Ari­ga­to

La Voz de Galicia (Pontevedra) - - El Tiempo - Xo­sé Car­los Ca­nei­ro

Moi­to que­ren en Ma­drid ao Ma­no­lo. Ago­ra é pro­fe­sor no Bar­co de Val­deo­rras, pe­ro hai anos, can­do os xa­po­ne­ses che­ga­ban en ma­sa a Ma­drid, era ta­xis­ta. Na­quel vehícu­lo con­tem­plou ma­ra­bi­llas. Den­de a pa­re­lla que se de­cla­rou amor eterno ás cin­co da ma­dru­ga­da e qui­xo que Ma­no­lo fo­se o seu pa­dri­ño de vo­da, ata as con­fe­sións ín­ti­mas dun mi­llo­na­rio que can­sa­do dos mi­llóns co­lleu un avión ca­ra ao Tí­bet bu­dis­ta. To­do es­coi­ta­ba Ma­no­lo. Iso si, co ta­xí­me­tro en fun­cio­na­men­to. Po­rén, non era a súa fun­ción de psi­có­lo­go es­coi­ta­dor o que máis be­ne­fi­cios re­por­ta­ba, se­nón os xa­po­ne­ses. Acu­dían a Ma­drid cun cir­cuí­to tu­rís­ti­co de­fi­ni­do. Non fal­ta­ban os ta­blaos fla­men­cos. E Ma­no­lo, ven­do ne­go­cio, qui­xo apun­tar­se ao ca­rro do éxi­to. Apren­deu di­cir ari­ga­to (gra­zas) e fí­xo­se ami­go dun porteiro de ta­blao. Non ha­bía mó­bi­les e os re­ca­dos dei­xá­ban­llos nun bar cun­ha con­sig­na críp­ti­ca: «Ja­pón al ata­que». E alí ía o ta­xis­ta, con som­brei­ro cor­do­bés, a agar­dar a saí­da do gru­po. Es­ta­cio­na­ba na por­ta co ta­xí­me­tro acen­di­do men­tres fa­la­ba de fút­bol, Ha­la Ma­drid, co porteiro. Saían os xa­po­ne­ses. Agar­da­ban por eles va­rios ta­xis­tas, to­dos ami­gos de Ma­no­lo. O pri­mei­ro na fi­la, el. O guía do gru­po e en­car­ga­do de pa­gar os gas­tos dos tu­ris­tas, an­tes de su­bir ao ta­xi, dis­tri­buía aos com­pa­trio­tas po­lo res­to dos vehícu­los. Ao che­gar ao ho­tel o ta­xí­me­tro de Ma­no­lo si­na­la­ba un­ha can­ti­da­de que in­cluía a ca­rrei­ra do ta­xi e, de paso, o tem­po que el es­ti­ve­ra fa­lan­do de fút­bol co porteiro. Se mar­ca­ba tres mil pe­se­tas, Ma­no­lo sa­ca­ba tres de­dos po­la ven­ta­ni­lla e o res­to dos ta­xis (ta­xí­me­tro apa­ga­do) co­bra­ban o mes­mo. Se ca­tro mil, ca­tro de­dos. El, que na­ceu en Or­ti­guei­ra e tra­ba­lla no Bar­co, é co­ñe­ci­do co­mo Ari­ga­to. Moi­to o que­ren en Ma­drid. Xo­sé An­to­nio Tou­ri­ñán (Cu­lle­re­do, 1980) é un ti­po ocu­pa­do. Vé­mo­nos nun des­can­so dos en­saios do Land Rober da TVG, no pla­tó 1.000 de Ca­chei­ras. Só can­do sa­co o ca­derno dá­se de con­ta de que son o da en­tre­vis­ta de La Voz e non ou­tra ci­ta que ti­ña pa­ra co­la­bo­rar nun li­bro. Non pa­sa na­da. An­tes de que en­tre a ava­lan­cha de pú­bli­co li­qui­da­mos a con­ver­sa, con me­nos ri­sas das que con­ta­ba. Tou­ri é un ti­po se­rio. —Co­mo o cha­man na ca­sa? —Mi­ña nai chá­ma­me Jo­se. Can­do se en­fa­da, Jo­se An­to­nio. O de Xo­sé é al­go ar­tís­ti­co, aín­da que en Ma­drid te­ñen un pro­ble­ma co meu no­me. Chá­man­me «Cho­che», «Xo­xe»... —Pe­ro súa nai xa non se en­fa­da con vos­te­de, non? —Non. Ago­ra é mi­ña mu­ller a que me cha­ma Jo­se An­to­nio. No meu po­bo chá­man­me Jo­sé da Ta­ber­na, po­lo bar que ti­ñan meus avós e que ago­ra te­ñen meus tíos. —Bo­tá­rono moi­tas ve­ces de cla­se? —Buf. Si, moi­tas. E so­bre to­do en BUP. É can­do che­gas ao ins­ti­tu­to e cres que vas co­mer o mun­do. Non sa­be­ría di­cir can­tas, pe­ro moi­tí­si­mas. —Por fa­la­ba­ra­to. —Si. Por ir de sim­pá­ti­co, por fa­lar can­do non ti­ña que fa­lar... —Os hu­mo­ris­tas soen ser os que no seu día fo­ran os gra­cio­sos da cla­se. —Eu non o era. A mi bo­tá­ban­me por iso de ti­rar a pe­dra e ago­char a man. Sem­pre di­go que, nis­to da co­me­dia, gar­do pa­ra can­do me pa­gan. Son bas­tan­te se­rio, ca­la­do, in­tro­ver­ti­do. Ago­ra me­nos, por­que a pro­fe­sión fai que non o se­xas tan­to.

