co­bal­to nos ollos e un mal di­si­mu­la­do acen­to es­tran­xei­ro. Di­cía que era pa­ra un­ha re­cep­ción im­por­tan­te no edi­fi­cio da Com­pa­ñía do Ca­ble In­glés.

Ru­mo­reá­ba­se por aquel en­tón que, ne­ses tem­pos de gue­rra, se ce­le­bra­ban gran­des en­chen­tes na se­de do te­lé­gra­fo de Vi­go, con esa­xe­ra­das ra­cións de car­ne ou pei­xe, e acom­pa­ña­das de abun­dan­te pan. Dis­que xun­ta­ban ban­que­te pa­ra co­ren­ta per­soas nun­ha me­sa de ca­tor­ce asen­tos, que se ser­vían os pra­tos ata arri­ba e que, cun cu­ber­to de so­bre­me­sa, os em­pre­ga­dos pro­ba­ban a vian­da dun­ha for­ma mí­ni­ma pe­ro apre­cia­ble. Non que­da­ba por­ción sen to­car, e non ha­bía fon­te da que se co­me­se máis que o con­ti­do dun gar­fo de so­bre­me­sa. Os ága­pes só du­ra­ban uns mi­nu­tos, o xus­to pa­ra que as mon­xas en­tra­sen e le­va­sen as abun­dan­tes sobras ao cár­ce­re, que xa­cía moi pre­to de alí, na rúa do Prín­ci­pe.

Os gar­das adoi­ta­ban re­qui­sar pa­ra pro­vei­to pro­pio os ali­men­tos fres­cos que as fa­mi­lias dos pre­sos xun­ta­ban con es­for­zo; pe­ro nes­te ca­so non po­dían fa­cer máis que as­cos e xes­tos de re­pug­nan­cia an­te a ecléc­ti­ca mes­tu­ra de chei­ros exó­ti­cos que ema­na­ban dos gui­sos pre­pa­ra­dos ao bár­ba­ro es­ti­lo es­tran­xei­ro. Era así, con co­mi­da ca­mu­fla­da nun­ha nu­be de curry fe­do­ren­to, ocul­ta en po­tas de la­ma mal co­ci­da e tar­tei­ras en­fe­rru­xa­das, como as mon­xas e os em­pre­ga­dos do ca­ble alon­ga­ban ca­da mes a agó­ni­ca vi­da dos pre­sos no cár­ce­re de Vi­go.

Can­do en­trei na ca­sa, pou­sei o so­bre do in­glés na ma­lo­gra­da me­sa que a gue­rra nos dei­xa­ra. Es­ta­ba aín­da sen abrir, e pre­ña­do dun chei­ro a li­món amar­go e pre­ma­tu­ro. Por un mo­men­to pa­re­ceu­me sen­tir a mi­ña nai xi­rar a ca­be­za, co­ma ac­ti­va­da por un há­li­to ines­pe­ra­do e fa­mi­liar. Mi­rei pa­ra ela pe­ro se­guía de cos­tas, es­pe­lu­xan­do a ce­bo­la que fer­ve­ría ese me­dio­día cun­ha ma­ra­go­ta que co­lle­ra do barco.

«¿Can­to pa­gou o in­glés?», pre­gun­tou. «O que lle pe­dín na pri­mei­ra po­xa», di­xen or­gu­llo­so. «Ba­ra­to me pa­re­ce».

ILUSTRACIÓN ABRALDES

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.