Ori­xes

La Voz de Galicia (Ourense) - - Relatos De Verán -

O ven­to cá­li­do da tar­de gol­peouno na ca­ra na­da máis aso­mar o cor­po fo­ra do seu Peu­geot 207. Alí es­ta­ba, de vol­ta, des­pois de tan­tos anos. Pe­chou a por­ta do au­to e pre­meu o bo­tón da súa cha­ve ata es­coi­tar o seu ca­rac­te­rís­ti­co «click». Lo­go, bai­xou a li­xei­ra pen­den­te so­bre a que que­da­ra apar­ca­do e se­guiu a pé a ve­lla es­tra­da que le­va­ba ata al­dea. Fa­cía trin­ta anos que mar­cha­ra de alí; igual que an­tes fi­xe­ran seus ir­máns, igual que des­pois imi­ta­ría o res­to da súa xe­ra­ción. To­dos eles na bus­ca dun­ha vi­da dis­tin­ta, me­llor; al­go que non pa­ra to­dos ía che­gar.

Pa­rou en se­co, e fi­cou mi­ran­do pa­ra o pri­mei­ro edi­fi­cio que xur­diu á súa fron­te, co­ma se a me­ni­ña dos seus ollos non o pui­de­se re­co­ñe­cer. A pin­tu­ra das pa­re­des ca­lea­ba aos seus pés un chan es­mi­ga­lla­do, va­rri­da po­la choi­va de moi­tos in­ver­nos. Un le­trei­ro ob­so­le­to si­na­la­ba so­bre a súa por­ta que aque­la fo­ra a fon­da do lu­gar. Os cris­tais das fies­tras es­ta­ban es­na­qui­za­dos, as con­tras desen­cai­xa­das ou au­sen­tes. Aqui­lo era o úni­co que que­da­ba da ve­lla ta­ber­na on­de tan­tas ho­ras pa­sa­ra de neno, men­tres agar­da­ba po­lo seu avó des­pois das lon­gas tar­des de se­ga, xo­gan­do no al­pen­dre cos fi­llos do ta­ber­nei­ro. Nal­gún mo­men­to o tei­to e o mu­ro la­te­ral da ca­sa de­rru­bá­ran­se le­ván­doo por dian­te. Un re­fle­xo tris­te e aso­la­ga­do do pa­so do tem­po.

Con­ti­nuou o seu ca­mi­ño, e atrás dei­xou máis ca­sas co­mo aque­la. Ocas. Ca­la­das. Ata vol­ver in­có­mo­do o ba­ter dos seus pés so­bre o pa­vi­men­to. A mes­ma e in­quie­tan­te soi­da­de re­pe­tíu­se en ca­da es­qui­na, en ca­da cru­ce, e acom­pa­ñouno de for­ma tan­xi­ble du­ran­te to­do o seu tra­xec­to.

Así aca­dou a úl­ti­ma ca­le­xa da al­dea. Ao fon­do ha­bía un­ha ca­sa de ven­tás ver­des e pa­re­des de pe­dra, allea a to­das as de­mais. O tem­po pa­re­ce­ra non pa­sar por ela: man­ti­ña o seu al­pen­dre in­tac­to, idén­ti­co á ima­xe que gra­va­ra no seu re­cor­do; coas mes­mas gaio­las pen­di­das nun­ha lon­ga rin­glei­ra, co ta­llo dis­pos­to ao ca­rón da por­ta... Sen­ta­do nes­te ha­bía un ho­me moi ve­llo. Ti­ña un­ha bar­ba lon­ga, e os ollos ca­se ce­gos. Un­ha bá­goa aso­mou ne­les can­do o des­co­ñe­ci­do se ache­gou el. Os dous ho­mes mi­rá­ron­se, vén­do­se tal co­mo fo­ran fa­cía trin­ta anos, e da­que­la o ve­llo fa­lou:

—Fi­llo. Can­to tem­po.

DA­VID MO­RENO NAYA 23 anos. Be­tan­zos. Fi­sio­te­ra­peu­ta

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.