Ca­ble In­glés

La Voz de Galicia (Ourense) - - Relatos De Verán - A SEN­DA DE SAL DE F. J. FER­NÁN­DEZ DAVILA

A ver­da­de foi que me pa­re­cía ra­ro re­ci­bir os car­tos den­tro dun so­bre. Esa bol­si­ña bran­ca e es­ca­sa ne­ses tem­pos era un dis­pen­dio in­ne­ce­sa­rio pa­ra en­tre­gar ca­tro bi­lle­tes. Eu nun­ca ne­go­cia­ra cos in­gle­ses e, de fei­to, re­sul­ta­ba es­tra­ño que se afas­ta­sen tan­to da ci­da­de pa­ra com­prar al­go de pei­xe. Ha­bía ade­mais dous por­tos ma­ri­ñei­ros en­tre Vi­go e Pan­xón. To­mei o xes­to do so­bre co­ma un cos­tu­me es­tran­xei­ro, e non lle fi­xen ca­so ata o se­rán. Des­pe­guei a so­la­pa con coida­do, sen rom­pe­la, e com­pro­bei que hou­be­se a can­ti­da­de acor­da­da. Ha­bía máis.

Ao sá­ba­do se­guin­te, de mar­zo so­llei­ro, co­llín o tran­vía ata a se­de da com­pa­ñía, si­tua­da no edi­fi­cio Mo­derno do que ho­xe é a rúa de Po­li­car­po Sanz. To­do o mun­do sa­bía on­de es­ta­ba, so­bre to­do po­lo enor­me cro­nó­gra­fo que pre­si­día a súa fa­cha­da e que se glo­ria­ba de ser o máis pun­tual da ci­da­de. «Le­vo a ho­ra do ca­ble», es­coi­tá­ba­se aco­tío en­tre to­dos aque­les afor­tu­na­dos que po­suían un re­lo­xo e o axus­ta­ran mi­ran­do á fron­te de aquel edi­fi­cio. Aquel era un cen­tro neu­rál­xi­co das co­mu­ni­ca­cións en to­da a pro­vin­cia, on­de os es­ta­lei­ros e gran­des con­ser­vei­ras co­mu­ni­ca­ban os seus ofi­cios e da­ban con­ta aos clien­tes da mar­cha dos seus en­car­gos.

Du­ran­te o gro­so da gue­rra, non obs­tan­te, as ofi­ci­nas es­ti­ve­ran in­ter­vi­das po­los mi­li­ta­res, que aín­da man­ti­ñan un­ha pe­que­na par­ti­da de vi­xi­lan­cia na por­ta. Fran­co pe­chá­raas ao pú­bli­co xe­ral e uti­li­za­ba o te­lé­gra­fo pa­ra os seus pro­pios in­tere­ses. As au­to­ri­da­des es­pa­ño­las nun­ca pe­ne­tra­ron nos pi­sos su­pe­rio­res, on­de os em­pre­ga­dos man­ti­ñan os des­pa­chos co seu país. De mo­do ofi­cio­so con­si­de­rá­ban­se te­rri­to­rio bri­tá­ni­co, e cal­que­ra in­xe­ren­cia te­ría­se to­ma­do co­ma un ac­to de es­pio­na­xe.

Pa­sa­do o tem­po, coa con­ten­da a pun­to de ter­mi­nar, tal pre­sión non era xa ne­ce­sa­ria, e os em­pre­ga­dos do ca­ble vol­vían a go­zar dun­ha in­ti­mi­da­de máis am­pla.

Can­do en­trei no edi­fi­cio, en re­cep­ción, fun aten­di­do por un mo­zo da mi­ña ida­de. Ti­ña os ollos ver­des e o pe­lo ama­re­lo co­ma o mi­llo ma­du­ro. A pe­sar do seu no­me es­tran­xei­ro, aten­deu­me nun per­fec­to ga­le­go ma­ri­ñei­ro e, sen fa­cer de­ma­sia­das pre­gun­tas, con­du­ciu­me ata un des­pa­cho pe­queno e sen fies­tras, que amor­te­cía no se­gun­do pi­so da par­te de atrás. Po­lo ca­mi­ño, es­ca­lei­ras arri­ba, pui­den en­tre­ver un gru­po de mo­zas nun­ha por­ta en­tre­aber­ta. Fa­la­ban dun­ha for­ma inin­te­li­xi­ble e le­va­ban lon­gos ves­ti­dos ne­gros con bran­cos man­dís. Co­man­da­das por un­ha ama ri­go­ro­sa, se­me­lla­ban pre­pa­rar un­ha me­sa de ga­la. Pen­sei na po­boa­da fa­mi­lia de co­men­sais sen fa­me, de cu­xa inape­ten­cia se be­ne­fi­cia­ban os pre­sos.

Aos pou­cos mi­nu­tos ato­pei­me fron­te ao es­tran­xei­ro dos ollos de co­bal­to, quen aten­deu de bo gra­do e sen sor­pre­sa a mi­ña dis­po­si­ción a de­vol­ver­lle os car­tos so­bran­tes. Ti­ña un so­rri­so iró­ni­co e cons­cien­te, co­ma se lle ga­ña­se un­ha apos­ta a al­guén in­vi­si­ble pre­sen­te no cuar­to. Co­lleu os bi­lle­tes e me­teu­nos nun so­bre con ou­tros, máis gran­des e dou­tra cor. Pou­souno na me­sa e en­tre­gou­me un pa­pel a me­mo­ri­zar que lo­go quei­mou na es­tu­fa de gas.

Es­ta­ba es­cri­to que aque­la noi­te sen lúa eu me ato­pa­se no océano des­co­ñe­ci­do, cun enor­me bu­que de fe­rro pe­ga­do á amu­ra do

For­mi­gi­llo. Dúas fa­mi­lias de Madrid ga­bea­ban por un­ha es­ca­da de cor­da ata un ceo cu­ber­to de es­tre­las ne­gras.

Ao fa­cer­mos tem­po pa­ra vol­ver á cos­ta, coa bo­de­ga chea de pei­xe sen des­tino, pa­re­ceu­me al­bis­car un ca­cha­lo­te na bru­ma. Ti­ña o na­riz dun ele­fan­te no lom­bo, e fa­la­ba no idio­ma das pe­dras an­ti­gas. Mi­rou­me de va­gar, pa­ra so­rrir­me e des­pois afo­gar por en­tre as on­das do tem­po. Dei­xou un­ha mar­ca de cru­ces bran­cas na pel es­tria­da dun mar sen fe­ri­das.

ILUS­TRA­CIÓN ABRALDES

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.