Nis­to de­ci­do eu

La Voz de Galicia (Ourense) - - Relatos De Verán - SABELA RO­DRÍ­GUEZ VÁZ­QUEZ 13 anos. A Co­ru­ña Es­tu­dan­te.

Ola, chá­mo­me Icía e te­ño 14 anos. To­dos os días an­tes de ir ao ins­ti­tu­to al­mor­zo os meus ce­reais fa­vo­ri­tos, e aín­da que se­me­lle men­ti­ra, eses do­ces es­car­cha­dos de tri­go son os ali­cer­ces do meu día. Máis tar­de, ao che­gar ao pa­tio da es­co­la, os meus ami­gos alzan as súas mans si­na­lán­do­me on­de se ato­pan. Ao che­gar ao ca­rón dos meus com­pa­ñei­ros non po­do evi­tar que un pe­queno so­rri­so ale­gre as mi­ñas en­car­na­das mei­xe­las. É que a le­di­cia de es­tar cos meus in­va­de o meu co­ra­zón como o ven­to in­va­de os ma­res for­man­do on­das.

Can­do soa o tim­bre fa­ce­mos un­ha des­or­dea­da fi­la pa­ra su­bir á cla­se. Sen­tá­mo­nos no pu­pi­tre e o abu­rri­men­to es­tá ser­vi­do. Me­nos en cla­se de plás­ti­ca. Ado­ro esa ma­te­ria por­que, dal­gun­ha ma­nei­ra, sin­to que as mi­ñas obras se­rán in­mar­ces­ci­bles por sem­pre. Ao re­ma­tar as cla­ses vou co­rren­do a vo­lei­bol, ese de­por­te (po­ñén­do­nos li­te­ra­rios) é un es­bo­zo de di­ver­sión e dis­ci­pli­na. Xa por úl­ti­mo me­ren­do e fa­go as ta­re­fas na mi­ña ca­sa.

E máis ou me­nos es­te é o meu día a día, pe­ro fal­ta al­go nes­ta his­to­ria. Un pe­queno de­ta­lle que non de­be­ría ser im­por­tan­te si­na­lar, un pe­queno de­ta­lle que o cam­bia to­do. Por­que nun­ca sa­be­mos to­da a par­te da his­to­ria, aín­da que pen­se­mos iso. To­das as his­to­rias po­súen un pe­queno oco que dei­xa li­bre a ima­xi­na­ción do lec­tor, un oco pa­ra so­ñar cos per­so­na­xes que ti crea­ches, pa­ra xo­gar coas súas per­so­na­li­da­des, pa­ra crear teo­rías e his­to­rias a par­ti­res do teu re­la­to... To­das esas po­si­bi­li­da­des sem­pre exis­ten se creas un­ha his­to­ria, pe­ro ese de­ta­lle, ese de­ta­lle che­ga a ser tan im­por­tan­te nes­ta his­to­ria que é obri­ga­to­rio con­ta­lo. Non vou la­dri­llar ese oco má­xi­co que te­ñen to­dos os con­tos e re­la­tos, esa fies­tra á ima­xi­na­ción, nin vou pe­char a por­ta que le­va a es­te mun­do de pa­pel e tin­ta. Pe­ro eu como Icía, e como par­te des­te mun­do, te­ño que es­cri­bir e be­rrar a mi­ña ver­da­de. E a ver­da­de é que... non na­cín sen­do Icía. Na­cín sen­do Pe­dro.

Son eses pe­que­nos de­ta­lles o que cam­bian un­ha his­to­ria e un­ha vi­da en­tei­ra. Por­que, si, se­go sen­do Icía, se­go ten­do 14 anos, se­go sen­do a mes­ma per­soa, mais... Na­da é igual na es­co­la, non te­ño ca­se ami­gos; to­dos rin de min. Pe­ro non me im­por­ta, non con­se­gui­rán que cam­bie; por­que son for­te e por­que nis­to de­ci­do eu.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.