Ne­mo

Lo­go de pasar to­da a vi­da no es­tran­xei­ro, un no­na­xe­na­rio re­lá­ta­lle as súas me­mo­rias a un­ha afec­cio­na­da á es­cri­ta. Es­tas co­me­zan coa Gue­rra Ci­vil, can­do o seu pai des­apa­re­ce por axu­dar a fu­xir ao mes­tre da es­co­la e a súa fa­mi­lia. Tem­po des­pois, no in­verno

La Voz de Galicia (Ourense) - - Relatos De Verán -

Dis­que se­ma­nas máis tar­de aca­bou por mo­rrer a gue­rra en Ma­drid, co­mo can­sa­ran de pro­me­ter as au­to­ri­da­des den­de an­tes de que o meu pai dei­xa­ra de vir por ca­sa. O anun­cio de­fi­ni­ti­vo, con­des­cen­den­te e fa­chen­do­so, foi re­ci­bi­do con xú­bi­lo por dous inimi­gos na­tu­rais: os militares be­li­xe­ran­tes e as nais de fi­llos mo­zos, que apren­de­ran a di­si­mu­lar a bar­ba da súa pro­le con afei­ta­dos noc­tur­nos.

Foi en­tón can­do em­pe­za­ron a che­gar os ale­máns, ou máis ben can­do co­me­za­ron a pa­sear­se con me­nos di­si­mu­lo po­lo ba­rrio do en­san­che de Vi­go. Coa con­ten­da ga­ña­da, xa non ha­bía mo­ti­vo pa­ra ago­char o apoio dos teu­tóns ca­ra ao seu ban­do afín. De fei­to, en cer­tos as­pec­tos, pa­re­cían tu­te­lar non só ao exér­ci­to, se­nón ta­mén de­ter­mi­na­das em­pre­sas, se­lec­cio­na­das de for­ma coida­do­sa. Creo que con elas es­pe­ra­ban sal­dar a enor­me dé­be­da que Es­pa­ña con­tra­era co país xer­má­ni­co.

A Com­pa­ñía do Ca­ble Ale­mán, que com­par­tía ta­bi­que coa do Ca­ble In­glés, es­ta­ba no seu má­xi­mo es­plen­dor. In­clu­so o Co­le­xio, fun­da­do anos atrás pa­ra ser­vi­zo das co­ren­ta fa­mi­lias que re­si­dían na ci­da­de, ti­ve­ra re­cur­sos pa­ra for­mar un­ha división ga­le­ga das Xu­ven­tu­des Hitle­ria­nas, que fa­cía vi­da so­cial co­mún coas sec­cións equi­va­len­tes da Fa­lan­xe Es­pa­ño­la. Xun­tas pre­pa­ra­ban des­fi­les, co­ros de can­cións pa­trió­ti­cas, prác­ti­cas de ti­ro ou cam­pa­men­tos de ob­ser­va­ción e su­per­vi­ven­cia nas Cíes, que dei­xa­ron de ser fre­cuen­tes can­do Jo­sé An­to­nio, un neno de on­ce anos, fi­llo dun em­pre­sa­rio da ci­da­de, des­apa­re­ceu sen dei­xar pe­ga­da.

Tras un­has apu­ra­das in­ves­ti­ga­cións, obs­ta­cu­li­za­das po­la em­bai­xa­da ale­má, con­cluí­ra­se que o ma­lo­gra­do ra­paz cae­ra po­los can­tís do Mon­te do Fa­ro. O in­for­me re­za­ba que fo­ra em­pu­rra­do por un inopor­tuno re­fa­cho de ven­to, e que ningún dos bar­cos en­via­dos na súa bus­ca pui­de­ra ato­par o ras­tro do seu cor­po.

Nos ba­res e co­lo­quios de Vi­go, en ga­le­go ce­rra­do, ca­se crip­to­gló­si­co, co­rría ou­tra versión. Di­cía­se que o neno fo­ra rap­ta­do de noi­te na praia de Ro­das e que, a to­das lu­ces, fo­ra un­ha cua­dri­lla co­man­da­da po­lo Ca­pi­tán Ne­mo. Nin­guén sa­bía a cien­cia cer­ta quen era ese ho­me, pe­ro es­ta­ba es­cri­to nos libros que, un­ha vez ao ano, pa­sea­ba po­los fon­dos da ría no ven­tre dun­ha cria­tu­ra ma­ri­ña de me­tal que co­mía ou­ro e po­día afun­dir can­tos bar­cos qui­xe­se por di­ver­sión.

Eu, nos meus ca­tor­ce anos de vi­da, nun­ca vi­ra bes­ta tal, así que un ven­res so­llei­ro e de le­cer sal­tei ao tran­vía da ma­ñá. Ar­ma­do coa rou­pa de ir a mi­sa, ti­ña a in­ten­ción de su­bir ao Cas­tro de Vi­go pa­ra pro­cu­rar cos pris­má­ti­cos o pei­xe fan­tás­ti­co co ban­du­llo cheo de ou­ro. Non din ato­pa­do si­nal, aín­da que si sen­tín un for­te es­tron­do fal­dras abai­xo da mi­le­na­ria ma­sa de ro­cha e bai­xei aos tom­bos ca­ra as rúas do en­san­che.

O bal­bor­do pro­vi­ña das tro­pas da Le­xión Cón­dor, que ca­mi­ño do por­to, do­bra­ban a es­qui­na de Jo­sé An­to­nio con Co­lón. Pa­re­cían un­ha apu­ra­da pro­ce­sión de Se­ma­na San­ta, un­ha ei­ru­ga ma­si­va de do­ce mil pes, con mú­si­ca, es­tan­dar­tes e cru­ces mal do­bra­das. Des­fi­la­ban es­ti­ra­dos an­te o aplau­so, for­za­do ou non, da xen­te que se amo­rea­ba nas bei­ra­rrúas pa­ra mi­ra­los pasar. Eu fi­tei­nos un a un po­la ca­la­da, in­mó­bil, sen cha­mar a aten­ción. Zou­pei­lles a to­dos na ca­ra coa man aber­ta da mi­ña mi­ra­da máis ran­co­ro­sa. In­te­rro­guei­nos cun si­len­cio atro­na­dor e re­xis­trei coa men­te ca­da un dos pe­tos de bo­tóns bri­llan­tes, na pro­cu­ra de no­ti­cias so­bre o meu pai.

Eles es­ta­ban mu­dos to­dos, co­ma un es­pía sen bei­zos, co­ma un mor­to sen pa­sa­do. Só se li­mi­ta­ron a iso, a pasar; e co­ma o neno per­di­do nas Cíes, pe­ne­tra­ron triun­fan­tes nos cin­co mons­tros tran­satlán­ti­cos que os le­va­rían a ou­tra gue­rra.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.