Trin­ta e se­te

La Voz de Galicia (Pontevedra) - - Relatos De Verán -

Todos sa­bían quen era aquel home que vi­ña a ca­ba­lo, pe­ro nin­guén se atre­vía a fa­lar con el. Nin a mi­ra­lo. Sem­pre pa­ra­ba na can­ti­na a to­mar un va­so de vi­ño. To­má­bao só, sen com­pa­ña, e dun gro­lo, xus­to an­tes de le­var a ca­bo a súa mi­sión. Acom­pa­ña­do do máis ab­so­lu­to dos si­len­cios e moi­to res­pec­to; me­llor dito, me­do. Moi­to me­do. Eran tem­pos di­fí­ci­les e aquel lugar era a úni­ca dis­trac­ción da vi­la, lugar de xun­tan­za pa­ra os ve­ci­ños, que po­dían char­lar, sen en­trar en moi­tas pro­fun­di­da­des, un pou­co de todo. Ma­ru­xa, que es­ta­ba na ca­sa, allea á ten­sión da ta­ber­na, sem­pre pen­sa­ra que vi­vir a ca­rón do ce­mi­te­rio era mal au­gu­rio, pe­ro... Que fa­cer apar­te de re­zar uns Pa­dre­nues­tros pa­ra que a súa fa­mi­lia es­ti­ve­ra ben? Os cans co­me­za­ron a la­drar e, au­to­ma­ti­ca­men­te, Ma­ru­xa pa­rou de pe­lar pa­ta­cas e mi­rou po­la fies­tra da co­ci­ña. Era un des­co­ñe­ci­do, se­gu­ro. Os seus pas­to­res nun­ca lle la­dran aos da ca­sa… Mi­rou ao camiño e só viu un ca­ba­lo pre­so a un­ha ár­bo­re. Qui­xo ser po­si­ti­va e pen­sar que hai moi­tos ca­ba­los bran­cos, ben po­día ser un­ha ca­sua­li­da­de. Pe­ta­ron na por­ta. Abriu len­ta­men­te. Non lle ser­viu de na­da ser po­si­ti­va… era o home do ca­ba­lo. Ma­ru­xa pen­sou que o co­ra­zón se lle pa­ra­ra, mais se­guía res­pi­ran­do. Sou­bo o que pa­sa­ra na­da máis ve­lo. Ela non adoi­ta­ba ir á can­ti­na, iso é cou­sa de ho­mes, pe­ro ben sa­bía quen era ese home do ca­ba­lo bran­co. Co­me­zou a di­lu­viar, o ceo cho­ra­ba e Ma­ru­xa ta­mén. Non fi­xo fal­ta que abri­ra a bo­ca, sa­bía o que ía es­coi­tar: o seu fi­llo non tor­na­ría da­que­la mal­di­ta gue­rra. Ma­ru­xa abra­zou­se a aquel home ao que to­da a vi­la te­mía.

RA­QUEL PAR­DO RO­DRÍ­GUEZ 28 anos. Lu­go. Téc­ni­ca de Far­ma­cia.

Newspapers in Spanish

Newspapers from Spain

© PressReader. All rights reserved.