—De­fí­na­se en ca­tro pa­la­bras. —Uf. Son ma­lí­si­mo pa­ra iso. Pe­ro a ver... Oco­rren­te... Hai ou­tro ter­mo que se usa na mi­ña zo­na po­lo me­nos, can­do din de al­guén que é un to­xo, al­guén aris­co e sim­pá­ti­co cos ami­gos e... non sei. Di ti un­ha. —Eu? Non sei. Bo­na­chón? —Si. Es­tá ben. Son o ti­po que nun­ca di que non a un­ha fo­to. Bueno, un­ha vez, ás se­te da ma­ñá ou ás oi­to, dí­xen­lle a un que pen­sa­ba que non era bo mo­men­to. Creo que é máis rá­pi­do di­cir que si que dis­cu­tir pa­ra di­cir que non. —Vos­te­de in­ter­pre­ta per­fec­ta­men­te os seus per­so­na­xes. Fa­lan de ver­da­de. Atré­ve­se a de­fi­nir ao ga­le­go ti­po? —Non in­ter­pre­to, é que eu son así. E, se non me cria­ra na­quel bar dos meus avós se­ría im­po­si­ble. E es­tou or­gu­llo­so de ter re­tran­ca. Can­do vas por Es­pa­ña hai ve­ces que tes que ex­pli­car os chis­tes. Aquí non. Os ga­le­gos so­mos su­per­do­ta­dos pa­ra o hu­mor. Ou­tra cou­sa que nos de­fi­ne é que non cre­mos o gran­des que so­mos. —Aquí xa é moi po­pu­lar. Ape­té­ce­lle a aven­tu­ra ma­dri­le­ña? —Si. O gran mo­men­to meu é ago­ra. Hai por­tas que xa se abren soas. De Ma­drid in­terésan­me pro­xec­tos con­cre­tos. Fic­ción, his­to­rias no­vas, cou­sas que aquí xa non me ofre­cen por­que non

—Ca­les son as súas afec­cións, que lle gus­ta fa­cer? —Co­mer, be­ber, fa­lar e es­coi­tar. So­bre to­do es­tar es­coi­tan­do e —Ao ci­ne vou de can­do en vez, pe­ro sem­pre pa­ra ver pe­lí­cu­las de de­bu­xos ani­ma­dos [ten un­ha ne­na e un neno de 6 e 3 anos], aín­da que al­gun­has pa­re­cen máis pa­ra adul­tos. —Co­ci­ña? —Non. Só co­mer. —Que di­ría que é o me­llor de vos­te­de mes­mo? —Non sei... Se­gu­ra­men­te que son ca­paz de in­ten­tar o que so­ño. Pen­so: «gus­ta­ría­me que me pa­sa­ra is­to», e in­tén­too. Ás ve­ces con­sí­goo, pe­ro gús­ta­me que son ca­paz de in­ten­ta­lo. —E o peor? —O res­to. Son moi crí­ti­co co­mi­go mes­mo. Gus­ta­ría­me ser máis ale­gre e po­der de­vol­ver o que me dá a xen­te que me que­re. —De que se arre­pin­te? —[Pen­sa] Igual é un­ha idio­tez, pe­ro gus­ta­ría­me ter in­ten­ta­do ser fut­bo­lis­ta. Pro­fe­sio­nal. —Ja­vier Vei­ga dí­xo­me que com­par­tían a afec­ción po­lo ba­lon­mán. —É ver­da­de. Pe­ro eu anotei­me ao ba­lon­mán por­que non ha­bía equi­po de fút­bol. —Un­ha can­ción. —De amor? —A que quei­ra. —Pois Afia­dor e pa­ra­güei­ro, de Xa­bier Díaz. —Que é o máis im­por­tan­te na vi­da? —A fa­mi­lia. A túa xen­te. Se tes iso, tes moi­to.

ILUSTRACIÓN: ED

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.